บทที่ 57 ของบำเรอธามไทน์

“ค... คุณธาม กลับมาเร็วจังเลยนะคะ” น้ำฟ้าเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก พลางก้มหน้าหลบสายตาคมที่จ้องเขม็งลงมา

ธามไทน์ก้าวเท้าเข้าไปหาเธอช้า ๆ จนระยะห่างเหลือเพียงไม่ถึงช่วงตัว ความนิ่งขรึมของเขาสร้างแรงกดดันมหาศาล จนน้ำฟ้าต้องถอยหลังไปจนชิดกับขอบโต๊ะไม้แกะสลัก ชายหนุ่มโน้มตัวลงไปหาจนใบหน้าอยู่ระดับเดียวกัน นัย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ