บทที่ 165 — เราควรตั้งชื่อมันว่า Cannoli

มุมมองของแคทาริน่า

"ตีห้าแล้ว แต่ฉันยังตาสว่างอยู่เลย" ฉันพึมพำพลางจ้องมองเพดาน

ภายในห้องเงียบสงัด แต่สมองของฉันกลับไม่ยอมหยุดคิด ทุกสรรพเสียง—ไม่ว่าจะเสียงครางหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศ หรือเสียงเดินติ๊กๆ แผ่วเบาของนาฬิกา—กลับฟังดูดังสนั่นไปหมด

ฉันพลิกตัวตะแคงข้างแล้วเอามือทาบลงบนหน้าท้อง มันยังคงแ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ