บทที่ 7 ตอน7

ของเล่นชัชรัณ

ตอน7

ภายในห้องเรียนรวมขนาดใหญ่ของคณะบริหารธุรกิจ เสียงบรรยายของอาจารย์ดูเหมือนจะเข้าไม่ถึงโสตประสาทของลูกหว้าเลยสักนิด เธอนั่งกำปากกาแน่น ดวงตากลมหม่นแสงลงด้วยความสับสนและหวาดกลัวลึก ๆ สัมผัสร้อนผ่าวจากริมฝีปากที่บดขยี้ลงมาอย่างถือวิสาสะยังคงติดอยู่ที่กลีบปากนุ่มจนเธอต้องยกหลังมือขึ้นถูซ้ำ ๆ ราวกับจะลบมลทินนั้นออกไป

“หว้า... เป็นอะไรหรือเปล่า หน้าแกดูแย่มากเลยนะ” ปังปอนด์กระซิบถามด้วยความกังวลเมื่อเห็นเพื่อนสาวนั่งเหม่อลอย

“เปล่า... ฉันแค่เพลีย ๆ นะปอนด์” ลูกหว้าตอบปัด พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่ในใจอยากจะกรีดร้องออกมาด้วยความคับแค้นใจ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งใบหน้าเกลี้ยงเกลาคนนั้น... ชัชรัณ อัครโชติรักษ์ เขาช่างเป็นบุคคลที่อันตรายและไร้ซึ่งความเป็นสุภาพบุรุษอย่างที่สุด

ขณะเดียวกัน ทางฝั่งตึกวิศวกรรมศาสตร์ ร่างสูงสง่าของชัชรัณได้เดินกระเผลกเล็กน้อยเข้ามาในโรงช็อป ใบหน้าคมสันบูดบึ้งจนเพื่อนในแก็งอย่างเรย์ ลีออน และธามไทน์ ต้องหันมามองเป็นจุดเดียว

“อ้าว... ไอ้ชัช ไปขี้ท่าไหนวะ ทำไมหน้าเขียวหน้าเหลืองมาแบบนั้น” ลีออนทักขึ้นพร้อมรอยยิ้มกวนโทสะตามฉบับคนปากไว

“หุบปากไปเลยไอ้ลี!” ชัชรัณสบถเสียงต่ำพลางทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้เหล็ก ความจุกที่กึ่งกลางกายเริ่มทุเลาลงแต่ความแค้นในใจกลับพุ่งสูงขึ้นเป็นเท่าตัว เขาไม่เคยถูกผู้หญิงคนไหนกล้าทำร้ายร่างกายมาก่อน โดยเฉพาะเด็กสาวตัวเล็ก ๆ ที่ดูไม่มีทางสู้คนนั้น

“หรือว่า... จะเกี่ยวกับแม่นางแบบคนสวยที่มึงตามไป” ธามไทน์เอ่ยขึ้นนิ่ง ๆ ดวงตาคมกริบของเขามองทะลุถึงอาการผิดปกติของเพื่อนสนิท

ชัชรัณไม่ได้ตอบ แต่แววตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความมุ่งมั่น

“ยัยนั่น... ต้องชดใช้ให้ฉันอย่างสาสม” เขาครางออกมา

สองวันต่อมา 

หลังจากงานถ่ายแบบของแบรนด์นั้นออกสู่โซเชียล สินค้าก็ขายดีเป็นที่รู้จักกระจายเป็นวงกว้าง ทำให้มีแบรนด์อื่นติดต่อมาเรื่อย ๆ ลูกหว้าจึงมีงานถ่ายแบบโปรโมทสินค้าทุกเสาร์และอาทิตย์ ทำให้เธอมีเงินแบ่งเก็บและโอนส่วนหนึ่ง ไปให้แม่เก็บไว้ส่งน้องชายเรียน

1 สัปดาห์ต่อมา

ลูกหว้าทั้งทำงานและเรียนหนังสือควบคู่ไปพร้อม ๆ กัน การเรียนมีทั้งงานกลุ่มและงานเดี่ยวที่จะต้องส่งอาจารย์ แต่เธอก็ยังรับงานถ่ายแบบอยู่เรื่อย ๆ แทบไม่มีเวลาพัก

“เฮ้อ อยากเกิดมาจนทำไมล่ะ! ต้องก้มหน้าทำงานต่อไป… อย่าท้อนะลูกหว้า” ลูกหว้าพยายามให้กำลังใจตัวเองอยู่เสมอ ๆ เธอให้คติว่า ‘มีงานต้องมีเงิน’ คนขยันจะไม่มีวันอดตาย…แต่ที่ทำอยู่ทุกวันนี้ แต่ละวันเธอก็แทบจะ ‘คลาน’ และเกือบ ‘ตาย’ อยู่เหมือนกัน

ณ ไนต์คลับC

เสียงดนตรีดังกระหึ่มไปทั่วโถงกว้าง หนุ่มสาวต่างโชว์สเต็ปจังหวะการเต้นแข่งกันอย่างเมามัน โดยไม่มีใครยอมใคร ต่างจากชั้นบนห้อง VVIPอย่างลิบลับ

ท่ามกลางแสงไฟสลัวสีอำพันและเสียงครางแผ่วเบาที่ประสานไปกับจังหวะเพลงบีทหนัก ๆ ในห้อง VVIP ร่างสูงโปร่งของ ชัชรัณ ก้าวเข้ามาพร้อมกับรัศมีคุกคามที่ทำให้บรรยากาศร้อนแรงเมื่อครู่ชะงักไปชั่วขณะ เขาอยู่ในชุดเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมออกสองเม็ด เผยให้เห็นแผงอกกว้างและลำคอแกร่งที่สะอาด ใบหน้าคมสันที่ไร้หนวดเคราดูหล่อเหลาราวกับเทพบุตรในเงามืด ดวงตาคมกริบกวาดมองเพื่อนรักอย่างเรย์ที่กำลังนัวเนียอยู่กับสาวสวยด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับภาพกามารมณ์ตรงหน้าเป็นเพียงเรื่องธรรมดาที่เขาเห็นจนชินชา

“พวกมึงนี่นะ... ห้องพักส่วนตัวชั้นบนก็มี จะมาจัดโชว์สดอะไรกันตรงนี้วะ” ชัชรัณเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ พลางเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพงที่ว่างอยู่ข้าง ไอริส ชายหนุ่มพาดแขนลงบนพนักพิงด้วยท่วงท่าสง่าผ่าเผย ขาเรียวยาวภายใต้กางเกงสแล็คเนื้อดีพาดไขว่ห้างอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า

“อ้าว... มาแล้วเหรอเจ้าของที่” เรย์เอ่ยเสียงกระเส่าขณะที่ยังไม่ยอมถอนกายออกจากร่างของ ‘เรนนี่’

“ก็บรรยากาศมันให้... อีกอย่าง น้อง ๆ เขาก็เต็มใจ ‘โชว์’ ให้มึงดูเป็นขวัญตาไงไอ้ชัช” เรย์ว่าต่อ ก่อนจะหันไปเร่งจังหวะสอบสะโพกซอยเข้าออกในตัวเรนนี่

ไอริสที่นั่งรออยู่ก่อนหน้า รีบขยับกายเข้าไปใกล้ชิดชายหนุ่มที่เธอหมายปองทันที มือเรียวสวยลูบไล้ไปตามท่อนแขนแกร่งของชัชรัณ 

“พี่ชัชมาช้าจังเลยค่ะ... ไอริสนั่งเหงาตั้งนาน” เธอส่งสายตาหยาดเยิ้มพลางจงใจเบียดทรวงอกอวบหยัดเข้าหาแขนของเขา

ชัชรัณเพียงแค่ยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มเย็นชาที่ไม่ได้สื่อถึงความเสน่หาแม้แต่น้อย มือหนาหยิบแก้วบรั่นดีขึ้นมาจิบช้า ๆ 

“เหงาก็หาอะไรทำสิ... เมื่อกี้ฉันเห็นเธอก็ดู ‘สนุก’ ดีนี่” คำพูดตรงไปตรงมาของเขา ทำให้ไอริสหน้าแดงก่ำด้วยความเขินอายที่ถูกจับได้ว่าเธอกำลังช่วยตัวเองรอเขาอยู่

“แหม... พี่ชัชก็ พูดซะไอริสไปไม่เป็นเลย”

สาวสวยบิดกายไปมา เมื่อจุดกลางกายร้อนผะผ่าวจนเปียกแฉะ

“คืนนี้พี่ชัชจะให้ไอริส ‘ดูแล’ เป็นพิเศษไหมคะ” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบคำถามนั้นทันที สายตาของเขาเหม่อมองไปที่จอทีวีขนาดใหญ่ในห้องที่กำลังรันคลิปโปรโมทสินค้าต่าง ๆ จวบจนกระทั่งภาพของเด็กสาวในชุดเกาะอกสีขาว ผิวขาวอมชมพูที่ดูสะอาดตาปนเซ็กซี่อย่างเป็นธรรมชาติปรากฏขึ้น... ลูกหว้า หรือ ชนันญา ศัตรูตัวแสบที่เคยฝากความเจ็บปวดไว้ที่กลางกายของเขา

ชัชรัณชะงักแก้วในมือ ดวงตาคมกริบหรี่ลงมองภาพนางแบบสาวในจอด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก 

“ยอดวิวพุ่งงั้นเหรอ... หึ เสน่ห์แรงไม่เบานี่” ชัชรัณครางหึ! ในลำคอ สายตาคมกริบจ้องมองที่หน้าจอเขม็ง

“นั่นน้องลูกหว้าบริหารนี่หว่า... ตัวจริงโคตรเด็ดเลยนะมึง” ลีออนที่เพิ่งถอนจูบจากลิซ่าหันมาสำทับ 

“เห็นว่าช่วงนี้รับงานฉิบหายวายวอด สงสัยจะร้อนเงินว่ะ”

“ร้อนเงินงั้นเหรอ…” ชัชรัณพึมพำกับตัวเอง ความทรงจำเรื่องที่เธอประกาศกร้าวว่าเงินของเขาซื้อเธอไม่ได้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัว ชายหนุ่มกระตุกยิ้มร้ายกาจที่มุมปาก 

“ถ้าอยากได้เงินนัก... ฉันก็จะจัดให้ตามคำขอ” ชายหนุ่มพึมพำ

เขาหันไปหาสาวข้างกายที่กำลังพยายามปรนเปรอเขา