บทที่ 48: ในความร้อนแห่งความเงียบ

มุมมองของคาตารินา ยังคงอยู่ที่โรงพยาบาล

ฉันสะดุ้งเมื่อประตูแง้มเปิดออกพร้อมกับเสียงเอี๊ยดอ๊าด

ไม่ใช่พยาบาล ไม่ใช่ยาม ไม่ใช่โกสต์

แต่เป็นเธอคนนั้น

"ป้ามัลวาเหรอคะ" เสียงของฉันแผ่วเบา แหบพร่า

เธอก้าวเข้ามาอย่างกับว่าโรงพยาบาลเฮงซวยนี่เป็นของเธอ กำไลทองกระทบกันดังกุ๊งกิ๊ง ผมเปียหนาที่เกล้าเป็นมวยส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ