บทที่ 44: น็อคน็อค

มุมมองของเซเลน่า

ฉันไม่ได้อ่านหนังสือเลยสักตัว “เชี่ยเอ๊ย” ฉันพึมพำ พลิกหน้าเดิมเป็นครั้งที่ห้า

ตัวหนังสือมันลอยไปลอยมา ไม่เข้าหัวเลยสักนิด

นี่มันวิชากายวิภาคศาสตร์ หรือว่าเป็นจิตวิทยากันนะ

ช่างมันเถอะ

ฉันต้องการคาตารินา

เธอคือสมองของกลุ่ม คือเหตุผลที่เรามาเรียนพยาบาลกันด้วยซ้ำ เธอมักจะนั่งข้า...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ