บทที่ 7 มีแต่เนื้อห่มเนื้อเอาไหม
คอนโดไมเนอร์
แกร็ก! แอดด
ไมเนอร์ใช้เท้าดันประตูให้ปิด เขาอุ้มคนตัวเล็กตรงไปยังห้องนอนทันที คอนโดแห่งนี้เขาซื้อไว้เพื่อพาสาว ๆ มาสนองความต้องการของตัวเองเท่านั้น ส่วนคอนโดอีกที่หนึ่งจะเป็นพื้นที่ส่วนตัวเขา ไมเนอร์ไม่ชอบให้ใครเข้าไปยุ่งเกี่ยว
ตุ๊บ!
“โคตรหนัก” เมื่อเข้ามาในห้องนอนได้ เขาก็โยนเธอลงเตียงอย่างแรง โดยไม่สนว่าหญิงสาวจะเจ็บหรือไม่ ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงขอบเตียงพลางใช้สายตาไล่มองสัดส่วนคนเมา
“ซ่อนรูปใช้ได้” ถือว่าฝันดีเป็นคนที่หุ่นสวยซ่อนรูป ชุดกระโปรงเธอมันถลกขึ้นสูง ทำให้เห็นขาขาวที่พ้นเนื้อผ้าออกมา ไมเนอร์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ แต่ในจังหวะนั้นเอง..
“อึก แหวะ!!” แอลกอฮอล์ที่ดื่มเข้าไปพุ่งออกมาเลอะที่นอน ไม่พอยังกระเซ็นมาโดนตัวเขาอีกด้วย ไมเนอร์ชะงักไปก่อนที่เขาจะ..
“อ๊ากก!!”
“อ้วกเลอะ~”
“เธอรู้ไหมว่าเสื้อตัวนี้มันราคาเท่าไหร่!” เขาถามคนเมาด้วยความโกรธจัด แต่มีหรืออีกคนจะสนใจ ฝันดีทนรำคาญเสียงรบกวนไม่ไหว เธอจึงหมุนตัวพลิกไปอีกฝั่ง
“...~” แล้วหลับต่อ
“นี่เธอยังหลับต่อได้อีกเหรอวะ” เหลือเชื่อจริง ๆ ผู้หญิงคนนี้ ไม่คิดจะตื่นมารับผิดชอบต่อสิ่งที่ตัวเองทำหน่อยเหรอ เขาโมโหทำอะไรอีกคนไม่ได้ จึงตัดสินใจดันตัวลุกขึ้นแล้วอ้อมไปอีกฝั่งที่มีหญิงสาวนอนอยู่
“ฉันจะทำให้เธอหายเมาเอง” เขาว่าก่อนจะอุ้มเธอขึ้นอีกครั้งแล้วตรงไปทางห้องน้ำด้วยความรวดเร็ว ทันทีที่เข้ามาเขาก็ปล่อยเธอให้นอนราบไปกับพื้นเย็นเฉียบ ส่วนตัวเองก็รีบปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่เปื้อนอ้วกเธอโยนทิ้งไป กลายเป็นว่าตอนนี้ทั้งตัวเขามีเพียงกางเกงตัวเดียว เผยให้เห็นรอยสักนกฟีนิกซ์ที่แขนและกวางที่เธออยากเห็นนักเห็นหนา แม้ตอนนี้กวางจะไม่โผล่หัวออกมาก็ตาม และรอยสักพวกนี้ก็เป็นน้องชายเขาที่สักให้เองกับมือ
“ผ้าห่ม” ฝันดีใช้เท้าพยายามเขี่ยหาผ้าห่มเพื่อจะดึงขึ้นมาคลุมตัว เธอจะรู้ไหมว่าตัวเองนั้นไม่ได้นอนอยู่บนเตียง แต่เป็นพื้นห้องน้ำ
“มีแต่เนื้อห่มเนื้อเอาไหม”
“นะ หนาว”
“ยังไม่ถอดจะรีบหนาวไปไหนวะ” ไมเนอร์ย่อตัวลงนั่ง เขาเอื้อมมือไปถอดเสื้อผ้าให้คนตัวเล็กกระทั่งเหลือแค่อันเดอร์แวร์และบราเซียลายลูกไม้ที่ปกปิดส่วนลับเอาไว้ ดวงตาคมกริบนิ่งไปทันทีเมื่อได้เห็นมันอย่างชัดเจน
“แม่ง” เขาไม่รู้จะพูดคำไหนเลยตอนนี้นอกจากคำว่าสวย มันสวยไร้ที่ติไปหมดทุกสัดส่วนบนร่างกายของเธอ ทว่าอยู่ ๆ เขาก็นึกเรื่องสนุกขึ้นได้ มุมปากยกยิ้มเจ้าเล่ห์ ไมเนอร์หลุบตามองคนเมาก่อนจะช้อนตัวเธอขึ้นแล้วเดินออกจากห้องนอนไป
“เล่นน้ำกันดีกว่า” ทันทีที่พูดจบประโยค เขาก็..
ตู้ม!!
คนตัวโตเหวี่ยงหญิงสาวลงสระน้ำส่วนตัวพลางกระตุกยิ้มพอใจ ทั้งคอนโดมีเพียงห้องเขาห้องเดียวเท่านั้นที่มีสระส่วนตัว ฝันดีจากที่เมา ๆ เป็นต้องดิ้นกระเสือกกระสนอยู่ในน้ำพร้อมกับร้องให้คนช่วย
“ชะ ช่วย” เธอมองเห็นลาง ๆ ว่ามีคนยืนอยู่ขอบสระ แต่มองเท่าไหร่ก็มองไม่ชัด
“หายเมายัง”
“ฉะ ฉันว่ายน้ำไม่เป็น” ไมเนอร์ยังคงนิ่ง เขาทำเพียงมองอีกคนพยายามจะขึ้นฝั่งให้ได้
“....” แต่แล้วเหตุการณ์ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อฝันดีนิ่งไปพร้อมกับค่อย ๆ จมดิ่งลงไปยังก้นสระ ไมเนอร์ไม่รอช้าที่จะกระโดดลงไปช่วยเธอ
ตู้ม!!
มือหนาคว้าเข้าที่ตัวของเธอแล้วพาลอยขึ้นเหนือน้ำ เขามองคนตัวเล็กที่นิ่งไป ร่างสูงพยายามเรียกสติเธอให้ตื่น
“ฝันดี” มือหยาบตบเข้าที่แก้มเนียนแดงนั้นเบา ๆ
“แค่ก! แค่ก!” ดีที่เขาไม่ปล่อยให้เธอจมน้ำนาน มันแค่แป๊บเดียวเท่านั้น
“ฟู่วว” ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก นึกว่าจะงานเข้าซะแล้ว แค่อยากแกล้งนิดหน่อยเอง เกือบได้เป็นฆาตกรแล้วเขา
“....” ฝันดีมองหน้าอีกคนตาไม่กะพริบ เพราะตอนนี้เขากำลังโอบกอดเธออยู่กลางสระ เมื่อรู้ตัวเธอก็ผลักเขาออกด้วยความตกใจ แต่แล้วก็ต้องคว้าหมับเข้าที่แขนแกร่งแล้วโอบกอดลำคอเขาไว้อีกครั้ง แม้จะเมาแค่ไหนแต่ก็พอมีสติอยู่บ้าง
“กะ กลัว”
“แล้วจะผลักออกทำไมวะ” ผลักเขาออกแต่เธอก็กลับมากอดเขาเหมือนเดิม งงนะ
“คะ คุณ ฉันกลัว” เพราะเหตุการณ์บางอย่างมันแล่นเข้ามาทำให้เธอไม่กล้าลืมตามอง ไมเนอร์ยืนนิ่งปล่อยให้อีกคนกระชับกอดตัวเองแน่น
“เธอกลัวอะไร”
“พาฉันไปจากตรงนี้ได้ไหม ฮึก~” ดวงตาคู่สวยแดงก่ำทั้งสองข้าง เธอกลัวจนตัวสั่นไปหมด เพราะความอยากรู้ทำให้ไมเนอร์ไม่ยอมทำตาม เขาอยากรู้ว่าเธอนั้นกลัวอะไรนักหนากับอีแค่สระน้ำ
“มองตาฉันสิ” ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงอยากทำให้เธอลืมมันไป ทั้งที่ไม่รู้สาเหตุว่าเพราะอะไรเธอถึงกลัวมันขนาดนั้น
“..ฮึก!” จากความเมาแปรเปลี่ยนเป็นความกลัว ยิ่งเขาแกะมือเธอออก ฝันดีก็ยิ่งกระชับกอดมากขึ้น
“ฝันดี มองหน้าฉัน”
“ฮึก กะ..กลัว”
“ฟัง แล้วมองหน้าฉัน” เขาใช้มือข้างหนึ่งจับหน้าเธอให้เงยขึ้นสบตา แววตาฝันดีสั่นระริกเหมือนว่าเธอนั้นกลัวน้ำมากแค่ไหน
“ไม่ต้องกลัว”
“ฉะ ฉันเกลียดมัน”
“ฉันขอโทษที่แกล้ง”
“ฮึก!”
“ฉันไม่รู้นะว่าเธอมีปมอะไรในใจหรือเปล่า ฉันอยากให้เธอลองเผชิญกับมันดูสักครั้ง” เพราะเขาเข้าใจดีว่าการกลัวอะไรสักอย่างมันทรมานแค่ไหน พอได้สบตากับหญิงสาวชัด ๆ ใบหน้าของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นพร้อมกับรอยยิ้ม
“...” ไมเนอร์ชะงักไปทันที เขาเผลอสบตาเธออยู่นานจนเป็นฝันดีที่เรียกเขา
“คะ คุณ”
“ขะ ขอโทษที” ท่าทีของไมเนอร์เปลี่ยนไปอย่างน่าแปลกใจ เขาดูนิ่งและเฉยชามากกว่าเดิม
“ฉันอยากขึ้นแล้ว”
“อะ อืม”
“อ๊ะ ดะ..เดี๋ยว” เธอเพิ่งสังเกตว่าตัวเองนั้นไม่ได้สวมเสื้อผ้า มีเพียงบราเซียและอันเดอร์แวร์เท่านั้นที่ปกปิดส่วนลับตัวเอง
“อะไร?”
“คุณถอดชุดฉันออกเหรอ”
“มันเปื้อนอ้วก”
“จะ จริงเหรอ”
“อืม เหม็นมาก”
“ขอโทษนะ”
“ช่างมันเถอะ” เขาไม่อยากติดใจอะไรแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยให้แม่บ้านมาทำความสะอาด เขาคงต้องไปนอนอีกห้องแทน ดีที่มันมีห้องนอนสองห้องเลยไม่ลำบากเท่าไหร่
ระหว่างที่เขากำลังพาเธอขึ้นจากน้ำ มือที่จับตัวเธออยู่ดันไปโดนตะขอยกทรง ทำให้มันหลุดจนหน้าอกอวบอิ่มเด้งสู่สายตาให้เขาได้เชยชม
“อร๊ายย” ฝันดีร้องขึ้นด้วยความตกใจ แม้จะตกใจสักแค่ไหนเธอก็ไม่กล้าปล่อยมือไปจากลำคอแกร่ง กลายเป็นว่าตอนนี้หน้าอกเธอและเขาแนบชิดกันอย่างเนื้อแนบเนื้อ และแล้วสิ่งที่มันกำลังหลับใหลก็ค่อย ๆ ตื่นตัวขึ้นมาจนคับแน่นกางเกง
