บทที่ 4 ตอน4

คำพูดถากถางนั้นทำให้ลูกหว้าหน้าร้อนผ่าวด้วยความโกรธ เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะตอกกลับด้วยเสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น

"ขอบคุณที่เตือนค่ะ แต่คนอย่างเรามีศักดิ์ศรีพอ และไม่ได้มองเห็นทุกอย่างเป็นเงินเหมือนที่รุ่นพี่ชอบทำ... ขอตัวนะคะ"

เธอคว้ากระเป๋าแล้วเดินเบี่ยงตัวออกไปทันที ทิ้งให้ชัชรัณยืนมองตามด้วยอารมณ์ที่เริ่มคุกรุ่น

"หึ... ปากดีแบบนี้สิถึงน่าลอง" ชัชรัณพึมพำกับตัวเอง สายตาคมจดจ้องแผ่นหลังบางนั้นไม่วางตา ขณะที่เพื่อน ๆ ในแก็งต่างหันมามองหน้ากันด้วยความสนใจ เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้หญิงกล้าสะบัดหน้าใส่ 'ชัชรัณ อัครโชติรักษ์' ต่อหน้าสาธารณชน

“เฮ้ย! ยัยลูกหว้ารอด้วย จะรีบไปตามควายหรือไง ฉันเหนื่อยตามไม่ทันแล้วเนี่ย!” เสียงของ โมเม เพื่อนในกลุ่มร้องเรียก

“ชักช้าเร็ว ๆ ดิ๊” ลูกหว้ายิ้มให้เพื่อน ก่อนจะชะลอฝีเท้าลง

“อื้อ ฉันก็หอบแล้วเนี่ย!” ปังปอนด์ ว่า ก่อนจะดันร่างโมเมเข้าไปในกล่องลิฟต์ เมื่อสามสาวเข้าไปได้ต่างก็ยืนพิงกล่องแคบ ๆ แล้วหายใจรวยรินออกมา

“เฮ้อ! พูดแล้วก็เสียดายอะ! นาน ๆ จะได้เจอกลุ่มเทพบุตรของวิศวะ” จู่ ๆ โมเมก็โพล่งขึ้น

“อืม! นั่นสิ! อยากเจอมานานแล้ว ไอ้หว้าไม่น่าพาหนีมาแบบนี้เลย” ปังปอนด์เสริม

“แล้วเมื่อกี้ ใครทำหัวหดเข้ากระดองห๊า!” ลูกหว้าเอ่ยขัด

“โห! ก็ดูหน้าแต่ละคนดิแก หล่อน่ากินจนใจสั่น” ปังปอนด์ว่า พอดีประตูลิฟต์เปิดออก สาว ๆ จึงก้าวออกจากลิฟต์ตรงดิ่งไปเข้าห้องเรียน 

“อืม รีบเข้าห้องกันเถอะ อาจารย์น่าจะมาแล้ว” โมเมว่า 

พักเที่ยง ณ โรงอาหาร

ในโรงอาหารมีนักศึกษาทั้งชายหญิงเดินกันไปมาขวักไขว่ ทว่าลูกหว้าไม่ได้ให้ความสนใจ เธอกับเพื่อน ๆ ตั้งหน้าตั้งตากินข้าวอย่างเงียบ ๆ ทว่า จู่ ๆ ก็มีเสียงห้าว ๆ เอ่ยอยู่ข้างหู 

“สวัสดีครับน้อง” เสียงทุ้มห้าวดังอยู่ข้างหู ทำให้ลูกหว้าตวัดสายตาขึ้นมอง ถึงได้รู้ว่าเป็นชายหนุ่มคณะวิศวะ1 ใน 4คนของกลุ่มเมื่อเช้า ลูกหว้าขมวดคิ้วมุ่นด้วยความแปลกใจ

“มีธุระอะไรหรือเปล่า” ลูกหว้าถามแบบมะนาวไม่มีน้ำ

“คนสวย…มีคนอยากแลก lineน้องครับ” เรย์ว่าขึ้น พร้อมกระตุกยิ้มจาง ๆ

“เรามาเรียนหนังสือค่ะ ไม่ได้มาแจกไลน์ใคร” ลูกหว้าตอบโต้ ก่อนจะก้มหน้าให้ความสนใจจานข้าวต่อ

“น้องคิดดี ๆ ก่อนนะครับ กลุ่มของพี่โปรไฟล์ดีทุกคน ไม่คิดก่อนตัดสินใจจริงเหรอ” เรย์ย้ำ

“เราเสียใจด้วยนะ ถึงจะprofile ดีแค่ไหนเราก็ไม่สนใจ ฟังให้ชัด ๆ อีกทีนะคะ… เรา… ไม่… สน… ใจ” ลูกหว้าเอ่ยย้ำ ชัดถ้อยชัดคำและชัดเจน ก่อนจะลุกขึ้นยืน ชวนเพื่อน ๆ เดินหนี

“เฮ้อ กำลังกินข้าวอร่อยเลย ยัยลูกหว้าพาหนีเฉย… แต่โมว่าพี่เขาก็ดูหล่อมาก แกไม่สนจริงดิ” โมเมเลิกคิ้วถาม

“หว้ามาเรียนหนังสือ ไม่ได้มาหาผู้ชายย่ะ…อื้อ ไปเถอะ ๆ” ลูกว้าดันแผ่นหลังเพื่อน เมื่อเห็นโมเมเอี้ยวตัวไปมองหนุ่มต่างคณะ ที่ดูหล่อเหลาระเบิดระเบ้อ

“อื้อ น่าเสียดายอะ นาน ๆ จะมีหนุ่มวิศวะมาตามแลกไลน์สักครั้ง…ลูกหว้าไม่สนใจจริงดิ ถ้าเป็นปอนด์ป่านนี้ให้ไปแล้ว ไม่เล่นตัวแบบนี้หรอก” ปังปอนด์ได้แต่บ่นอุบอิบ

“สาว ๆ ตั้งใจเรียนกันจ๊ะ อย่ามัวแต่คลั่งผู้ชาย” ลูกหว้าหัวเราะคิก ๆ ที่เห็นเพื่อนสาวทำสีหน้าผิดหวัง

“เฮ้อ! แต่อดเสียดายไม่ได้เลยนะ พี่เขาหล่อจริง ๆ” โมเมบ่นบ้าง สามสาวก้าวไปนั่งที่โต๊ะหินอ่อนใต้ร่มไม้ ที่นั่งเล่นกันเป็นประจำ เพื่อรอเข้าห้องเรียน