บทที่ 153.คลังสินค้ากับสื่อ

มุมมองของวิตตอริโอ

“เธอว่าอะไรนะ” น้ำเสียงของข้ากดต่ำจนแทบจะไม่ได้ยินไปถึงพวกนักข่าวที่อยู่ห่างออกไปห้าห้อง

ดวงตาของคาตาริน่าพร่าเลือนจากแสงแฟลช แสงตะวัน และคำโกหก นางไม่สะทกสะท้าน นางกระซิบมันอีกครั้ง ราวกับเป็นคำสารภาพบาปหรือคำสวดภาวนา “ฉันคิดว่าฉันท้อง”

ชั่ววินาทีหนึ่ง โลกทั้งใบพลันสลายไป เสีย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ