บทที่ 65 ของบำเรอธามไทน์

ธามไทน์ ยืนหันหลังให้เธอ ร่างสูงโปร่งในเสื้อยืดสีขาวขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจที่พยายามควบคุมให้คงที่ เขาขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน นัยน์ตาคมกริบจ้องมองออกไปที่แสงไฟของเมืองหลวงด้านนอก มือหนากำเข้าหากันแน่น เพื่อสะกดอารมณ์ดิบที่เกือบจะฉุดเขาให้ทำลายร่างบอบบางไปเสียก่อน

“คุณธาม” เสียงหวานสั่นพร่าเรียกเขาเบ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ