บทที่ 138 — ผีของฟิโอเรลล่า

ผมตื่นขึ้นมาก่อนรุ่งสาง เหงื่อท่วมผ้าปูที่นอนผ้าไหม หน้าอกสะท้อนขึ้นลงราวกับเพิ่งถูกลากออกมาจากสมรภูมิรบ

ฝันร้ายอีกแล้ว

เสียงของฟิโอเรลล่ายังคงกรีดร้องก้องอยู่ในหัว คราวนี้ไม่ใช่แค่เลือด แต่เป็นเธอเองที่ยืนคร่อมร่างผม ใบหน้าไหม้เกรียม ดวงตาเบิกโพลงอย่างบ้าคลั่ง ในอ้อมแขนอุ้มทารกที่ไร้วิญญาณแล้วกระซิ...