บทที่ 5 ตอน5

ของเล่นชัชรัณ

ตอน5

ด้านตึกวิศวะ

“เป็นไงมึง ทำหน้าเหมือนหมาปวดขี้แบบนี้ แสดงว่าโดนปฏิเสธมาดิ๊” เสียงทุ้มห้าวของ ชัชรัณหนุ่มหล่อขั้นเทพในกลุ่มวิศวะช่างกล เลิกคิ้วถามเพื่อนชายอย่างรู้ทัน

“เอ่อดิ! น้องปฏิเสธไม่เหลือเยื่อใย กูนี้ หน้าแหกยับ” ‘เรย์’ เอ่ยเสียงอ่อย เขาเป็นหนุ่มที่มีนิสัยค่อนข้างสุภาพกว่าใครในกลุ่ม เวลาเพื่อนอยากเชื่อมสัมพันธ์ไมตรีกับสาวคนไหน เป็นต้องส่งเรย์ไปทุกที

“ฮ่า ๆ กูว่าแล้วไอ้ชัชเสือกส่งไอ้เรย์ไป…กี่ครั้งแล้วที่มันกลับมาแบบหมาหงอย” ‘ลีออน’ หัวเราะร่วนจนท้องแข็ง!

“ไอ้สัส! ลี ปากดีเกิ๊น ไอ้ชัชคราหน้า มึงก็ส่งไอ้ลีไปมั่งดิวะ” เรย์ไล่แตะก้นลีออนอย่างหัวเสีย

“เอ่อ พวกมึงหยุดเถียงกันก่อน กูปวดหัวว่ะ” ชัชรัณบ่นอย่างหงุดหงิด

“ไม่น่าเชื่อว่า คนอย่างไอ้ชัชจะถูกสาวเมิน” จู่ ๆ ลีออนคนปากไวสุดในกลุ่ม ก็โพล่งขึ้น

“นั่นสิ! ระดับชัชรัณ ต้องมาง้อผู้หญิงด้วยเหรอวะ” จู่ ๆ เสียงห้าวของ ‘ธามไทน์’ ที่เพิ่งก้าวเข้ามาก็ทะลุกลางปล้อง

“มึงเงียบปากไปเลยสัส!” ชัชรัณตวาดเสียงดุ ก่อนจะลุกพรวดขึ้นก้าวออกไป ทำให้เพื่อน ๆ รีบก้าวตาม เพราะรู้ว่าเพื่อนไม่เคยเสียหน้าขนาดนี้มาก่อน

แสงแดดอ่อน ๆ ลอดผ่านพุ่มไม้ใบหนาลงมาทาบทับร่างของสามสาว ที่กำลังนั่งหัวเราะคิกคักอยู่ที่ม้านั่งหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่ ลูกหว้าหยิบตำราเรียนขึ้นมาเปิดอ่านทบทวนฆ่าเวลา ทว่าความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อแรงกดดันมหาศาลบางอย่างได้เริ่มคืบคลานเข้ามาใกล้ พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่เดินตรงมายังจุดที่พวกเธอนั่งอยู่

“นึกว่าใคร... ที่แท้ก็นางเอกโฆษณาผู้รักเรียนนี่เอง” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมไปด้วยความเย่อหยิ่งดังขึ้นเหนือศีรษะ ลูกหว้าชะงักปลายนิ้วที่กำลังเปิดหน้ากระดาษ เธอจำน้ำเสียงเย็นชานี้ได้แม่นยำ จึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นสบตาเจ้าของเสียง ร่างสูงโปร่งของ ชัชรัณ ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า แสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาขับเน้นโครงหน้าคมสันที่หล่อเหลาสะอาดตาของเขาให้ดูราวกับรูปสลักชั้นดี ผิวพรรณของเขาดูดีอย่างคนที่ไม่เคยตรากตรำทำงานหนัก ดวงตาคมกริบจ้องมองมาที่เธอด้วยความรู้สึกกึ่งขบขันกึ่งดูแคลน

ข้างกายเขามี เรย์ ชายหนุ่มหน้าตาดี ที่เพิ่งโดนลูกหว้าปฏิเสธการขอไลน์ไปเมื่อครู่ เรย์ยักไหล่พลางส่งยิ้มกวนประสาทให้กลุ่มเพื่อนของลูกหว้า ในขณะที่ ลีออน และ ธามไทน์ ยืนซ้อนหลังอยู่ด้วยท่าทางสง่างามราวกับนายแบบบนแคตวอล์ก รัศมีของความรวยและอำนาจที่แผ่ออกมาทำให้บริเวณรอบข้างดูอึดอัดขึ้นมาทันตา

“เมื่อกี้... เพื่อนฉันบอกว่าเธอปฏิเสธไลน์กลุ่มเรางั้นเหรอ” ชัชรัณก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนเงาของร่างสูงใหญ่ทาบทับตัวลูกหว้าจนมิด 

“รู้ไหมว่ามีผู้หญิงกี่คน ในมหา'ลัยนี้ที่ยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้อยู่ในสายตาพวกเรา” ชัชรัณว่าต่อ

ลูกหว้าถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะปิดตำราเรียนเสียงดังปึก เธอหยัดกายลุกขึ้นยืนประจันหน้า แม้ส่วนสูงจะต่างกันจนหน้าผากเธออยู่เพียงระดับแผงอกกว้างของเขา แต่แววตาของเธอกลับนิ่งสนิท

“แล้วรุ่นพี่รู้ไหมคะว่ามีผู้หญิงอีกกี่คน ที่เขาไม่ได้มองผู้ชายแค่ที่เปลือกนอก... เราบอกเพื่อนรุ่นพี่ไปชัดเจนแล้วนะคะ ว่าเรามาเรียน ไม่ได้มาแจกไลน์ใคร”

“หึ... ปากดี” ชัชรัณแค่นยิ้มเย็น สายตาคมกริบกวาดมองเสื้อฮู้ดสีดำตัวโคร่งที่พาดอยู่บนม้านั่ง และกุญแจรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าของเธอ 

“ทำตัวเข้าถึงยากเพื่อปั่นราคาหรือเปล่า ชุดนักศึกษากับมอเตอร์ไซค์คันเล็ก ๆ นั่น... เลิกแสดงละครเถอะ ฉันรู้ว่าคนอย่างเธอต้องการเงิน และเงินของฉันก็ซื้อได้ทุกอย่าง แม้กระทั่งศักดิ์ศรี ที่เธอกำลังพยายามรักษาอยู่ตอนนี้” ริมฝีปากหยักกระตุกยิ้มเหยียด

คำพูดถากถางนั้นทำให้โมเมและปังปอนด์ถึงกับอ้าปากค้างด้วยความตกใจ แต่ลูกหว้ากลับรู้สึกโกรธจนตัวสั่น เธอไม่ได้โกรธที่เขาดูถูกความจนของเธอ แต่โกรธที่เขาคิดว่าเงินคือพระเจ้า ที่ซื้อความเป็นคนได้ทุกอย่าง

“เงินของรุ่นพี่อาจจะซื้อโชว์รูมรถหรูหรือไนต์คลับได้นะคะ” ลูกหว้าเอ่ยเสียงสั่นด้วยแรงอารมณ์แต่ยังคงความชัดเจน

“แต่เสียใจด้วยค่ะ... เงินของรุ่นพี่ซื้อคนอย่าง ‘ลูกหว้า’ ไม่ได้ และช่วยถอยออกไปไกล ๆ ด้วยค่ะ กลิ่นความเย่อหยิ่งของรุ่นพี่มันทำให้อากาศแถวนี้มันเสีย”

บรรยากาศรอบโต๊ะเงียบกริบลงทันที ลีออนถึงกับต้องผิวปากออกมาเบา ๆ ด้วยความทึ่ง ในขณะที่ธามไทน์ขมวดคิ้วมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป ชัชรัณนิ่งงันไปชั่วครู่ ใบหน้าคมสันดูเคร่งขรึมขึ้นจนน่ากลัว ดวงตาคู่คมของเขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลูกหว้า ราวกับจะเผาไหม้เธอด้วยโทสะ

“จำคำพูดตัวเองไว้ให้ดีนะชนันญา…” ชัชรัณโน้มตัวลงมาหาเธอจนได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากคนตัวเล็ก

“แล้วเราจะได้เห็นกันว่า ศักดิ์ศรีที่เธอภาคภูมิใจนักหนา มันจะทนแรงเสียดทานจากโลกของฉันได้นานแค่ไหน”

เขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหมุนกายเดินจากไปพร้อมกับแก็งเพื่อน ทิ้งให้ลูกหว้ายืนกำหมัดแน่น ท่ามกลางสายตาของนักศึกษาคนอื่น ๆ ที่เริ่มกระซิบกระซาบกันถึงการปะทะกันของ ‘นางแบบดาวรุ่ง’ กับ ‘ทายาทมหาเศรษฐี’ แห่งคณะวิศวะ

ชัชรัณกับเพื่อน ๆ เดินมานั่งลงที่โต๊ะประจำ ทว่าเขาเพิ่งจะนั่งได้เพียงครู่ ก็ลุกขึ้นพรวดพราดอีกรอบ

“ไอ้ชัช มึงจะไปไหน” ลีออนถาม

“ไปขี้ หรือมึงจะตามไปแดกขี้กู” เสียงทุ้มห้าวดุดัน ก่อนจะก้าวดุ่ม ๆ ออกไป ทิ้งให้เพื่อนชายได้แต่กลอกตามองบน ร่างสูงกำยำมาหยุดยืนพิงผนังห้องน้ำ มือเรียวคีบบุหรี่อัดควันเข้าปอดควันโขมง ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพเจ้าปั้นแต่ง สีหน้าเรียบตึง ดวงตาคมกริบฉายแววมุ่งมั่น คนอย่างชัชรัณเคยมีผู้หญิงปฏิเสธด้วยเหรอ เขาเป็นหนุ่มฮอตที่มีสาวงามรายล้อมระดับนางแบบ สาวไฮโซเกรดพรีเมี่ยม ที่ต่างเสนอตัวอยากขึ้นเตียงกับเขา… แล้วยัยเด็กนั่นเป็นใคร ถึงกล้าปฏิเสธ!