บทที่ 58 ของบำเรอธามไทน์

“ถนนมันไม่ดี หรือคนนั่งข้าง ๆ มัน ‘เกะกะ’ สายตาฉันก็ไม่รู้สิ!” เสียงทุ้มต่ำตอบกลับมาอย่างเผด็จการ ใบหน้าหล่อเหลาทว่ากลับเย็นชาจนน้ำฟ้าต้องรีบก้มหน้าหลบตาม สัญชาตญาณความหัวอ่อน ทำให้เธอได้แต่นั่งตัวลีบชิดประตูรถให้มากที่สุด

เมื่อรถสปอร์ตคันหรูเคลื่อนมาถึงบริเวณหน้าซุ้มประตูมหาวิทยาลัย ที่คลาคล่ำไปด้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ