บทที่ 70 ของบำเรอธามไทน์

เขาไม่ได้ฉุดกระชากน้ำฟ้าต่อหน้าเพื่อน แต่เขากลับทรุดกายลงนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับเธอ ท่วงท่านิ่งขรึมทว่าคุกคามจนน้ำฟ้าต้องขยับตัวหนี ทว่าธามไทน์กลับเอื้อมมือหนาไปโอบพนักโซฟาด้านหลังเธอไว้ คล้ายกำลังจะกักขังกลาย ๆ

“หนีไปเรียนเช้ามืดมา 3 วัน เพื่อมาโผล่ที่นี่น่ะเหรอ!” เขาเปรยขึ้นเบา ๆ พอให้ได้ยินกันแค่สอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ