บทที่ 87 ของบำเรอธามไทน์

“ท่านกำนันให้ผมมารอตั้งแต่ตีห้า บอกว่าคุณหนูจะกลับมาถึงเช้านี้”

น้ำฟ้าฝืนยิ้มบาง ๆ พยายามซ่อนดวงตาที่บวมช้ำจากการร้องไห้มาตลอดทาง รถกระบะคันใหญ่แล่นออกจากตัวอำเภอมุ่งหน้าสู่เขต ‘ไร่เกริกไกร’ เนื้อที่กว่าพันไร่ที่แผ่ขยายสุดลูกหูลูกตา ทั้งสวนผลไม้และไร่พืชหมุนเวียนที่มีคนงานนับร้อยชีวิตกำลังขยันขันแข็...