บทที่ 3 ตอน3

ของเล่นชัชรัณ

ตอน3

ลูกหว้าอยู่ในชุดนักศึกษา เสื้อสีขาวพอดีตัว กับกระโปรงพลีททำให้เหมาะกับการขับขี่รถมอเตอร์ไซค์ เธอหยิบเสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งมาสวมทับชุดนักศึกษาอีกชั้น เพื่ออำพรางไม่ให้ชุดด้านในสะดุดตาคนที่พบเห็น แล้วหยิบหมวกกันน็อคสีแดงมาสวมใส่อย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหยิบเป้สีดำขึ้นสะพายหลัง จากนั้นก็ขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์Hoda สีแดงคันเล็ก ที่เป็นเพื่อนคู่หูของเธอมาตั้งแต่เข้าเรียนปี1

ลูกหว้าใช้เส้นทางลัดเลาะด้วยความชำนาญ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงเธอก็เดินทางมาถึงมหาวิทยาลัย คนตัวเล็กเลี้ยวรถเข้าไปจอด ถอดหมวกกันน็อควางไว้บนเบาะ และถอดเสื้อฮู้ดยัดใส่กระเป๋าเป้ ดูแลความเรียบร้อย ของใบหน้าทรงผมก่อนจะเดินไปหาเพื่อน ๆ ที่หลังตึกคณะบริหารธุรกิจ

บรรยากาศภายในมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังเต็มไปด้วยความคึกคัก ลูกหว้าก้าวเดินไปตามทางเดินด้วยความเร่งรีบ ใบหน้าหวานใสที่ไม่ได้แต่งแต้มอะไรมากนักนอกจากลิปมันระเรื่อ ทว่ากลับดูโดดเด่นจนนักศึกษาชายต่างเหลียวมามองเป็นจุดเดียว

“ลูกหว้า! ทางนี้จ้า” เสียง ‘โมเม’ ตะโกนเรียกมาแต่ไกล พร้อมกับ ‘ปังปอนด์’ ที่โบกไม้โบกมืออยู่หลังตึกคณะบริหารธุรกิจ

“แหม... ดังใหญ่แล้วนะยะ ยัยนางแบบหน้าใหม่” ปังปอนด์เอ่ยแซวทันทีที่เพื่อนสาวเดินมาถึง 

“ฉันเห็นรูปโปรโมทเซรั่มในเพจพี่แนตตี้แล้วนะ สวยลืมโลกไปเลยจ้ะ” ปังปอนด์เอ่ยชม

“พวกแกก็เว่อร์ไป ฉันแค่โชคดี ที่มีพี่แนตตี้ช่วยสอนงานต่างหาก” ลูกหว้ายิ้มเขิน ๆ พลางวางเป้ลงบนโต๊ะม้านั่งหินอ่อน 

“วันนี้มีควิซวิชาบัญชีด้วยนะ เตรียมตัวกันมาหรือยัง” ลูกหว้าถามพร้อมล้วงหยิบแฟ้มใส่แบบทดสอบออกมาจากเป้ วางบนโต๊ะหินอ่อนโชว์เพื่อน

“โห! แบบนี้ ก็ดีน่ะสิ” โมเมว่าขึ้น พลางทำตาโตอย่างน่ารัก

ในขณะที่สามสาวกำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน เสียงคำรามของเครื่องยนต์ราคาแพงก็ดังสนั่นมาจากทางเข้าหน้าคณะ รถซูเปอร์คาร์สีดำสนิทสามสี่คันขับเข้ามาจอดเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาเกือบทั้งคณะที่หยุดนิ่งเพื่อรอดูเจ้าของรถเหล่านั้น

ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มสี่คนก้าวลงจากรถพร้อมกัน ราวกับฉากในภาพยนตร์แอคชั่นฟอร์มยักษ์ นำโดย ‘ชัชรัณ อัครโชติรักษ์’ ชายหนุ่มผู้มีส่วนสูงโดดเด่นกว่าใครในกลุ่ม ร่างกายของเขาดูสมส่วนและแข็งแกร่ง ภายใต้เสื้อช็อปสีแดงเลือดหมูของคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่สวมทับเสื้อยืดสีขาวสะอาด ใบหน้าคมคายเรียบเนียนดูสะอาดสะอ้าน ดวงตาคมดุแฝงไปด้วยความเย่อหยิ่งและเย็นชาชวนให้คนมองรู้สึกเกรงขาม

“เบื่อชะมัด... ทำไมเราต้องเอาโปรเจกต์ข้ามฝั่งมาส่งที่ตึกบริหารด้วยวะ” เสียงทุ้มต่ำของชัชรัณเอ่ยขึ้นขณะขยับปกเสื้อ ใบหน้าที่ไร้หนวดเครานั้นดูหมดจดและทรงเสน่ห์จนสาว ๆ แถวนั้นแทบจะหยุดหายใจ

“เอาน่า…ไอ้ชัช ถือว่ามาเปลี่ยนบรรยากาศ ดูสาว ๆ บริหารแก้เซ็งไง” ‘ลีออน’ หนุ่มขี้เล่นที่มีรอยยิ้มพราวเสน่ห์เอ่ย พร้อมกับขยิบตาให้กลุ่มนักศึกษาสาวที่ยืนมองอยู่ใกล้ ๆ

“นั่นไง... ของดีบริหาร” ‘เรย์’ หนุ่มใบหน้าอ่อนโยนแต่แววตารุกเก่งสะกิดแขนเพื่อนพลางบุ้ยปากไปทางโต๊ะของลูกหว้า 

“คนที่ถ่ายโฆษณาเซรั่มตัวดังไง ตัวจริงดูเด็กกว่าในรูปอีกนะ” เรย์กระซิบเสียงเบา

‘ธามไทน์’ ชายหนุ่มมาดนิ่งขรึมที่ยืนกอดอกอยู่ข้างรถพยักหน้าเห็นด้วยเบา ๆ 

“ดูสะอาดตาดี ไม่เหมือนผู้หญิงที่นายเคยควงเลยนะชัช” ธามไทน์เปรยขึ้น

ชัชรัณปรายสายตาคมกริบไปตามคำบอกของเพื่อน วินาทีที่สายตาของเขาสบเข้ากับดวงตากลมโตของลูกหว้าที่บังเอิญเงยหน้าขึ้นมาพอดี ความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ได้แล่นผ่านเข้ามาในโสตประสาท เขามองเห็นเด็กสาวท่าทางเรียบร้อยแต่แววตาซ่อนความรั้นเอาไว้ ซึ่งมันขัดใจคนอย่างเขาที่ชอบเห็นผู้หญิงยอมสยบอยู่ใต้ฝ่าเท้า

“ก็แค่ของเล่นชิ้นใหม่ที่พยายามทำตัวให้ดูแพง…” ชัชรัณแค่นยิ้มเย็นที่มุมปาก ก่อนจะออกตัวเดินนำกลุ่มเพื่อนตรงเข้าไปหาเป้าหมายโดยไม่สนสายตาใคร

ลูกหว้าที่กำลังเก็บของเข้ากระเป๋าเพื่อเตรียมเข้าห้องเรียน รู้สึกถึงเงาที่ทาบทับลงมา เธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้งแล้วต้องชะงักเมื่อพบกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่สี่คนที่ยืนล้อมโต๊ะของเธอไว้ รัศมีแห่งความร่ำรวยและอำนาจแผ่ซ่านออกมาจนเพื่อนของเธอทั้งสองคนถึงกับนั่งตัวลีบ

“เธอใช่ไหม… ที่คนเขาลือว่าเป็นนางแบบโฆษณาหน้าใหม่” ชัชรัณเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกึ่งดูแคลน สายตาคมสำรวจใบหน้าของเธออย่างถือวิสาสะ

ลูกหว้าขมวดคิ้ว ลุกขึ้นยืนประจันหน้า แม้ความสูงจะต่างกันจนเธอต้องแหงนหน้ามองเขา แต่แววตากลับไม่มีวี่แววของความเกรงกลัว 

“ใช่ค่ะ เราลูกหว้า... ไม่ทราบว่ารุ่นพี่มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”

ชัชรัณโน้มใบหน้าคมเข้าไปใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจาง ๆ

“ธุระไม่มี... แค่อยากจะเตือนไว้ว่าวงการนี้มันไม่ได้สวยหรูเหมือนหน้าตาเธอหรอกนะ ถ้าคิดจะเอาตัวเข้าแลกเพื่อเงิน... ก็ระวังจะหมดราคาเข้าสักวัน”