บทที่ 6 เริ่มต้นใหม่

ตอนที่ 6

ก็ครั้งแล้วครั้งแล้วที่ต้องเศร้าที่ต้องทน

เก็บความเสียใจตั้งกี่ครั้งที่ต้องปวดใจ

กับเรื่องเดิมๆ

ก็ซ้ำๆซากๆมันก็ยากจะเดินผ่านวันเสียใจ

แม้ทุ่มเทเท่าไหร่

สุดท้ายก็แค่นั้น

เหนื่อยเหลือเกินรักใครต้องช้ำทุกที

ใจดวงนี้พอแล้วพอทีกับความเสียใจ

ไม่อยากใช้คำเดิมๆกับใครต่อใครที่ทิ้งไป

ฉันตื่นลืมตาขึ้นมาอีกครั้งฉันยังไม่ตาย แต่ฉันอยู่ภายในโรงพยาบาลแห่งหนึ่งที่ฉันไม่รู้เลยว่าฉันอยู่ที่ไหน ฉันจำเพียงแค่ว่าฉันเดินทางมาเรื่อย ๆ พร้อมกับสายฝนที่โหมกระหน่ำร่างของฉันค่อย ๆ ล้มลง แล้วสติทุกอย่างของฉันก็ดับไป ฉันมองไปรอบ ๆ เตียงก็พบกับชายหญิงคู่หนึ่งที่นั่งข้างฉัน เป็นคนที่ดูมีอายุ 40 ปลาย หรือว่าพวกเขาทั้งสองคนเป็นคนช่วยชีวิตฉันเอาไว้ ฉันถึงได้รอดมาถึงทุกวันนี้

"คุณคือใคร?"

"ฟื้นแล้วหรอดื่มน้ำก่อนนะ ฉันจะเล่าเรื่องทุกอย่างให้ฟังเอง"

ฉันดื่มน้ำตามที่ผู้หญิงคนนั้นยื่นหลอดน้ำมาให้ฉัน หลังจากที่กินน้ำเข้าไปทำให้คอที่แห้งผากก็ดูชุ่มชื่นขึ้นมาทันที เสียงของฉันกลับมาปกติแล้ว แต่ร่างกายของฉันกลับร้อนและปวดไปทั่วตัว 

"ฉันเห็นเธอเป็นลมอยู่กลางถนน ฝนก็ตกด้วยฉันจึงช่วยเธอเอาไว้เธอโอเคหรือเปล่า ทำไมถึงเปียกฝนแบบนั้น แถมเธอท้องด้วยนะทำไมไม่ดูแลตัวเอง"

"ขอบคุณมากนะคะที่ช่วยหนูเอาไว้ หนูขอบคุณจริง ๆ ค่ะ"

"ดูจากชุดที่เธอใส่เป็นชุดแต่งงานทำไมเธอถึงใส่ชุดแต่งงานเดินออกมาข้างนอกกลางพายุแบบนั้น"

"หนูกำลังจะแต่งงาน กำลังจะมีครอบครัวที่อบอุ่นหนูกำลังจะมีความสุข ในงานแต่งงาน หนูกำลังสาบานรักกับผู้ชายที่เป็นพ่อของลูก แต่ทุกอย่างก็ต้องจบลงเพราะแฟนเก่าของคนที่เป็นพ่อของลูก ทุกคนเกลียดหนู และตัวหนูทำให้พ่อกับแม่ต้องเสียใจและอับอาย หนูไม่มีหน้ากลับไปหาพวกเขา หนูไม่มีสิทธิ์ที่จะกลับไปเป็นลูกของพวกเขาได้อีก หนูแค่ต้องการที่ยืนสำหรับหนูเพียงเท่านั้น"

"ไม่มีพ่อแม่คนไหนจะเกลียดลูกของตัวเองได้ลงคอหรอกนะ ยิ่งมีคนพูดจาไม่ดีให้ลูกตัวเอง สิ่งที่พ่อแม่ควรกระทำและเลือกที่จะทำก็คือการปกป้องลูกของตนเอง อย่าได้น้อยใจไปเลย พ่อแม่ทุกคนรักลูกมาก เธอควรกลับไปหาพ่อกับแม่ของเธอนะ"

"คุณป้าค่ะ ตอนนี้หนูหายไปคุณป้าเห้นคนมาตามหาหนูหรือเปล่าคะ หนูอยากสร้างเนื้อสร้างตัวให้มันได้ดีกว่าพวกเขาที่เหยียดยามหนู หนูจะเอาคำพูดเหยียดหยามของพวกเขามาเป็นแรงบันดาลใจในการทำงาน และเลี้ยงดูลูกของหนู หนูต้องได้ดีก่อนที่จะกลับไปหาพ่อกับแม่"

"เอาอย่างนี้มั้ย ฉันถูกชะตากับเธอ เธอหน้าเหมือนลูกสาวที่ตายจากไป ลูกสาวฉันชื่ออิ้งค์ ตายไปเมื่อสองปีก่อน ฉันจะรับเธอมาเป็นลูกบุญธรรม แต่เธอต้องกลับบ้านไปหาพ่อกับแม่พร้อมกันกับฉันก่อน ฉันจะไปขอเธอมาเป็นลูกกับพ่อกับแม่ตัวเอง ฉันจะทำให้เธอมีที่ยืนสำหรับเธอให้มากที่สุด"

"ที่คุณช่วยฉันเพราะฉันเหมือนลูกสาวของคุณหรอคะ"

"นั่นก็คืออีกเหตุผลหนึ่งที่ฉันเลือกที่จะช่วยเธอ และเหตุผลคือฉันถูกชะตากับเธอ เพราะเด็กอย่างเธอมีความคิดที่ก้าวไกลมากกว่าเด็กรุ่นเดียวกันกับเธออีกฉันเป็นทุกข์ใจเธอยังไงล่ะ"

"แล้วลูกในท้องของหนูพวกเขาเป็นยังไงบ้างคะ"

"พวกเขาปลอดภัยดีเ ธอต้องดูแลตัวเองดี ๆ เรื่องค่าใช้จ่ายในภายในโรงพยาบาลฉันจะเป็นคนดูแลเอง อีก 2 วันก็จะออกจากโรงพยาบาลได้แล้วเราค่อยไปหาพ่อกับแม่เธอกัน"

ไม่น่าเชื่อว่าฉันจะได้มีโอกาสให้พบกับคนที่ดีขนาดนี้คนที่เพียงแค่พบเจอกับฉันและถูกชะตาก็สามารถช่วยเหลือฉันได้ขนาดนี้แล้วไม่คิดเลยจริงๆว่าเขาจะเป็นคนดีมากมายขนาดนี้

2 วันให้หลังฉันก็ออกจากโรงพยาบาล ตามที่ได้รับกำหนดเอาไว้ ฉันพา พ่อแม่บุญธรรมมาที่บ้านของฉัน พวกเขาทั้งสองคนก็คุยกับพ่อแม่ของฉัน พ่อแม่ของฉันที่ดีใจอย่างมากที่ฉันกลับมาหลังจากที่ฉันหายไปเกือบ 4 วัน พ่อแม่บุญธรรมคุยกับพ่อแม่ของฉันว่าจะรับฉันมาเป็นลูกคอยดูแลทุกอย่าง พ่อแม่ของฉันไม่เห็นว่าในอนาคตของฉันกำลังจะไปได้ดีพวกเขาไม่รีรอที่จะให้ฉันไปเป็นลูกบุญธรรมของพวกเขาเลยสักนิด

"หายไปตั้ง 4 วัน รู้ไหมว่าแม่เป็นห่วงลูกมากขนาดไหน แม่ออกตามหาลูก แต่ไม่มีที่ไหนเลยที่แม่จะเจอลูกเลยอึก ฮือออ กลับมาก็ดีแล้วนะลูกคนเก่งของแม่"

"ต่อให้พวกมันดูถูกเรามากขนาดไหน แต่แกก็ยังเป็นลูกของพ่อ ลูกของแม่นะ พ่อภูมิใจที่มีแกเป็นลูก ตอนนี้แกกำลังจะมีอนาคตที่ดีทำให้พวกมันได้รับรู้ว่ามันดูถูกคนผิด แกได้ดีกว่าพวกมันแน่นอน"

"หนูรักพ่อกับแม่นะคะ"

"พ่อกับแม่ก็รักลูกนะ ไปอยู่กับเขา ต้องดูแลตอบบุญแทนคุณเขาให้ดีที่สุด รักเขาให้เหมือนกับรักพ่อกับแม่ ไม่มีใครไหนที่จะรักเราได้เท่าพ่อกับแม่แล้วนะ ดูแลพวกเขาให้ดีที่สุดก็ใจใช่ไหม"

"เข้าใจค่ะ หนูรักแม่นะคะ หนูเองก็รักพ่อนะคะ"

"พ่อก็รักแกนะ"

ฉันย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของพ่อแม่บุญธรรม โดยที่พ่อแม่บุญธรรมของฉันก็จะเตรียมห้องนอนเอาไว้ให้ฉันแล้ว พ่อแม่บุญธรรมของฉันมีลูกอยู่ 3 คน ทั้งสองคนก็เป็นผู้หญิงแต่ลูกสาวคนโตของแม่บุญธรรมของฉันเสียไปเพราะอุบัติเหตุจึงเหลือลูกสาวแค่คนเดียวกับลูกชายอีก 1 คน ฉันเลยกลายเป็นลูกคนที่สามของเขาไปโดยปริยาย แต่ฉันมาอยู่ในฐานะลูกสาวคนโต ฉันก็ยังคงหวังว่าทุกอย่างก็คงจะไปได้ดี

"อิฐ อันน์ นี้พี่สาวของลูก"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมชื่ออิฐ"

"ยินดีที่ได้รู้จักเช่นเดียวกันนะ ฉันชื่ออันน์ หวังว่าพวกเราจะเป็นครอบครัวเดียวกันได้ แม่พ่อหนูต้องออกไปข้างนอกแล้วจะไปหาแฟน"

"อยากไปก็ไปเถอะ เจ้าลูกคนนี้ติดผู้ชายเก่ง"

"ช่างหัวหนูเถอะน่าไปละบ๊ายบาย"

"ผมก็ไปด้วยผมจะไปขี่รถเล่นแต่ล่ะ"

"ลูกชายกับลูกสาวของฉันไม่ค่อยสนใจที่จะอยู่ที่บ้านหรอก ที่นี่ก็คงจะมีแค่เธอแล้วก็พ่อกับแม่เท่านั้นเอง แต่ส่วนมากพ่อกับแม่จะเดินทางไปต่างประเทศบ่อย แม่รู้ว่าลูกเรียนเกี่ยวกับบริหารอยู่ปี 3 แล้วอีก 1 ปีก็จะจบแล้วเป็นไงบ้าง"

"เรียนก็พอได้ค่ะ"

"คงไม่มั้ง ได้ทุนเรียนฟรีทุกปี เก่งจะตายบริษัทนี้เดิมทีเป็นลูกสาวคนโตน้องอิ้งค์จะเป็นคนดูแล แต่เขาตายไปเมื่อ 3 ปีก่อน ช่วงนี้ก็จะเรียนออนไลน์ไปก่อนเพราะกำลังอยู่ในช่วงตั้งครรภ์ วิวก็ไปช่วยงานที่บริษัทก็ได้จะได้มีประสบการณ์ในการทำงานก่อนคนอื่น หลังจากที่คลอดลูกแล้วก็กลับไปรับปริญญาแล้วก็เข้ามาทำงานที่บริษัทของแม่นะลูก"

"มันไม่เร็วไปหน่อยหรอคะ ที่คุณแม่จะให้หนูเข้าไปทำงานที่บริษัทของคุณแม่ คุณแม่ยังไม่รู้จักนิสัยของหนูเลย เรายังไม่ได้เรียนรู้ซึ่งกันและกันเลยคุณแม่ไม่กลัวว่าหนูจะโกหกคุณแม่หรอคะ"

"ตัวของฉันเป็นนักธุรกิจ มองคนแค่ครั้งเดียวก็สามารถรู้ถึงนิสัยของคนได้เธอ ไม่ต้องห่วงดวงตาของเธอเป็นคนไร้เดียงสา มุ่งมั่นในการเอาชนะ ถ้าเธอทำตามที่ฉันบอก คอยให้ช่วยเหลือคอยให้คำแนะนำเธอก็จะได้กลายเป็นคนที่อยู่เหนือผู้คนอื่น"

"ขอบคุณนะคะคุณแม่"

"ตอนนี้ก็ไปทานข้าวกันเถอะ"

"ค่ะคุณแม่"