บทที่ 2 แค่เพื่อน

ตอนที่ 2

รู้แล้วว่าไม่มีทาง

รู้แล้วว่าเธอมองกัน แค่เพื่อนคนหนึ่ง

รู้แล้วเขาดีมากมาย

รู้ไหมฉันแค่น้อยใจ แต่ยังเหมือนเดิม

ยิ้มให้เธอ อยากให้รู้ว่าฉันน่ะเข้าใจ

แต่ที่เงียบไป เธอจะเคยสงสัยอาการฉันบ้างไหม

เพื่อนไม่รักแต่แอบรักเพื่อน ห้ามไม่ฟังก็ยังเลอะเลือน

ก็เธอไม่เคยคิด ก็ยังไปแอบคิด ก็สมควรเจ็บ

เพื่อนไม่รักแต่แอบรักเพื่อน ใกล้เท่าไรยิ่งอ้างว้าง

ถูกสายตาเธอย้ำเตือน เพื่อนเท่านั้นแค่นี้ที่เธอต้องการให้เป็น

ยังดี ที่ได้ใกล้เธอ

ยินดีที่ยังได้เป็น แค่เพื่อนคนเก่า

ยิ้มให้เธอ อยากให้รู้ว่าฉันน่ะเข้าใจ

แต่ที่เงียบไป…

วันเวลาผ่านไปถึง 2 ปีตอนนี้ฉันก็เรียนอยู่ชั้นปีที่ 3 ของมหาลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง แต่ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองที่เป็นอดีตเพื่อนรักของฉันนั้นฉันถอยห่างออกมาเป้นเวลา 2 ปีที่ฉันไม่เข้าไปยุ่งกับอีกฝ่าย 

ฉันได้ยินข่าวมาว่าโอมกับต้องตาทะเลาะกันบ่อยครั้ง จนต้องตาขอเลิกกับโอมหลายต่อหลายครั้ง เพราะต้องตามมีคนมาจีบเยอะ และทำให้โอมหึงหวงเป็นอย่างมาก ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็เริ่มแย่ลงเรื่อย ๆ ความรักที่เคยมีก็จะจางลงไปเช่นเดียวกัน จนมีข่าวลือหนาหูออกมาว่า ทั้งสองคนเลยเลิกกันแล้วและที่สำคัญมันนั้นก็เป็นจริง

โอมส่งข้อความมาหาฉันโดยที่ฉันไม่อยากเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับพวกมันสองคนเลย ฉันมองโทรศัพท์ของตัวเองก่อนจะตอบกลับข้อความนั้นไป และออกไปตามนัดที่โอมนัดฉันออกไป

"มึงเรียกกูมามีเรื่องอะไร"ฉันเปิดประเด็นขึ้นมา

"กูแค่เหงาว่ะ มึง 2 ปีที่ผ่านมามึงหายไปไหน ไม่ค่อยได้คุยกับกูเลยอ่ะ แถมยังติดไอ้คนที่ชื่อคินน์อะไรนั้นอีก มึงลืมเพื่อนอย่างกูแล้วหรอวะ หรือมึงคบกับไอ้คินน์คนนั้นหรอ"

"กูทำงานหนัก อาจจะมีเวลาไปหามึงบ้างก็แล้วแต่เวลา กูกับคินน์เป็นเพื่อนกันอย่าเรียกเขาไอ้อีก"

"มึงกูเหงา กูไม่มีมึงกูเหงามากเลยนะเว้ย มึงอย่าทิ้งกูไปอีกนะ"

โอมว่าพลางคลอเคลียตามสไตล์ของมัน ฉันดันหัวมันออก แต่ก่อนที่มันทำได้เพราะว่ามันโสดตอนนี้มันไม่ได้โสดสักหน่อย ถ้าทำแบบนี้ฉันเองก็เสียหายและไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นมือที่สามของใคร

"มึงก็ค่อย ๆ ดื่มสิวะโอม แดกเยอะชิบหาย มึงโดนเมียทิ้งหรือไงวะ"

ฉันเองก็อดที่จะบ่นโอมไม่ได้ เพราะตอนที่ฉันมาแล้วนั้นเหล้าพวกนี้ก็มีเกลี่ยนพื้น

"ทำไมมึงมีเวลามาอยู่เป็นเพื่อนกูได้วะไม่ทำงานหรือไง ไหนบอกว่างานยุ่ง"

"วันนี้เป็นวันหยุดของกู มึงก็อย่ากินเยอะสิเดี๋ยวก็กลับไม่ไหว"

"ก็มึงจะพากูกลับอยู่แล้วไม่ใช่หรอ"

"มึงฝันอยู่หรือไงวะ กูจะปล่อยมึงนอนข้างถนนให้มึงไปนอนหนุนท้องหมายขี้เรื้อนแถว ๆ นี้ กูไม่พามึงกลับบ้านหรอกไอ้ควาย"

"เชื่อดิมึงไม่กล้าทิ้งกูหรอกมึงห่วงกูจะตาย"

"คิดเอาเองเก่งจริง มึงลองไหมล่ะว่ากูจะกล้าทิ้งมึงไว้ที่นี่ไหม"

"มึงรู้ตัวป่ะว่ามึงสวยมากอ่ะ ถ้ามึงกับกูไม่ใช่เพื่อนกันมึงคงเป็นแฟนกูไปแล้ว ป่านเนี้ยกูจีบมึงติดไปแล้วล่ะ"

"มึงเมาแล้วกลับบ้านกันเหอะ มึงริ่มพูดเพ้อเจ้ออะไรของมึงเนี่ย"

"กูไม่ได้เมากูพูดจริง ๆ นะ"

"อย่าอ่อยให้มากไอ้ชิบหาย เมาแล้วขี้อ่อยนะมึงอ่ะ"

"กูพูดจริง ๆ "

โอมต้องมาที่ดวงตาของฉันทำให้ฉันใจฉันไปทันที ฉันหลบสายตาของเขาที่จ้องมองมา ใบหน้าของฉันแดงระเรื่อไปทั่วใบหน้า ฉันรู้สึกได้ถึงความร้อนที่พุ่งขึ้นมาบนใบหน้าของฉันเอง ตอนนี้หน้าของฉันคงจะแดงมากเลยทีเดียว

"กูรักเขาว่ะ"

"..."

"กูรักเขามาก"

"กูรักต้องตามมากนะเว้ย 2 ปีที่กูคบกับเขา กูรักเขามากกว่าชีวิตของกูซะอีก กูก็ไม่ได้จนอะไร กูทำดีทุกอย่างกับเขาทำไมเขาถึงทิ้งกูอ่ะ กูไม่เคยทะเลาะตบตีกับเขาเลย ไม่เคยด่าเขาด้วยซ้ำ ทำไมเขาถึงเลิกกับกูว่ะ"

"มึงใจเย็นนะเว้ย..."ฉันพยายามจะห้ามเขาไม่ให้ทำร้ายตัวเอง แต่ดูเหมือนว่าจะไม่เป้นผล

"กูรักเขา กูรักต้องตา กูไม่อยากทิ้งเขา กูไม่อยากให้เขาเลิกกับกู"

"กูรู้ว่ามึงรักเขา แต่เขาไม่ได้รักมึงนะเว้ย เขาทิ้งมึงก็เพราะว่าเขาไม่ได้รักมึงแล้ว แต่ถ้ามึงอยากร้องไห้ มึงก็ร้องออกมาเลย กูอยู่ตรงนี้อยู่ข้าง ๆ มึงกูจะไม่ไปไหน กูจะรอมึงอยู่ข้างหลังคอยปลอบมึงนะเว้ย"

"กู ไม่อยากเสียเขาไป แต่ทำไมเขาต้องทิ้งกูด้วยอึก ฮือออๆๆ"

ฉันกอดปลอบโอมเอาไว้ เพื่อที่จะไม่ให้เขารู้สึกอ้างว้างและต้องการส่งข้อความรู้สึกของฉันให้ไปถึงเขาให้เขารู้สึกว่ายังมีคนคอยอยู่เคียงข้างเขาอยู่เสมอเช่นเดียวกัน

"มึงร้องให้พอใจแล้วใช่ไหมกลับบ้านกันเถอะ"

"กูไม่อยากกลับบ้านกูไปนอนห้องมึงนะ"

"มึงจะบ้าหรือไงวะกูเป็นผู้หญิงต้องใช้เวลาห้องกูได้ยังไง"

"ถ้ากูกลับบ้านกูก็ต้องทนอยู่คนเดียวเห็นภาพเดิมๆซ้ำๆกูไปนอนห้องดีกว่า"

"ตามใจ"

ฉันพาโอมมาที่ห้องของฉันเมาจนไม่ได้สติแต่เมื่อมาถึงห้องของฉันก็ยังดื่มต่ออีกฉันจึงเป็นเพื่อนของเขาอย่างน้อยการดื่มภายในห้องก็ยังดีกว่าที่ไปดื่มข้างนอกแล้วเมากลับมาไม่ได้ตอนนี้ถ้าเมามากก็แค่นอนพักที่ห้องของฉันเท่านั้นเอง ฉันอยากให้เขาผ่อนคลายแบ่งเบาภาระที่หนักอึ้ง ให้ตายไปเขาอยากทำอะไรก็ปล่อยเขา

หมับ!!!

"ต้องตา โอมรักต้องตานะเป็นของโอมนะ"

"โอมกูจะทำอะไรกูไม่ใช่ต้องการมึงไปทำอะไรที่เห*้ยๆแบบนี้นะ"

"เป็นของโอมและต้องตา"

"กูบอกว่ากูไม่ใช่ต้องตาไง มึงปล่อยกู"

"ไม่ถ้าปล่อยต้องตาก็ไปกับคนอื่น ต้องตาเรารักต้องการมากเลยนะ"

" มึงปล่อยกู!! อื้อออ!!!"

ฉันพยายามดิ้นหนีโอม แต่เขาก็ยังเข้ามาขยี้ริมฝีปากของฉันอย่างหนักพร้อมทั้งจับล็อคแขนฉันเอาไว้ ฉันรู้สึกเจ็บไปทั่วตัว ไม่สามารถดิ้นหนีได้อีก ฉันไม่ใช่ตัวแทนของใครทั้งนั้น ฉันไม่ใช่ตัวแทนของต้องตาที่จะมารองรับอารมณ์แทนคนที่ฉันเกลียดแบบนี้

แต่แล้วอย่างสุดท้ายฉันทำได้แต่มองการกระทำของเขา น้ำตาของฉันไหลออกมา ฉันเกลียดตัวเองที่สุด โอมไม่ได้รักฉัน ฉันไม่อยากให้สิ่งนี้มันเกิดขึ้นกับฉันและเขาเลยสักนิด ฉันกลัวว่าถ้าถึงวันพรุ่งนี้แล้วความสัมพันธ์ของฉันกับเขาอาจจะจบลงและแม้แต่คำว่าเพื่อนอาจจะไม่มีให้ก็ได้

ไม่คิดเลยว่าสุดท้ายแล้ว ฉันก็ยังคงเป็นเงามืดอยู่ภายใต้แสงสว่างยังต้องตา ทุกคนรักต้องตา ไม่เว้นแม้แต่ผู้ชายที่ฉันรัก เขาก็ยังรักต้องตา ฉันไม่เคยอิจฉาต้องตาเลยสักนิด ที่ต้องตามีแต่คนรัก ส่วนฉันมีแต่คนไม่ชอบ ฉันเพียงแค่ต้องการที่จะอยู่กับคนที่ฉันรักเพียงเท่านั้น ฉันไม่ต้องการสิ่งอื่นใดอีกแล้ว ในที่สุดสิ่งนี้มันก็เกิดขึ้น แม้ฉันจะไม่เต็มใจแต่ฉันก็ขอเพียงแค่ได้อยู่ในช่วงเวลาที่มีแค่ฉันกับโอมเพียงแค่สองคนแค่นี้ก็พอแล้ว