บทที่ 82: ผิวหนังที่เราขโมย

ข้านอนไม่หลับ

ห้องเงียบ...เงียบเกินไป เป็นความเงียบงันที่อึดอัดราวกับถูกหมอนกดทับใบหน้าจนหายใจไม่ออก

ทุกครั้งที่ข้าหลับตา เธอก็จะปรากฏขึ้นมา

แคทารีนา

ร่างกายอาบเลือด กรีดร้อง ถูกล่ามโซ่ไว้กับเตียงเหล็กเย็นเฉียบ กระซิบชื่อข้าราวกับบทสวดสุดท้ายของคนใกล้ตาย

“วิตตอริโอ…”

ดวงตาข้าเบิกโพลงขึ้นอีกครั้ง

ไม้...