บทที่ 3 อ้อนวอน

ตอนที่ 3

ฉันกำลังขอร้องอ้อนวอนเธออย่าไป

ทิ้งตัวลงคุกเข่ากอดขาเธอเอาไว้

พนมสองมือขึ้นกราบกรานเธอโปรดอย่าไป

มันคงไม่มีประโยชน์ถ้าคนมันหมดใจ..

ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวแบบสุด ๆ ผมจำอะไรไม่ได้เลยตั้งแต่เมื่อคืนผมทำอะไรไปหรือทำอะไรที่ไม่ดีลงไปหรือเปล่าผมก็ไม่รู้ เมื่อคืนผมดื่มหนักไปจริง ๆ สาเหตุที่ผมดื่มหนักเพราะว่าผมกับต้องตาเราเลิกกัน ผมรักต้องตามากเธอเป็นสิ่งเดียวในชีวิตที่ผมรัก

ผมอยากรู้เหตุผลว่าทำไมต้องตาต้องขอเลิกกับผมด้วย และทิ้งผมไปคบกับรุ่นพี่ปี 4 คนนั้น ผมมันไม่ดีตรงไหน ฐานะทางบ้านผมก็ร่ำรวย ผมเอาใจใส่ดูแลเธอทุกอย่างที่แฟนคนหนึ่งจะเป็นให้ได้ หรือเพราะว่าเราคบกันมาถึง 2 ปีจึงทำให้ต้องตาเบื่อผม ผมทำอะไรผิดกันแน่ทำไมถึงทิ้งผมไปได้อย่างง่ายดายแบบนี้

"เฮ้ย!!!"

ผมร้องอุทานออกมาเสียงดัง เมื่อพบใครอีกคนนอนอยู่ข้าง ๆ ผมทั้งผมและผู้หญิงคนนั้น ไม่ได้ใส่เสื้อผ้ามีเพียงร่างกายอันเปลือยเปล่าที่นอนสัมผัสกันเท่านั้น และผู้หญิงคนนั้นก็คือ

"วิว!!"

"อือ.."

"เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ยทำไมกูกับมึง ถึงมีสภาพเป็นแบบนี้"

ในหัวของผมมีคำถามมากมายกว่านี้ แต่ผมก็พูดได้แค่นี้เพราะไม่รู้ว่าคำพูดของผมอาจจะไปกระทบจิตใจใครหรือเปล่า แต่ว่าเมื่อคืนผมเห็นเป็นต้องตายจริง ๆ ผมจะมีอะไรกับเธอแต่ใครจะคิด ที่ผมมีอะไรไปเมื่อคืนนั้นไม่ใช่ต้องตาแต่เป็นวิวงั้น ผมทำแบบนี้กับเพื่อนที่ผมรักได้ยังไง

ถึงแม้ผมจะรู้สึกดีกับวิวมากขนาดไหน แต่ถึงยังไงวิวก็เป็นเพื่อนของผมไม่สามารถเป็นอย่างอื่นได้ ผมอาจจะเห็นแก่ตัวที่พูดออกมาแบบนี้ทั้ง ๆ ที่ผมมีอะไรกับวิว แต่นี่มันดีที่สุดสำหรับพวกเราแล้ว

"โอม..."

"คือว่า...เรื่องเมื่อคืนมันไม่มีอะไรเกิดขึ้นขอร้องอ่ะ ขอให้มันเป็นแค่ความฝันได้ไหม ขอร้องนะวิว"

"....."

"กูกับมึงเป็นเพื่อนกันนะเว้ย เราจะทำแบบนี้ไม่ได้ กูขอเป็นแค่เพื่อนกับมึงได้ไหม เราไม่ได้รักกันนะเว้ย กูก็แค่เพื่อนแกต้องเข้าใจเราหน่อยนะ"

"แค่เพื่อนเหรอ แต่เมื่อคืนเราสองคน..."

"อย่าพูดถึงอีกเลยนะเว้ย"

"การที่มึงได้กับกู มันน่าอายมันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยใช่ไหม"

"กูรักมึงไม่ได้จริง ๆ เมื่อคืนกูเมา มึงช่วยออกไปจากชีวิตกูได้ไหม อย่างน้อย ตอนนี้เราก็ยังเป็นเพื่อนกัน"

"เพื่อนงั้นหรอ กูกับมึงคำว่าเพื่อนมันสิ้นสุดไม่ตั้งแต่เมื่อคืนที่มึงกับกูได้กันแล้ว มึงจะเรียกร้องคำว่าเพื่อนทำห่าอะไร"

"กูไม่ได้ตั้งใจจะเอามึงกูไม่ได้รักมึง กูแค่ขอให้มึงออกไปจากชีวิตกู แค่ทำเป็นลืมว่าเรื่องนี้เคยเกิดขึ้นเท่านั้นเอง"

"มึงนี่มันเหี้ยจริง ๆ คนที่มึงไม่รัก คนรักมึงมากรู้ตัวป่ะ คนอย่างมึงอ่ะเขาไม่รักมึง มึงยังจะตามติดชีวิตเขา ให้โอกาสกูหน่อยได้ไหม ให้กูไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของมึงหน่อยได้ไหม"

"กูขอให้โอกาสมึงไม่ได้ว่ะ ขอโทษนะวิว"

"กูไม่ต้องการคำขอโทษ กูต้องการแค่มึงคนเดียวเท่านั้น กูรักมึงมานานมากกว่าที่มึงรักกับต้องตาอีก ทำไมมึงไม่เห็นคุณค่าของกูบ้างวะ"

"แต่งตัวเถอะ กลับบ้านได้แล้ว"

"มึงลืมไปแล้วหรอ ว่านี้มันห้องกูไม่ใช่ห้องมึง มึงต่างหากที่ไสหัวไปเหี้ยเอ้ย!"

"งั้นกูคงต้องแต่งตัวแล้วกลับบ้าน"

"มึงจะไปแบบนี้ไม่ได้นะโอม มึงคุยกับกูก่อนพวกมึงจะเอายังไงกับกู!"

"กูให้สถานะมึงได้แค่เพื่อน อย่างอื่นก็คงให้มึงไม่ได้"

"กูเป็นเมียมึงนะเว้ย!"

"ถ้ากูนอนกับใครแล้วคนนั้นคือเมียกู กูคงมีเมียเป็นร้อย ปล่อยแขน ปล่อยขากูได้แล้ว ไม่ต้องเกาะหรอก ต่อให้มึงเอาโซ่มาล่ามกู กูก็จะหนีออกไปเหมือนเดิม"

"โอมอย่าไปเลยนะกูขอร้องมึงนะ"

"ถ้ามึงไม่รับผิดชอบกู กูจะไปบอกพ่อกับแม่มึงว่ามึงทำอะไรกูไปบ้าง!!"

"อย่าขู่กูเลย เพราะมันทำให้มึงดูแย่ลงกว่าเดิม มันน่าสมเพช"

กึก!!

มือของวิวที่กำลังกอดขาผม ค่อย ๆ คลายออกมา ผมที่เป็นอิสระก็ลุกขึ้นแต่งตัวเดินจากออกมา ผมรู้ตัวว่าผมเลวที่ทำแบบนี้แต่ผม ไม่อยากคิดจะทำให้ใครมาเก็บเพิ่มอีกต่อไปได้

: 

มือที่กำลังกอดขาของโอมค่อย ๆ ปล่อยลง และคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ใช่ ต่อให้ฉันขู่เขาสารพัด ต่อให้ฉันเป็นคนที่เห็นแก่ตัวทำตัวเลวร้ายต่อหน้าเขายังไง เขาก็ไม่ได้รักฉัน ขนาดฉันทำดีกับเขาสารพัดเขาก็ยังไม่ได้รักฉัน ขนาดตัวของฉันคุกเข่าอ้อนวอนกอดขาเขาเอาไว้ เขาก็ต้องการที่จะเดินจากฉันไปอยู่ดี ฉันรู้สึกเหนื่อย ฉันต้องปล่อยเขาไปฉันทำตัวอ่อนแอไม่เหมือนเลยจริงๆ ฉันไม่สามารถเทียบได้กับผู้หญิงที่เขารักเลยสักนิด

"ไปเถอะ ไปตามหาคนที่มึงรักเถอะ กูไม่รั้งมึงอีกแล้ว นับจากนี้ไปเราคงไม่มีอะไรที่ต้องคุยกันอีก เราคงเป็นเพื่อนกันไม่ได้อีกแล้ว ต่อไปนี้ก็ต่างคนต่างอยู่ อย่าให้ทุกสิ่งทุกอย่างมันทำร้ายพวกเราไปมากกว่านี้เลย"

"วิว"

"ออกไป!!"

ฉันก็น้ำตาไว้ไม่อยู่หลังจากที่เขาแต่งตัวแล้วเดินออกไป ได้แต่เฝ้ามองเขาเดินจากไปช้า ๆ จะมีบ้างไหม ที่ฉันจะได้พบกับคนที่ดี แต่คงจะดีกว่านี้ถ้าคนคนนั้นคือคนที่ฉันรัก ที่กำลังเดินจากฉันไปในตอนนี้

ฉันหลบออกมาจากชีวิตของเขาหลังจากนั้น เบอร์โทรและช่องทางติดต่ออื่น ๆ ฉันก็บล็อคทั้งหมด ในเมื่อต้องการที่จะตัดขาดฉันก็ยอมที่จะทำให้มันเด็ดขาด

3 เดือนต่อมา

ครบกำหนดการตรวจสุขภาพประจำปีของฉันฉันมาตรวจสุขภาพโดยปกติของฉันเองแต่ไม่คิดเลยว่าสิ่งที่ฉันได้รับรู้ก็คือ

ท้อง

ฉันท้อง

หมอบอกว่า ฉันกำลังท้องได้ 3 เดือน ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับ ที่ฉันใน 3 เดือนก่อนมีอะไรกับผู้ชายที่ฉันเคยรักมากที่สุด ฉันไม่พร้อมที่จะมีเด็กคนนี้ ฉันยังไม่อยากที่จะมีภาระในตอนนี้ ฉันอยากที่จะเรียนจบมีงานทำแล้วค่อยมีครอบครัวแต่ต่อให้คิดกันอย่างนั้นการที่ฉันมีเด็กอยู่ในท้องของฉันมันทำให้ฉันมีคุณค่าในชีวิตของฉันมากขึ้น

ฉันจะไม่ทำร้ายเด็กคนนี้เด็ดขาด เพราะเขาคือสิ่งมหัศจรรย์ที่ฉันกับคนที่ฉันเคยรักมากที่สุดร่วมกันสร้างพวกเขาขึ้นมา ฉันจะไม่ทำลายเด็ดขาด

เพี๊ยะ!!!!

“อีลูกสาระเลวมึงทำแบบนี้ได้ยังไงมึงทำลาย ศักดิ์ศรีของตัวเองทำไม่ไม่รักษา มึงท้องกับใคร!"

"พ่อหนูขอโทษ หนูบอกไม่ได้จริง ๆ ว่าใครคือพ่อของเด็ก หนูขอโทษจริง ๆ นะ"

"มึงทำตัวอย่างนี้ได้ยังไง ใครสั่งใครสอนให้มึงทำอย่างนี้ กูทำงานหนักเพื่อมึงมาตลอด เพื่อที่ต้องการให้มึงอยู่สุขสบาย แต่มึงทำกับกูที่เป็นพ่อของมึงได้ยังไง มึงบอกกูมาใครคือพ่อของเด็ก"

"หนูบอกไม่ได้"

"มึงบอกมาว่ามึงท้องกับใครกันแน่ กูจะไปจัดการมันที่มันทำลูกกูท้องแล้วไม่รับผิดชอบแบบนี้!!"

"คุณคะ ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ ลูกท้องอยู่นะคะ คุณอย่าตบจะตีแกอีกเลยนะ วิวมาอยู่ข้างหลังแม่เดี๋ยวนี้ลูก"

"ให้ใจเย็นอย่างนั้นหรอ มันท้องกับใครมันยังไม่รู้เลย มึงบอกมาว่าใครทำมึงท้องกูจะไม่ปล่อยให้มึงกลายเป็นคนที่ท้องโดยไม่มีพ่อเด็ดขาด"

"หนู..."

“มึงตอบมาว่ามึงท้องกับใคร!!!"

"หนู..."

"บอกมา!!!"

เสียงของผู้เป็นพ่อดังเข้ามาในโสตประสาทฉัน ฉันทำลายศักดิ์ศรีของตัวเองทำลายความไว้ใจของพ่อแม่ ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของตัวเอง ฉันเหนื่อยจนอยากจะตายให้มันไปพ้น ๆ