บทที่ 27: คนโปรดของดอน

นี่ ตื่นได้แล้ว พวกนั้นเรียกเธออยู่

แรงกระทุ้งหนักๆ ที่ซี่โครงทำฉันสะดุ้งโหยง ฉันกะพริบตามองขึ้นไป มาริเบลกำลังย่อตัวอยู่ข้างๆ กระซิบเสียงรัว ผมเผ้ายุ่งเหยิง ขอบตาคล้ำเป็นวง

“แกไปอยู่ที่ไหนมา” ฉันเค้นเสียงถาม เสียงแหบแห้ง

“ฉัน—ฉันแอบออกไปน่ะ แบรนโดเรียกไปเต้นรำส่วนตัวเมื่อคืนดึกๆ ฉันไม่คิดว่าพวกเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ