บทที่ 95 ของบำเรอธามไทน์

เขายกมือที่พันผ้ากอซสั่น ๆ ขึ้นมาพยายามจะลูบหัวเธอด้วยความรัก ทว่าจู่ ๆ ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างกำยำของกำนันเกริก นั่งกอดอกนิ่งอยู่ที่โซฟามุมห้อง นัยน์ตาเสือร้ายจ้องมองเขาเขม็ง

“ฟื้นแล้วเหรอไอ้ลูกชายไอ้จักรินทร์” กำนันเอ่ยเสียงเรียบ

“คุณลุง!” ธามไทน์พยายามจะลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ล้มลงไปเพราะความเพลีย

“ผม...