บทที่ 78: พยาบาลที่ไม่มีอดีต

พูดอีกทีซิ

ข้าไม่ได้ขึ้นเสียง ไม่ได้ขยับตัว

เสียงครวญครางของไอ้หน้าบากขูดขีดปลายประสาทเส้นสุดท้ายของข้า

มันโอดครวญมาเป็นชั่วโมงแล้ว...เรื่องกระสุน เรื่องพื้นเย็น ๆ เรื่องโซ่ที่บาดข้อมือ ข้าไม่สน กลิ่นขาเน่าของมันเริ่มคละคลุ้งทะลุผนัง บางทีนั่นอาจจะเป็นบทกวีที่สาสม

ข้าหมุนตัวไป คว้ากรามของมัน

“ม...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ