บทที่ 159 - ตุ๊กตาตัวน้อยโง่

มุมมองของคาทาริน่า

“ฉันอยู่ที่ไหนกันเนี่ย?”

สิ่งแรกที่ฉันเห็นเมื่อลืมตาขึ้นคือแสง—แสงที่จ้าเกินไป สว่างวาบ ขาวโพลนจนแสบตา มันแทงลึกเข้ามาถึงหลังเปลือกตา จากนั้นก็เห็นใบหน้าคน เบลอๆ วูบวาบไปมารอบตัวฉัน เสียงพูดคุยดังทับซ้อนกันไปหมด

“เธอฟื้นแล้ว!” ใครบางคนตะโกน

“ตามหมอเร็ว!”

“ใจเย็นๆ—อย่าเพิ่งขย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ