บทที่ 167 - เวลาพูดคุย

“ซินญอเร! ซินญอเร!”

เสียงของออมบรากรีดผ่านโถงทางเดินราวกับเสียงหวีดร้อง

ผมกำลังสวมเสื้อไปได้เพียงครึ่งตัวตอนที่เธอพุ่งพรวดเข้ามาในห้อง ดวงตาเบิกโพลง ใบหน้าซีดเผือด

“มาดามแคทารินาค่ะ—เธอได้รับบาดเจ็บ! ประตูห้องยุทธการเปิดอยู่ เธอนอนกองอยู่กับพื้น—มีเลือดด้วย!”

ชั่ววินาทีหนึ่ง ทุกอย่างหยุดนิ่ง จากนั...