บทที่ 89 ของบำเรอธามไทน์

ธามไทน์ที่กำลังจะก้าวพ้นประตูหยุดกะทันหัน ความกดดัน อัดอั้น และความห่วงใยที่สะสมมาตลอดหลายวัน ทำให้ผู้ชายที่แข็งแกร่งถึงกับไหล่สั่น เขาค่อย ๆ หมุนตัวกลับมามองบิดา ก่อนจะ ทรุดร่างลงนั่งบนเก้าอี้ไม้แกะสลักอย่างคนหมดแรง ใบหน้าคมสันซบลงกับฝ่ามืออย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน

“ผมต้องไปรับน้ำฟ้ากลับมาครับคุณพ่อ” ...