บทที่ 55 ของบำเรอธามไทน์

“กูไหว” ธามไทน์ตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ยังคงฟังดูหนักแน่น ถึงแม้จะมีอาการยานคราดเพียงเล็กน้อย เขาจัดการสะบัดเสื้อช็อปที่พาดไหล่ไว้ให้เข้าที่ ก่อนจะเดินก้าวผ่านกลุ่มสาว ๆ ที่พยายามจะเข้ามาทักทายด้วยท่าทางที่ยังคงความสง่าและดูรวยล้นฟ้าทุกกระเบียดนิ้ว

หลังร้านปิด ณ ลานจอดรถVIP

สายลมเย็น ๆ ในค่ำ...