บทที่ 77 ของบำเรอธามไทน์

“จำไว้นะน้ำฟ้า ที่ฉันยอมให้เธอกลับบ้านและไปเรียน เพราะเห็นว่าหายดีแล้ว” ธามไทน์เอ่ยเสียงเรียบพลางปรับปกเสื้อเชิ้ตของตัวเองให้เข้าที่

“แต่อย่าให้ฉันรู้ว่าเธอแอบไปติวหนังสือ หรือไปทำอะไรลับหลัง ฉันอีก เพราะครั้งต่อไป ฉันจะไม่พาไปส่งแค่เพนต์เฮาส์แน่” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยคาดโทษ

น้ำฟ้าเม้มปากแน่น ความดื้อเงี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ