บทที่ 4 รับผิดชอบ

ตอนที่ 4

ไม่ต่างอะไรจากวันนั้น

สิ่งที่เธอทำกับฉัน

มันเหมือนว่าฉันกำลังดูหนังเรื่องเดิม

คำที่เธอได้บอกฉัน

ฉากเดิมเดิมที่ซ้ำซ้ำ

ยิ่งย้ำให้ฉันต้องเจ็บอีกเหมือนเดิม

ไม่รู้หัวใจฉัน

เหลือที่ว่างให้เธอได้อีกกี่แผล

ร่องรอยของน้ำตา

มันทำให้ฉันวันนี้ต้องตัดสินใจ

เจ็บจนพอเกินที่ใจมันจะทนไหว

พอแล้วที่เราต้องทนกับความเสียใจ

พอแล้วที่มีน้ำตา

พอแล้วกับการที่ไม่มีค่า

กับใครที่เขาไม่ได้สนใจ

พ่อโกรธเรื่องนี้มากจนทะเลาะกันกับแม่ทุกวัน จนตอนนี้เรื่องนี้ยังคงเก็บเงียบกันอยู่ฉันไม่กล้าบอกใคร แม้แต่แม่ของฉันเองฉันเริ่มกลายเป้นคนที่หวาดระแวงไปหมด ฉันไว้ใจใครไม่ได้เลยสักคน พ่อเองเมื่อเห็นหน้าของฉันพ่อก็วางท่าเฉยชา ในวันที่ 3 ที่เรื่องที่ฉันท้องแดงขึ้นแม่ของฉันถูกพ่อทำลายและตั้งจจะหย่าขาดเพราะอับอายที่ฉันท้องไม่มีพ่อ แม่ของฉันขอร้องพ่ออย่าพูดเรื่องนี้อีกเลย ตอนนั้นฉันสงสารแม่และพ่อมาก จนฉันยอมบอกว่าท้องกับใคร

ฉันถูกพ่อของฉันลากมายังบ้านของโอม หลังจากที่ฉันบอกกับพ่อของฉันไปว่าฉันท้องกับใคร พ่อของฉันเลยพามาที่นี่เพื่อที่จะพูดคุยกับโอมและครอบครัวของเขา ให้รับผิดชอบในสิ่งที่เขากระทำลงไป

“พ่อคะหนูไม่อยากให้เขารับผิดชอบเรื่องนี้”

“แกจะไปรู้อะไรเรื่องนี้ผู้ชายมันผิดมันต้องรับผิดชอบเรื่องทั้งหมด แกต้องขอบคุณฉันมากกว่าที่จะต้องมาร้องขอไม่เอาความรับผิดชอบจากมันแบบนี้”

"ผมมาหาโอม เรียกเขาออกมาคุยกับผมหน่อยได้ไหมครับ"

"คุณโอมกำลังคุยธุระกันกับคุณหญิง คุณผู้ชายรอสักครู่นะคะ ดิฉันไปเรียนให้คุณหญิงกับคุณโอมทราบก่อนนะคะ"

"ได้ผมจะรอที่นี่"

พ่อของฉันใจเย็นลงมาก แววตาของพ่อทั้งเศร้าและเจ็บปวดพ่อพยายามปกป้องฉันเอาไว้ ฉันรู้เรื่องขู่จะหย่ากับแม่ก็แค่บีบให้ฉันยอมรับเรื่องนี้ พ่อเป็นผู้ชายที่รักฉันมากที่สุด ที่พ่อต้องแบกหน้ามาที่นี้เพราะต้องการปกป้องฉัน

"พ่อ เรากลับกันเถอะ"

"มันเป็นลูกผู้ชายทำไมมันจะไม่รับผิดชอบผู้หญิงที่มันทำให้เขาท้อง แกเป็นผู้หญิงนะวิว แกอย่าให้มันเอาเปรียบแกได้"

"พ่อ"

"มีอะไรฉันเรียกลูกชายฉันออกมาคุยที่นี่"

"คุณหญิงคงไม่รู้อะไร ลูกชายของคุณทำลูกสาวของผมท้องและไม่รับผิดชอบ ปล่อยปละละเลยจนมันถึงเข้าเดือนที่ 3 คุณหญิงและลูกชายจะทำอย่างไรจะรับผิดชอบลูกสาวผมยังไงครับ"พ่อของฉันพูดด้วยคความใจเย็นจนฉันรู้สึกสงสารพ่อมากในเวลานี้

"เรื่องมันผ่านมาถึง 3 เดือนแล้ว นายแน่ใจแล้วหรอว่าลูกของคุณท้องกับลูกชายของฉันจริงๆ"

"แล้วทำไมลูกสาวของผมถึงจะไม่ท้องกับลูกชายของคุณล่ะครับ เกิดเป็นผู้ชายทำเขาแล้วก็ต้องรับผิดชอบ จะได้มุดกระโปรงผู้หญิงให้ผู้หญิงออกมาเลยมันน่ารังเกียจ"

"อย่ามาว่าลูกชายของฉันนะ ลูกสาวของคุณดีนักหรือไง นอนอ้าขาให้ผู้ชายเอา ปล่อยให้ตัวเองท้องแบบนี้เพื่อที่จะจับผู้ชายน่าเกลียดจะตาย"

"ตบมือข้างเดียวไม่ดังหรอกนะครับคุณหญิง แค่ตอบผมมาว่าคุณจะรับผิดชอบลูกสาวของผมอย่างไร"

" เรื่องมันผ่านมาถึง 3 เดือนแล้ว ผมไม่รู้หรอกนะครับว่าวิวท้องกับใคร แต่ผมก็เคยมีอะไรกับเธอจริง ๆ นั่นแหละ แต่เรื่องมันผ่านมานานแล้ว แต่หลังจากผมก็คงจะมีคนอื่นอีกผมไม่รู้นะครับว่าเรื่องจริงวิวท้องกับใคร"

ฉันจุกอกกับคำพูดของเขาอย่างมาก ฉันเจ็บทุกถ้อยคำที่แม่ของเขาดูถูก และเจ็บทุกคำที่โอมพูดดูถูกฉันแบบนี้ 

"โอม..."

"เอาลูกสาวของคุณใส่ตะกร้าล้างน้ำอีกกี่ครั้งมันก็ยังเหม็นคาวคละคลุ้งไปทั่ว เก็บลูกสาวของคุณเอาไว้ในบ้าน อย่าวิ่งหาผู้ชายมารับผิดชอบเด็กในท้องเลยมันน่าสมเพชน่ารังเกียจ"

"หยุดนะคุณหญิงพูดจาแบบนี้ได้ยังไงกัน คุณทิวาพ่อของหนูวิวใช่มั้ยครับ ผมสุริยาเป็นพ่อของโอมเรื่องนี้พวกเราจะรับผิดชอบเอง เราจะให้เด็กทั้งสองคนแต่งงานกัน เพื่อรับผิดชอบเด็กในท้อง ผมรู้จักวิวมาตั้งแต่เด็กแล้วผมรู้ว่าวิวไม่ทำนิสัยอย่างนั้นแน่นอน"

"พ่อครับผมไม่แต่งนะผมไม่ได้รักวิว"

"แต่แกทำเขาท้อง แกจะมาพูดไม่รักได้ยังไงกัน แกยังเป้นลูกผู้ชายอยู่มั้ยโอม พ่อไม่เคยสอนให้แกไร้ความรับผิดชอบแบบนี้ แต่ให้ไม่รักกันแต่เด็กคนนี้เป้นลูกของแก"

"เด็กในท้องนั่นมันไม่ใช่ลูกของผม!"

แกอย่ามั่นใจนักเลยโอม เป็นลูกผู้ชายกล้าทำต้องกล้ารับ อย่าดูถูกเพศหญิงเด็ดขาด สิ้นเดือนนี้ก็จัดพิธีแต่งงานกันได้เลย"

"ขอบคุณนะครับคุณสุริยาที่ให้ความเป็นธรรมแก่ลูกสาวของผม ฐานะของพวกเราไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ก็ยังได้ความยุติธรรมจากคุณสุริยาอยู่"

"ไม่เป็นไรครับ มันเป็นสิ่งที่ลูกผู้ชายคนหนึ่งต้องทำอยู่แล้ว"

"พวกเราขอตัวก่อนแล้วมีเรื่องอะไรก็โทรบอกผมได้เลยนะครับ"

"ได้เลยครับ"

พ่อฉันพาฉันกลับมาที่บ้าน แม่ของฉันเตรียมอาหารเอาไว้มากมายเพื่อที่จะให้ฉันกับพ่อให้ใจเย็นลงบ้าง แม่เป็นคนไม่ค่อยพูดแต่แม่เป็นคนใจดี ส่วนพ่อแม้ว่าจะเป็นคนที่ตลกพูดคุยหยอกล้อฉันมาตลอด แต่เรื่องนี้พ่อของฉันเป็นคนที่หัวโบราณมาก และไม่เคยคิดเลยว่าฉันจะได้มาเจอมุมของพ่อที่โหดขนาดนี้

"พ่ออแค่อยากให้ลูกได้มีคนที่คอยดูแลลูกได้ตลอดไป เขาอยู่กับเราได้ไม่กี่ปีข้างหน้าเพราะอาจจะตายไปตอนไหนไม่รู้ วิวลูกอาจจะได้อยู่คนเดียวพ่อจึงอยากให้ลูกอยู่กับคนที่ทำให้ลูกอยู่ได้อย่างมีความสุข"

"หนูขอโทษนะคะพ่อ ที่ทำให้พ่อต้องเสียใจหนูเป็นคนที่เลวมาก หนูไม่เคยเห็นพ่อกับแม่ร้องไห้สักครั้ง แต่ครั้งนี้หนูทำให้พ่อกับแม่ต้องร้องไห้เพราะหนู หนูขอโทษนะคะ"

"พ่อกับแม่ไม่เคยโกรธลูกเลยนะ แม้ว่าลูกจะทำผิด แต่พ่อกับแม่ก็ยังจะเป็นคนคอยอยู่ข้าง ๆ ลูกไม่ทิ้งลูกนะ เพราะพวกเราคือครอบครัวเดียวกัน พ่อกับแม่ภูมิใจที่มีลูกนะคนดีของแม่"

"หนูรักพ่อกับแม่นะคะ

หลังจากนั้นวันเวลาก็ผ่านมาจนกระทั่งถึงงานแต่งงานของฉัน เพื่อน ๆ ทุกคนที่เรียนที่เดียวกันก็มาร่วมยินดีกับงานแต่งงานของฉันมีเพียงไม่กี่คนมีญาติแค่ไปกี่คน ที่ได้มางานแต่งงานในครั้งนี้เราจัดกันเป็นพิธีเล็ก ๆ กันที่บ้านของโอม ฉันเดินจับมือกับคุณพ่อค่อย ๆ ก้าวตามจังหวะของเพลงในงานแต่งงานช้า ๆ ในมือของฉัน มีดอกไม้ช่อหนึ่งที่เป็นดอกไม้ที่ฉันชอบ 

ตรงหน้าของฉันก็คือโอม ที่ยืนอยู่ในชุดสูทสีขาว ผูกหูกระต่าย ฉันมองใบหน้าของเขาฉันรู้ดีภายใต้ใบหน้าอันบึ้งตึงของเขานั้น แทบอยากจะบีบคอฉันให้ตาย แต่ฉันก็เลือกที่จะทำให้เขาเป็นของฉัน

"คุณธาราจะรับ คุณวารัน เป็นภรรยาหรือไม่"

"......."

"คุณธาราครับ คุณจะยอมรับคุณวารันเป็นภรรยาหรือไม่"

"......."

"ฉันไม่ยอมรับ!!!"

"ต้องตา!!"

ฉันหันไปมองผู้หญิงคนนึงที่ยืนใส่ชุดสีดำยืนอยู่กลางทางเดินซุ้มดอกไม้ของฉัน ทั้ง ๆ ที่วันนี้เป็นวันแต่งงานของฉัน แต่ผู้หญิงคนนี้กลับมาที่นี่และมาคัดค้านงานแต่งงานของฉัน เธอต้องการอะไรกันแน่ต้องตา ในเมื่อเธอจากเขาไปแล้วทิ้งเขาไป เธอจะมาหาเขาทำไม ไม่ต้องการอะไรจากเขาอีกมาทำลายความรักของฉันอีกครั้งทำไม