บทที่ 146 — เดอะ คอฟฟี่ช็อป ไล่

มุมมองของวาเลนติโน

น้ำแข็งในแก้วของผมละลายไปนานหลายชั่วโมงแล้ว แต่ผมยังคงคนแก้วไปมาราวกับกำลังรอให้มันบอกอะไรบางอย่าง

ห้องเงียบเชียบเกินไปหลังจากผมส่งคาตารินาที่หน้าประตูห้องของเธอ เงียบพอที่จะทำให้ความคิดของผมเริ่มก่อตัวขึ้นในรูปแบบที่อันตรายและหมกมุ่นอย่างที่มันเคยเป็น เวลามีอะไรบางอย่างไม่สมเหตุส...