บทที่ 92 ของบำเรอธามไทน์

รองเท้าบูทหนังกระทบดินดังเป็นจังหวะที่กดข่มหัวใจคนฟัง ท่านหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าธามไทน์ที่สภาพร่อแร่

“อยากรับผิดชอบนักใช่ไหม! ไอ้ธามไทน์” กำนันเกริกเหยียดยิ้มเย็น

“กูจะไม่รับพานธูปเทียน หรือเพชรพลอยของพ่อมึงในตอนนี้ เพราะมันไม่มีค่า พอจะซื้อน้ำตาของลูกสาวกู” ท่านเอ่ยแล้วปรายตามองไปที่พนา

“ไอ้พนา! ไปเอา...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ