บทที่ 78 ของบำเรอธามไทน์

คือสิ่งที่น่ารำคาญใจที่สุด ยิ่งพอนึกถึงร่างบอบบางของน้ำฟ้าที่เขาเพิ่งผละมาเมื่อเช้า ความรู้สึกหงุดหงิดก็ยิ่งทวีคูณ

“พี่ธามคะ! ทางนี้ค่ะ!”

เสียงแหลมใสที่เต็มไปด้วยความมั่นใจดังขึ้น พร้อมกับร่างเพรียวบางในชุดแบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่กึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงมาหาเขา เกศสุดาในลุคสาวนักเรียนนอกผู้โฉบเฉี่ย...