บทที่ 80 ของบำเรอธามไทน์

แกร็ก!

เสียงปลดล็อคเบา ๆ ทำให้ประตูไม้เปิดออกอย่างง่ายดาย ธามไทน์แทรกตัวเข้าไปในห้องที่มืดมิด มีเพียงแสงจันทร์สลัวที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาพอให้เห็นร่างบอบบางของ น้ำฟ้า ที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม เธอหลับสนิทเพราะความอ่อนเพลียจากการอ่านหนังสือสอบและอาการป่วยที่ยังรบกวนร่างกาย

ธามไทน์ทรุดกายลงนั่งบนขอบเตี...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ