บทที่ 1 ตอน1

ของเล่นชัชรัณ

ตอนที่1

ณ สตูดิโอ

นางแบบสาวสวยในชุดเกาะอกสีขาว ความยาวเลยสะโพกลงเพียงคืบ ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต คิ้วเรียวดั่งคันศร จมูกโด่งเล็กเชิดรั้นอย่างผู้ไม่เคยยอมแพ้กับโชคชะตา กลีบปากอวบอิ่มสีระเรื่อ ผิวขาวอมชมพู สวยโดดเด่น ใครเห็นแล้วต้องใจสั่น ยืนถือขวดบำรุงผิวผลิตภัณฑ์สีเด่น มองตรงมาที่กล้อง

“สวยครับ หันซ้ายอีกนิดครับ”

แชะ! แชะ! แชะ! 

เสียงช่างภาพมืออาชีพ เอ่ยบอกเธอเสียงทุ้มก้องกังวานในห้องสตูดิโอพร้อมกดชัตเตอร์รัว ๆ

“เปลี่ยนท่าครับ”

ภาพนางแบบหยดเซรั่มลงบนแก้ม ด้วยท่วงท่าสวยเซ็กซี่ ทำให้ช่างภาพหนุ่มคลี่ยิ้มอย่างพึงพอใจ พร้อมรัวชัตเตอร์อีกเป็นชุด

แชะ! แชะ! แชะ! 

ก่อนจะออกคำสั่งให้โพสท่าคู่กับผลิตภัณฑ์บนโต๊ะสีอ่อน ด้วยท่วงท่าเซ็กซี่ราวกับเป็นนางแบบมืออาชีพ ทั้งที่เธอเพิ่งจะได้รับงานนี้เป็นครั้งแรก

เมื่องานปิดจบช่างภาพหนุ่มหน้าตาดี ก็คลี่ยิ้มจาง ๆ อย่างโล่งอกด้วยรอยยิ้มที่มีเสน่ห์ทำคนที่พบเห็นถึงกับใจแทบละลาย ก่อนหน้าหล่อ ๆ จะหันมามองลูกหว้าและเอ่ยทักทายเป็นครั้งแรก

“ยินดีที่ได้ร่วมงานกันนะครับ ผมชื่อ ‘เขตแดน’ เรียนอยู่คณะนิเทศศาสตร์ปี 4 หรือคุณจะเรียก ‘แดน’ สั้น ๆ ก็ได้” เสียงช่างภาพแนะนำตัวอย่างสุภาพ

“ยินดีเช่นกันค่ะ ลูกหว้าดีใจมากนะคะ ที่มีโอกาสได้มาร่วมงานกับพี่…แดน” หนุ่มสาวทักทายกันไม่กี่ประโยค พี่ ‘แนตตี้’ ที่ร่างเป็นชายแต่ใจเป็นหญิง เธอเป็นผู้จัดการแมวมองของโมเดลลิ่ง ก้าวเข้ามาหา ‘ลูกหว้า’ หรือ ‘ชนันญา’ ที่เป็นนางแบบดวงใหม่ในสังกัดที่เธอเลือกมากับมือ พี่แนตตี้ก้าวเข้ามาพร้อมปรบมือให้กำลังใจลูกหว้าแบบรัว ๆ

“หนูลูกหว้า เริ่ดมากเลยจ้ะ แบบนี้หนูต้องมีงานถ่ายโฆษณาเข้ามารัว ๆ อย่างแน่นอน” พี่แนตตี้จีบปากจีบคออย่างน่ารัก ตามสไตล์ของสาวสองที่อยู่ในวงการนี้มานานหลายปี

“ขอบคุณพี่แนตตี้มากนะคะ ที่ให้โอกาสหว้า ได้มีงานทำมีเงินไว้ใช้จ่ายกับค่าเล่าเรียน ขอบคุณจริง ๆ” ลูกหว้ายกมือไหว้ผู้มีพระคุณอย่างอ่อนน้อม

“ไม่เป็นไรจ้ะ พี่ไม่ได้ช่วยอะไรมากมายเลย มันเป็นความสามารถของลูกหว้าล้วน ๆ และอีกอย่างหนูโชคดีนะ ที่เกิดมาสวยน่ารักขนาดนี้ จนพี่เห็นในครั้งแรกก็ประทับใจ ต้องรีบจีบ เอามาเป็นนางแบบในสังกัดให้ได้เลย” พี่แนตตี้เป็นคนอัธยาศัยดี ชอบช่วยเหลือให้โอกาสคน มีความจริงใจ แค่ลูกหว้าได้พูดคุยไม่กี่ครั้ง ก็รู้สึกถูกชะตาเป็นอย่างมาก

“ขอบคุณพี่แนตตี้อีกครั้งนะคะ หว้าจะไม่ลืมบุญคุณครั้งนี้ของพี่เลย ถ้ามีอะไรที่หว้าจะช่วยได้ หว้าเต็มใจช่วยพี่อย่างเต็มที่เลยค่ะ”

“ไม่เป็นไรจ้ะสาว… สวย ๆ น่ารักแบบนี้รับรองงานเข้ารัว ๆ  เตรียมตัวให้พร้อมล่ะ! งานจบแล้วเข้าไปเปลี่ยนชุดเถอะ เดี๋ยวพี่จะพาไปกินของอร่อย ๆ กัน” แนตตี้ดันร่างเล็กให้เข้าไปในห้องเปลี่ยนชุด ส่วนพี่แนตตี้ยืนเฝ้าอยู่หน้าประตู

“สุดหล่อจ๊ะ ออกไปกินข้าวด้วยกันไหม” พี่แนตตี้หันมาชวนช่างภาพหนุ่มที่สนิทกันพอสมควร

“ขอบคุณครับ ผมมีธุระต้องไปต่อ เชิญพี่ตามสบายเลยนะครับ”

พี่แนตตี้กับลูกหว้าก้าวออกจากสตูดิโอ ไปที่ลานจอดรถเพื่อไปขึ้นรถของพี่แนตตี้ ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง ที่ตั้งไม่ไกลจากที่ทำงานมากนัก ทั้งคู่ก้าวเข้าไปในร้านอาหาร สายตาทุกคู่หันมาจับจ้องที่ร่างลูกหว้าเป็นจุดเดียว

“เห็นไหม เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนะลูกหว้า แค่เดินเข้ามาแป๊บเดียว คนในร้านต่างก็หันมามองหนูตาแทบไม่กระพริบเลย” พี่แนตตี้ก้มกระซิบเบา ๆ

“พี่แนตตี้ก็พูดเกินไป เขามองพี่แนตตี้อยู่หรือเปล่าคะ” ลูกหว้าเขินอาย รีบพูดแก้เขิน

“มองพี่ที่ไหนล่ะ ดูดี ๆ หนุ่ม ๆ โต๊ะนั้น ต่างหันมามองลูกหว้าตาเป็นมันเชียว” พี่แนตตี้ว่า ก่อนจะดันร่างลูกหว้าให้ก้าวไปที่โต๊ะว่าง อีกมุมก่อนทั้งคู่จะนั่งลง

“อยากกินอะไร มื้อนี้พี่เลี้ยงเอง” พี่แนตตี้หยิบเมนูให้ลูกหว้าเลือก สายตาเธอกวาดมองรายการอาหาร อย่างตื่นตระหนก

“อื้อ มีแต่ของแพง ๆ ทั้งนั้นเลย หว้าไม่เคยกินของแพงแบบนี้ พี่แนตตี้เลือกเองดีกว่าค่ะ… หว้าเลือกไม่ถูก” ลูกหว้ายื่นเมนูอาหารคืน พี่แนตตี้หยิบมาดู ตั้งใจเลือกของที่อร่อยที่สุดในร้าน เพื่อเลี้ยงฉลองงานแรกให้เด็กในสังกัด

“น้องค่ะ เอาอันนี้ อันนี้ และก็อันนี้” พี่แนตตี้ชี้เมนูแพงสุด พร้อมยื่นเมนูคืนพนักงานร้าน 

“ทำไม พี่แนตตี้สั่งแต่ของแพง ๆ เสียดายเงินนะคะ” ลูกหว้าว่า อย่างเกรงใจ

“ไม่เป็นไรพี่มีเงินเยอะ ถือว่าฉลองงานแรก ที่ลูกหว้าทำงานได้ดีมากไง” พี่แนตตี้พูดเสียงจริงจัง

“หว้า ขอบคุณพี่แนตตี้นะคะ ที่เอ็นดูหว้า” ลูกหว้ายกมือไหว้พี่แนตตี้อีกครั้ง

“พอแล้วจะไหว้อะไรบ่อย ๆ เดี๋ยวพี่ก็อายุสั้นหรอก ยิ่งยังหาผัวไม่ได้ด้วย” พี่แนตตี้เย้าหยอก ทั้งคู่หัวเราะกันเบา ๆ ไม่นานอาหารรสเลิศก็ถูกพนักงานยกมาเสิร์ฟเต็มโต๊ะ