บทที่ 30: รีโมทสีดำ

มุมมองของสการ์เฟซ

“โธ่เว้ย—ขยับสิโว้ย!” ผมตะโกนพลางตบฝ่ามือลงบนแผงหน้าปัดรถ

ผมเฝ้ามองทุกอย่างจากรถตู้สีดำที่จอดอยู่ห่างจากซ่องโสโครกของดอนลูก้าไปหนึ่งช่วงตึกครึ่ง กระจกติดฟิล์มกรองแสง เครื่องยนต์ยังติดอยู่ หัวใจผมเต้นระรัว กรามขบกันแน่น ผมมีงานให้ไอ้โง่นั่นทำแค่อย่างเดียว อย่างเดียวเท่านั้น

“พาตั...