บทที่ 2: จูบครั้งเดียวไม่ควรทำลายผู้หญิง แต่ของฉันทำได้
มุมมองของคาตารินา - นอกคลับ
กางเกงในของฉันยังเปียกชื้น
ฉันไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะความกลัว...หรือความต้องการกันแน่
ฉันทรุดตัวลงบนม้านั่งโลหะเย็นเฉียบนอกคลับ พยายามปัดเป่าภาพความทรงจำนั้นออกจากหัว จูบนั้น เสียงของเขา สัมผัสจากมือของเขา ปืนที่จ่ออยู่กลางหลังฉัน
มันเหมือนฝันร้าย...จนกระทั่งฉันนึกถึงความปวดหนึบที่หว่างขาขึ้นมา
ไม่ มันเกิดขึ้นจริง ทั้งหมดนั่นแหละ
“แคท แท็กซี่ใกล้จะมาแล้วนะ” เซเลน่ามานั่งข้างๆ แสงจากโทรศัพท์ของเธอส่องสว่างในความมืด ตอนนี้เลยเที่ยงคืนไปแล้ว ถนนในเมืองว่างเปล่า เว้นแต่คนเมาโซซัดโซเซไม่กี่คนกับรถที่นานๆ จะผ่านมาสักคัน
ฉันหลับตาลง แต่ภาพที่เห็นมีเพียงดวงตาสีเขียวของนักล่าที่จ้องมองตอนฉันวิ่งหนีออกมา
ไม่กี่นาทีต่อมา แท็กซี่ก็มาถึง เราสองคนแทรกตัวเข้าไปนั่งเบาะหลัง ความเงียบระหว่างฉันกับเซเลน่ามันช่างน่าอึดอัด
ในที่สุดเธอก็ทำลายมันลง
“แคท” เสียงของเธอเบาแต่มั่นคง “เกิดอะไรขึ้นในนั้น”
ฉันอ้าปาก...แล้วก็หุบลง...พยายามอีกครั้ง
“ฉันเดินเข้าไปในห้องของปีศาจ”
“ปีศาจเหรอ...” เธอรอฟังต่อ
“มีผู้ชายหลายคน มีปืน แล้วก็...ผู้ชายคนนั้น” เสียงฉันสั่นเครือ “พวกเขาคิดว่าฉันเป็นคนอื่น เป็นนักเต้นเปลื้องผ้าที่จ้างมา”
ตาของเซเลน่าเบิกกว้าง “อะไรนะ?!”
“มีคนหนึ่งเอาปืนจ่อหลังฉัน เซล” ถ้อยคำพรั่งพรูออกมาอย่างรวดเร็วและตื่นตระหนก “เขาบอกให้ฉันจูบเขา...จูบเจ้านาย...ไม่อย่างนั้นเราสองคนจะตาย ฉันก็เลยทำ ฉันจูบเขา”
ฉันยกมือขึ้นปิดหน้า
“และที่แย่ที่สุดคืออะไรไหม ฉันไม่ได้ทำไปเพราะปืนอย่างเดียว”
แล้วมือของเซเลน่าก็เอื้อมมาจับมือฉันไว้ บีบแน่น
“แคท... เธอหมายความว่ายังไง”
“ฉันหมายความว่า...” ฉันแทบพูดมันออกมาไม่ได้ “ส่วนหนึ่งในใจฉันกลับชอบมัน สัมผัสจากมือเขา ปากของเขา ฉัน... เปียกแฉะ เซเลน่า จะเพราะกลัวหรือเพราะใคร่ฉันก็ไม่รู้อีกแล้ว แต่ร่างกายของฉันต้องการมัน”
ฉันหัวเราะออกมา เป็นเสียงหัวเราะที่แหบแห้งและขมขื่น
“จูบแรกของฉันคือการโดนมาเฟียเอาปืนจ่อหน้า ต่อหน้าคนแปลกหน้า แล้วฉันก็ดันมีอารมณ์”
เซเลน่าไม่ได้ชักมือกลับหรือแสดงท่าทีรังเกียจ เธอยังคงจับมือฉันไว้แน่นกว่าเดิม
“แคท ฟังฉันนะ” เสียงของเธอหนักแน่น ช่วยฉุดรั้งสติฉันไว้ “เธอตกใจกลัวสุดขีด เธอโดนเอาปืนจ่อหลัง ความกลัวมันทำอะไรแปลกๆ กับร่างกายเรานะ ทั้งอะดรีนาลีน ทั้งสัญชาตญาณเอาตัวรอด มันไม่ใช่ความผิดของเธอที่ร่างกายตอบสนองไปแบบนั้น”
“แต่มันรู้สึกดี” ฉันกระซิบอย่างละอายใจ
“นั่นไม่ได้หมายความว่าเธออยากให้มันเกิดขึ้น” เธอบีบมือฉันอีกครั้ง “แต่ที่รัก เธอต้องอยู่ให้ห่างจากอะไรก็ตามที่เจอมา ผู้ชายแบบนั้น... พวกเขาอันตราย เธอรู้ใช่ไหม”
ฉันพยักหน้าช้าๆ มองแสงไฟข้างทางที่พร่าเลือนอยู่นอกหน้าต่าง
“ฉันรู้”
แต่ในขณะที่พูดออกไป ฉันยังรู้สึกถึงสัมผัสจากมือเขาที่ยังติดอยู่ที่สะโพก รสชาติของเขาบนลิ้น
และรอยยิ้มของเขาตอนที่ฉันวิ่งหนี
เหมือนกับว่าเขายอมปล่อยฉันไป...แค่ตอนนี้เท่านั้น
แท็กซี่จอดหน้าอพาร์ตเมนต์ของฉัน อาคารเก่าซอมซ่อทางฝั่งใต้ของเมือง สีที่ลอกร่อนและไฟรักษาความปลอดภัยที่เสีย บ้าน
“เธอเข้าไปคนเดียวได้แน่นะ” เซเลน่าถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง
“อืม ฉันไม่เป็นไร” ฉันฝืนยิ้ม “ขอบใจนะ เซล”
“ถึงห้องแล้วส่งข้อความมาบอกด้วยนะ โอเคไหม”
“ได้เลย”
ฉันลงจากรถและมองตามจนรถของเธอขับลับไป จากนั้นก็ย่องไปข้างตึกตรงหน้าต่างห้องนอนของตัวเอง
ฉันอยู่กับพี่ชาย มาเตโอ และสิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการคือการที่เขามาซักไซ้ว่าทำไมฉันถึงย่องเข้าบ้านหลังเที่ยงคืน
หน้าต่างเลื่อนเปิดออกอย่างเงียบเชียบ ฉันปีนเข้าไป ส้นสูงกระทบพรมเกิดเสียงตุบเบาๆ
ฉันเตะรองเท้าทิ้งแล้วปลดชุดเดรสออกจากร่าง ปล่อยให้มันกองอยู่บนพื้น มือของฉันสั่นไม่หยุด
ในห้องน้ำ ฉันเปิดฝักบัวแรงสุดแล้วก้าวเข้าไปยืนใต้น้ำร้อนลวก
แต่ฉันล้างเขาออกไปไม่ได้
ฉันขัดผิวตัวเองจนแดงเถือก แต่ก็ยังรู้สึกถึงนิ้วโป้งของเขาที่คลึงเคล้นยอดถัน ยังรู้สึกถึงลมหายใจร้อนผ่าวที่ต้นคอ ยังรู้สึกถึงความแข็งขืนของเขาที่กดเบียดอยู่กับต้นขาฉัน
มือของฉันเลื่อนลงมาที่หน้าท้อง ระหว่างขา ฉันยังเปียกแฉะอยู่เลย
ฉันจ้องมองความเปียกชื้นบนนิ้วตัวเอง สับสนและละอายใจ
“ฉันเป็นบ้าอะไรไปวะเนี่ย”
นี่ไม่ใช่แค่ความกลัว นี่คือความใคร่ ร่างกายของฉันตอบสนองต่อเขา...ต่ออันตราย ต่ออำนาจครอบงำของเขา ต่อวิธีที่เขาแสดงความเป็นเจ้าของฉันต่อหน้าทุกคนราวกับว่าฉันเป็นของเขาแล้ว
ฉันเกลียดที่แม้แต่ตอนนี้ ยืนอยู่คนเดียวในห้องอาบน้ำ แก่นกายของฉันกลับร่ำร้องต้องการมากกว่านี้
จูบเพียงครั้งเดียวไม่ควรจะทำลายผู้หญิงคนหนึ่งได้
แต่จูบของฉันกลับทำได้
มุมมองของวิตตอริโอ เด ลูกา – ก่อนหน้านี้ในคืนเดียวกัน ก่อนที่เธอจะเดินเข้ามา
คืนนี้ผมไม่ได้มาที่คลับเพื่อความสำราญ
มัสซิโม เจ้าของคลับ จัดการนัดหมายไว้ในห้องวีไอพีด้านหลัง เป็นการเจรจาธุรกิจ ยาเสพติดและปืนที่จะขนส่งผ่านท่าเรือ ความเสี่ยงสูง แต่ผลตอบแทนก็สูงยิ่งกว่า เป็นการเจรจาชนิดที่จะตอกย้ำอำนาจควบคุมของผมเหนือท่าเรือฝั่งตะวันออก
ข้อตกลงเสร็จสิ้น เงินถูกส่งมอบ การขนส่งได้รับการยืนยัน
ตอนนี้ผมติดแหง็กอยู่ในแหล่งซ่องสุมราคาแพงที่อบอวลไปด้วยควันและเสียงเบสทุ้มต่ำ เฝ้ามองมัสซิโมแห่ผู้หญิงมาตรงหน้าผมราวกับฝูงปศุสัตว์ในตลาดประมูล
“ดอน เดอ ลูกา” มัสซิโมครางเสียงหวาน พลางผายมือไปยังแถวหญิงสาวที่ยืนเรียงรายชิดผนัง “คืนนี้ผมนำสิ่งที่ดีที่สุดมาให้ท่านเลยครับ ไม่ว่าจะเป็นนักเต้น นางแบบ—ท่านต้องการแบบไหนก็ได้ทั้งนั้น”
ผมเอนหลังพิงเก้าอี้ ควันซิการ์ลอยม้วนขึ้นสู่เพดาน มาร์โก มือขวาของผม ยืนเงียบอยู่ข้างกาย ส่วนบอดี้การ์ดอีกสองคนขนาบข้างประตูทางเข้า
ผมเหลือบมองพวกเธอเพียงหางตา
สวยไหมน่ะเหรอ ก็คงใช่ สวยสมบูรณ์แบบ ผมเผ้าจัดทรง เครื่องสำอางไร้ที่ติ เรือนร่างถูกจัดแสดงราวกับสินค้า
น่าเบื่อ
พวกเธอทุกคนต้องการสิ่งเดียวกัน เงินทอง สถานะ โอกาสที่จะได้เข้าใกล้อำนาจ พวกเธอจะยิ้มหวาน ถ่างขา และแสร้งทำเป็นสนุกกับมัน
ผมเคยมีผู้หญิงแบบนี้มาเป็นร้อยคนแล้ว ไม่มีใครทำให้ผมรู้สึกอะไรได้เลย
“มัสซิโม” เสียงของผมตัดผ่านคำเสนอขายที่สิ้นหวังของเขา “ถ้าแกมีแค่นี้ ฉันขอผ่านดีกว่า”
ใบหน้าของเขาซีดเผือด “เดี๋ยวก่อนครับดอน ยังมีอีกคนหนึ่ง เธอมาช้าหน่อย แต่ผมรับรองว่าเธอแตกต่าง คุ้มค่าการรอคอยแน่นอนครับ”
ผมอัดซิการ์เข้าปอดอีกครั้งอย่างไม่รู้สึกรู้สา “แกมีเวลาห้านาที”
เขารีบแจ้นออกไปเหมือนหนู
มาร์โกเหลือบมองผม เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง “ท่านจะนั่งรอจริง ๆ เหรอครับ”
“แค่ห้านาที ทำไมจะไม่ได้” ผมพ่นควันออก “บางทีเขาอาจจะทำให้ฉันประหลาดใจก็ได้”
เขาไม่ได้ทำ
แต่เธอทำ
ประตูเปิดออก
และความผิดพลาดก็เดินเข้ามา
เธอไม่ได้ดูเนี้ยบ ไม่ได้เดินอย่างมั่นใจ เธอสะดุดเข้ามาเหมือนกวางน้อยในดงหมาป่า ดวงตากว้างเบิกโพลงและตัวแข็งทื่อ
ส่วนเว้าส่วนโค้งที่ไม่ต้องอาศัยชุดเดรสเพื่อดึงดูดสายตา สะโพกที่ส่ายไหวแม้ในยามที่เธอหวาดกลัว ผมที่สยายหลุดลุ่ยรอบหัวไหล่ และดวงตาคู่นั้น—กลมโต สีน้ำตาล และเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
มัสซิโมคงส่งเธอมาผิดคน แต่ผมไม่สนแล้ว บางอย่างในตัวเธอมันให้ความรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งท้าทาย
และนั่นทำให้เธอสมบูรณ์แบบ
มัสซิโมคว้าแขนเธอ ผลักไปข้างหน้า “คนนี้ครับดอน เธอคือ…”
ผมโน้มตัวไปข้างหน้า เอาข้อศอกวางบนโต๊ะ จ้องมองเธอเหมือนปริศนาที่ผมอยากจะไขให้ได้
“เธอชื่ออะไร”
เธอลังเล ริมฝีปากสั่นระริก “ค-คาตารินา”
“คาตารินา” ผมเปล่งชื่อเธอช้า ๆ ลิ้มรสมันบนลิ้น เธอสะดุ้งราวกับว่าผมสัมผัสตัวเธอ “เธอรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”
เธอพยักหน้าเบา ๆ
“ดี” ผมเอนหลังพิง ปล่อยให้ความเงียบโรยตัว “งั้นเธอก็รู้ว่าฉันไม่ชอบเสียเวลา”
มัสซิโมตะคอกอะไรบางอย่างใส่เธอ…ให้โชว์ของดีออกมา แสดงสิ ผมไม่สนใจ…แต่สายตาของผมยังคงจับจ้องอยู่ที่เธอ
เธอมองผม แล้วมองมัสซิโม แล้วมองปืนที่สะโพกของมาร์โก
จากนั้นเธอก็โน้มตัวเข้ามาจูบผม
เงอะงะ ไร้ประสบการณ์ ตัวสั่นราวกับใบไม้
และมันทำให้ผมแข็งขืนขึ้นมา
ผมคว้าตัวเธอไว้—มือหนึ่งขยำชุดเดรสของเธอ อีกมือบีบเคล้นหน้าอก เธอสูดหายใจเฮือก ยอดถันของเธอหลุดรอดออกมา ผมบดคลึงมันระหว่างนิ้วช้า ๆ อย่างจงใจ มองใบหน้าของเธอที่แดงก่ำด้วยความอับอายและความร้อนรุ่ม
ปากของเธอเผยอออกภายใต้ปากของผม ผมช่วงชิงมัน ครอบครองมัน ลิ้นของผมกวาดเข้าไป ลิ้มรสความกลัวของเธอและบางสิ่งที่หอมหวานกว่านั้น—ความปรารถนา
เธอแฉะแล้ว ผมได้กลิ่น
แก่นกายของผมกดเบียดเข้ากับต้นขาของเธอ และเธอครางฮือ—ไม่ใช่จากความเจ็บปวด แต่จากความต้องการ
ผมอยากจะจับเธอพาดลงบนโต๊ะตรงนั้น กางขาเธอออก แล้วฝังตัวเองเข้าไปให้ลึกจนเธอลืมชื่อตัวเองไปเลย
แต่ผมไม่ได้ทำ
ผมถอยออกมา สบตาเธอค้างไว้ ม่านตาของเธอขยายกว้าง ริมฝีปากบวมเจ่อ
เธอสมบูรณ์แบบ
แล้วประตูเปิดออก
ผู้หญิงอีกคนมาถึง…คนที่มัสซิโมตั้งใจจะพามา ผมโบกมือไล่เธอไป
ผมมองไปที่คาตารินาที่คุกเข่าอยู่ตรงหน้า ชุดของเธอหลุดลุ่ยไปครึ่งหนึ่งและร่างกายยังคงสั่นเทา
แล้วผมก็ยิ้ม
“ปล่อยเธอไป” เธอพยักหน้าอย่างร้อนรนแล้ววิ่งหนีไป
แต่ผมไม่ได้ละสายตาไปจากเธอ
ไม่ว่าตอนที่เธอสะดุดผ่านประตูออกไป ไม่ว่าตอนที่เธอหายลับไปในฝูงชน
ผมลุกขึ้นยืน จัดแจ็กเกตให้เข้าที่ แล้วเดินไปยังทางออก
นั่นไง…บนถนน…ผมเห็นเธอกำลังก้าวขึ้นรถแท็กซี่ไปกับผู้หญิงอีกคน
เธอมองกลับมา
สายตาของเราสบกัน
และผมก็ยิ้มแล้วจากไป
…………………………………………
กลับมาในห้องวีไอพี มาร์โกจุดบุหรี่ “จะให้ผมตามหาเธอไหมครับ”
“ใช่”
ผมมองเขา น้ำเสียงของผมเย็นชาและแน่วแน่ “เธอเดินเข้ามาในโลกของฉัน นั่นทำให้ตอนนี้เธอเป็นของฉัน”
“ท่านจะไล่ตามผู้หญิงที่ไหนก็ไม่รู้เนี่ยนะครับ”
ผมยิ้มช้า ๆ อย่างอันตราย
“เธอไม่ใช่ใครก็ได้อีกต่อไปแล้ว” เธออาจจะเดินออกจากประตูบานนั้นไปแล้ว แต่เธอหมดสิ้นอิสรภาพตั้งแต่วินาทีที่ริมฝีปากของเธอสัมผัสกับของผม ผมจะหาเธอให้เจอ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม
