บทที่ 130 - คนร้ายที่น่าทึ่ง

คาทาริน่า – มุมมอง

“ปาปี เร็วเข้า!” ฉันตวาด พลางสะพายกระเป๋าขึ้นบ่าด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็คว้าข้อมือเล็กๆ ของเขาไว้ “เราจะไม่อยู่รออีกแม้วินาทีเดียว”

เขาวิ่งเหยาะๆ ไปข้างฉัน ตุ๊กตากระต่ายในอ้อมแขนเด้งดึ๋ง ปากเคี้ยวเมล็ดทานตะวันตุ้ยๆ “เราจะไปบ้านพี่แล้วเหรอครับ”

“จับไว้แน่นๆ นะปาปี” ฉันพึมพำ ก...