บทที่ 8 ของขวัญของคนเป็นแม่

ตอนที่ 8

ปล่อยความคิด ทิ้งไว้ให้ใจไม่ต้องคิด

ปล่อยชีวิตไปตามแต่โชคชะตา

ปล่อยความหลังฝังใจให้มันด้านชา

ปล่อยน้ำตาให้มันหลั่งริน

ปล่อยแม่น้ำให้ไหลร่วงไปจนสุดสาย

ปล่อยใบไม้ทิ้งใบร่วงลงพื้นดิน

ปล่อยให้นกหลงทางได้กางปีกบิน

ไปตามเสียงที่ได้ยินในใจ

ปล่อยให้เธอได้เจอทางที่ดี

ปล่อยให้เธอได้มีชีวิตใหม่

ปล่อยให้การเฝ้ารอของเธอ

ได้เจอจุดหมาย

พวกเราตั้งใจจะไปเลือกดูบ้านสักหลัง คุณแม่อ้อนอยาก ฉันเดินตามเขาไปดูบ้านอยู่ 2-3 หลัง แม่อ้อนก็ให้ฉันเลือกว่าบ้านหลังไหนสวยทั้ง ๆ ที่ว่าบ้านทุกหลังมันก็เหมือนกันไปหมด แต่มีอยู่หลังนึงที่ฉันรู้สึกชอบมาก ฉันจึงบอกว่าบ้านหลังนี้ไม่ไกลจากผู้คน สะดวกต่อการเดินทาง ฉันจึงเลือกบ้านหลังนี้ให้กับแม่อ้อน แม่อ้อนยิ้มตามแสดงว่าฉันเลือกถูกใจแม่อ้อนซะแล้ว

"ลูกวิวชอบบ้านหลังนี้ใช่ไหม"แม่อ้อนถามฉัน

"บ้านหลังนี้ก็เดินทางได้สะดวก และไม่ไกลจากผู้คนมากนักค่ะ หนูว่าบ้านหลังนี้เหมาะกับคุณแม่มากเลยค่ะ"

"นี่พี่วิว ใครบอกว่าแม่อ้อนจะเลือกซื้อบ้านให้ตัวเองล่ะคะ แม่อ้อนซื้อให้พี่วิวเป็นของขวัญต้อนรับหลานต่างหาก"อันน์บอกกับฉัน ทำเอาฉันรบส่ายหน้าทันที

"จริงหรอคะคุณแม่ คุณแม่ไม่ต้องซื้อให้หนูหรอกนะคะ หนูอยู่กับคุณแม่ก็ดีแล้วนะคะ บ้านหลังนี้แพงมากเลยนะคะตั้ง 15 ล้านเลยนะคะ หนูรับไม่ได้หรอกนะคะ"

"วิวฟังแม่นะ สักวันวิวก็ต้องแต่งงานออกมามีครอบครัวเป็นของตัวเอง แม่ก็อยากมีเรือนหอหรือว่าเป็นบ้านครอบครัวให้กับลูก แล้วก็ไม่ต้องกลัวว่าแม่จะเหงา มันอยู่ใกล้แค่นี้เอง ถ้าหลานโตขึ้นแม่ก็จะยกบ้านหลังนี้ให้กับหลาน 2 คน"

"คุณแม่ไม่เอาหรอกค่ะ คุณแม่เท่าที่มีอยู่คุณแม่ก็ให้วิวมาเยอะแล้ว วิวไม่ต้องการอะไรอีกแล้วล่ะค่ะ"

"เด็กคนนี้ หัดทะเยอทะยานบ้างสิลูก เมื่อไหร่จะได้โตกับเขาสักที"

"หนูก็เป็นแค่คนอื่น หนูไม่กล้าที่จะรับอะไรมากขนาดนั้นหรอกค่ะแม่อ้อน ที่แม่ให้หนูมาหนูก็ไม่รู้จะขอบคุณ คุณแม่ยังไงแล้วค่ะ หนูเกรงใจคุณแม่มากเลยนะคะ”

“คุณแม่ให้หนูทำงานบริษัทมีเงินเดือนให้หนู แถมยังให้หนูใช้ชีวิตที่สุขสบายมากขึ้น คอยดูแลหนูกับลูกในท้อง ทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่สายเลือดคุณแม่ แค่นี้มันดีเกินไปแล้วนะคะ"

"แม่จะยกบริษัทที่ลูกทำงานอยู่ให้กับลูกเอาไว้ดูแลและบริหาร ไม่ต้องตกใจบริษัทมันเป็นบริษัทสาขา อันน์กับอิฐก็ได้คนละบริษัท ลูกจะได้มีเงินเอาไว้ดูแลลูกหลานยามแก่เฒ่าในอนาคต"

"คุณแม่ให้อะไรพี่วิวก็รับไปเถอะ อย่าทำให้แม่เสียน้ำใจไปเลย ยังไงพวกเราก็เป็นพี่น้องกัน เราดีใจนะที่พี่เข้ามาอยู่ในบ้านของเรา พวกนั้นน่ะที่ดูถูกพี่หนูคิดว่าเขาไม่ได้รู้จักพี่ดีขนาดนั้น พี่ออกจะเป็นผู้หญิงที่น่ารักและแสนดี ทำไมพวกเขาเกลียดพี่กันได้ก็ไม่รู้"

“พี่วิวช่วยเล่าเรื่องของพี่กับผู้ชายคนนั้นได้มั้ย”

"ก็ได้พี่จะเล่าให้ฟัง คุณหญิงเพ็ญเป็นแม่ของผู้ชายที่พี่แอบรักหลายปี ที่ผ่านมาพี่คอยดูแลเอาใจใส่ลูกชายของเขามาตลอด แต่เมื่อ 2 ปีก่อนเขาก็ได้เป็นแฟนกับเพื่อนสนิทของพี่พวกเรา 3 คนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กแล้วแหละ แต่พี่ก็ไม่รู้ว่าเขาแอบคบกัน จนกระทั่งพวกเขามาเปิดใจกับพี่ว่าเพราะว่าคบกันอยู่ พี่ก็ยอมถอยออกมา ให้เขาได้อยู่ด้วยกัน "

"แต่ว่าเมื่อผ่านมา 2 ปีพวกเขากับเลิกกันแล้ว พี่เคยพูดกับต้องตาไว้ว่า ถ้าวันใดต้องตาทำให้ผู้ชายที่พี่รักเสียใจ พี่จะเอาคืนมาทั้งหมดแต่พี่ก็ไม่ได้เอาคืนมาจริง ๆ หรอกพี่รู้ว่าโอมรักต้องตามากและคิดกับพี่แค่เพื่อน แต่สุดท้ายมันกลายเป็นว่าพี่กับโอมเราสองคนมีอะไรกันตอนที่โอมเมา แต่เขาขอให้พี่ออกจากชีวิตเขา พี่ก็เลยเดินออกมาตอนแรกพี่รั้งเขาเอาไว้ แต่พอมาคิดดูพี่ปล่อยเขาไปให้มีความสุขดีกว่า แต่สุดท้ายแล้วทุกอย่างมันก็แดงขึ้นมา"

"เมื่อเรื่องที่พี่ท้องแดงออกมา พ่อของพี่คาดคั้นว่าพี่ท้องกับใคร พอเขารู้เขาก็ไปหาโอม ได้เรียกร้องให้ครอบครัวนั้นรับผิดชอบพี่ คุณพ่อของโอมเขาใจดีมากเลยนะ เขาเลยยอมรับให้พี่แต่งงาน แต่สุดท้ายงานแต่งงานพังอยู่ดีเมื่อต้องตากลับเข้ามาแล้วบอกกับทุกคนว่าพี่โกหกเรื่องท้อง โดยให้ผู้ชายที่เธอควง แล้วมาโหกว่าพี่ท้องกับผุ้ชายคนนั้นแล้วใส่ร้ายว่าพี่ตั้งใจจะจับโอมเพื่อเงิน มันก็เป็นอย่างนี้แหละทุกอย่างมันพังไปหมดในสายตาของคนอื่นพี่คือคนที่โกหกโดยที่คนอื่นไม่รู้เรื่องจริง พี่เดินออกมาจากงานแต่งนั้นและไดมาเจอกับแม่อ้อน"

"ทำไมผู้ชายถึงนิสัยแย่ขนาดนั้นนะพี่ ตัวเองเป็นคนทำให้เกิดเรื่องนี้ แล้วยังจะโทษพี่ฝ่ายเดียว นังต้องตาอีกคนตอแหลเชียว"

"เรื่องราวทุกอย่างมันก็ผ่านมาแล้ว พี่แค่เกลียดเขามากเท่านั้นเอง แต่ตอนนี้ พี่ขอแค่ได้อยู่กับลูกสองคนของพี่อย่างเงียบ ๆ ก็พอ ไม่ต้องการอะไรอีก"

"ถ้าเป็นหนูนะ หนูคงเดินเข้าไปต่อยมันกระทืบมันให้มันจมดินไปเลยข้อหามาทำให้หนูเสียใจ"

"ใช่ ๆ ดูสิขนาดผ่านมาหลายเดือนรู้ว่าพี่ท้องจริง ๆ แต่เขายังด่าพี่ว่าพี่ไปท้องคนอื่นหน้าด้านจริง ๆ "

"เอาล่ะ ๆ อยาพูดเรื่องนี้ให้วิวเครียดเลย ตกลงนะว่าเอาบ้านหลังนี้ป่ะเดี๋ยวแม่พากลับบ้าน ไปหาคุณพ่อกับคุณแม่ของลูกกัน พรุ่งนี้แม่จะพาเข้าไปทำสัญญาซื้อขายบ้านกับโครงการนะลูก"

"คะ อะ โอ๊ยยยย!!"

"วิวเป็นอะไรลูก"

"คุณแม่!! พี่วิวน้ำคล้ำแตกแล้ว"

"ห๊ะ!!"

"รีบพาขึ้นรถเร็วจะได้รีบไปโรงพยาบาล!!"

อาการปวดท้องรุนแรงและความที่เด็กในท้องดิ้นจนฉันรู้สึกเจ็บปวดอาการของคนจะคลอดลูกเองมันร้องถึงเจ็บมากเหลือเกินไม่คาดคิดเลยว่าเด็กตัวเล็กๆแค่นี้จะสามารถทำให้ฉันเจ็บปวดได้ถึงขนาดนี้

"โอ๊ยย! อื้ออ!!"

"ไม่ต้องตกใจนะลูกแม่จะอยู่ตรงนี้ถึงโรงพยาบาลแล้วใจเย็น ๆ นะคะ"

"แม่คะ อึก วิวกลัว อ๊ะ โอ้ยย!"

เด็กน้อยทั้งสองคนทำไมต้องทำให้แม่ต้องเจ็บปวดมากขนาดนี้ด้วยนะลูก ถ้าหนูอยากเกิดมาเป็นลูกแม่ อย่าทรมานแม่มากขนาดนี้เลยนะลูก

เมื่อฉันมาถึงโรงพยาบาลคุณหมอก็จัดการวางยาสลบฉันเพื่อเตรียมผ่าตัดเพราะท้องแฝดจะคลอดธรรมชาติก้คงจะไม่ได้  และฉันก็สติค่อย ๆหายไปก่อนที่จะสลบไสลไป

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างยากลำบาก ก่อนที่จะพบกับครอบครัวของฉันที่มารอให้ฉันฟื้นขึ้นมาในห้องพักพิเศษ ฉันมองไปรอบ ๆ ก็พบว่าครอบครัวของฉันมากันครบเลย ทั้งพ่อแม่ของฉัน แม่อ้อนพ่อแดน ทั้งอันน์ อิฐ และอัพแฟนของอันน์ก็มาด้วย

"พี่วิวฟื้นแล้วคะ"เสียงของอันน์ดังขึ้นก่อนที่ทุกคนจะรีบเข้ามาหาตัวฉันที่นอนบนเตียง

"เป็นอย่างไรบ้าง รู้สึกไม่ดีตรงไหนหรือเปล่า"

"หนูหิวน้ำ"

"ยังกินตอนนี้ไม่ได้นะลูก เดี๋ยวแผลที่ผ่าออกมา มันจะปริออก"

"อย่างนั้นหรอคะ หนูไม่กินก็ได้ค่ะ"

"ดีใจด้วยนะได้ลูกชายกับลูกสาวฝาแฝด"

"พี่วิวตั้งชื่อหลานเลยสิ"

"เธออยากเป็นแม่ทูลหัวไม่ใช่หรอ ตั้งชื่อเลยสิ"

"จริงหรอ"

"อืม"

"ผู้ชายชื่อ อังศุมาลิน ชื่อเล่นก็ชื่ออัง ส่วนผู้หญิงให้ชื่อว่า อิงฟ้า ชื่อเล่นชื่อว่าน้องอิง ดีไหม"

"แล้วทำไมมีแต่ชื่อ อ.อ่าง"

"ก็ชื่อหนูมีอ.อ่างไม่ต้องกลัวหรอก ชื่ออ.อ่าง เท่จะตายเนอะ"

"ช่ายยยย"

"พี่ชอบชื่อนี้นะ"

"เห็นมั้ยล่ะว่าพี่วิวชอบ"

"ขอบคุณนะ ที่อันน์ตั้งชื่อให้กับลูกของพี่น่ะ"

"แน่นอนว่า นี้ก็ถือว่าเป็นลูกของอันน์เหมือนกัน เพราะอันน์คือแม่ทูลหัว"

"เจ้าตัวเล็กมาแล้ว"

“น่ารักน่าชังเสียจริง เด็กน้อยของแม่ แม่รักลูกมากเลยนะค่ะคนเก่ง”

"จากที่พ่อดู เด็ก 2 คนนี้ หน้าตาเหมือนพ่อมันไม่มีผิด"

พ่อพูดขึ้น จนฉันอดที่จะมองกลับไปไม่ได้ เกิดมาเพื่อฟ้องว่าใครคือพ่อจริง ๆ ฉันไม่ได้พูดอะไรต่อ

"คุณพอเถอะ"

" ไม่ต้องตรวจ DNA ก็รู้ว่าเด็กทั้งสองคนนี้หน้าตาเหมือนลูกของคุณหญิงเพ็ญมากขนาดไหน เกิดมาเพื่อตบหน้าพ่อมันแท้ ๆ"

"ได้ยินมาว่าคุณหญิงเพ็ญก็พาลูกสะใภ้มาคลอดลูกที่นี่ ไม่รู้ออกมาจะหน้าตาเหมือนพ่อมันหรือเปล่า ดูถูกลูกสาวฉันเอาไว้เยอะ ขอให้มันหน้าไม่เหมือนพ่อมันไม่เหมือนแม่มันสาธุ"

"เกิดเรื่องแล้วล่ะค่ะ!"

"เกิดอะไรขึ้นอันน์"

"เมื่อกี้อันน์เดินผ่านห้องพักฟื้นอีกห้องที่อยู่ติดกัน อันน์ได้ยินคนทะเลาะกันเรื่อง DNA ไม่ตรงกัน แล้วบอกว่าเด็กไม่ใช่ลูกของผู้ชายที่ชื่อโอมอะไรนี้แหละคะ แต่ที่หนูตกใจมากก็คนที่พูดคือคุณหญิงเพ็ญ ที่เคยมีเรื่องกับพี่วิวน่ะคะ"

"จริงหรอสมควรเด็กแล้วล่ะ ลูกออกมาทำร้ายแม่ตัวเองแท้ ๆ"

พ่อของฉันพูดขึ้นหลังจากที่อันน์พูดจบ พ่อมีท่าทางที่พออกพอใจและสมน้ำหน้าฝ่ายนั้นจนออกนอกหน้า

"คุณคะ คุณไม่ต้องพูดถึงเขาขนาดนั้น"แม่ของฉันพยายามปรามสามีตัวเองไม่ให้ไปสมน้ำหน้าพวกเขา

"พวกมันทำร้ายวิวนะ ถึงขนาดนี้แล้วก็ยังจะช่วยเหลือพวกมันอีกหรอ   ไม่รู้แหละ ถ้าพวกมันไม่มากราบขอโทษลูกสาวฉัน ฉันก็ไม่ยอมให้พวกมันได้เห็นหน้าหลานเด็ดขาด"

"คุณพ่อ เขาไม่ยอมรับในตัวหลานของคุณพ่อเลยนะคะ เขาคงไม่มากราบขอโทษหรอกค่ะ พ่ออย่าพูดอย่างนั้นเลยนะคะ"

"ก็ได้ นี้พ่อเห็นแก่หน้าลูกหรอกนะ เอาเถอะกรรมมันตามทันซะจริง"

พ่อยังคงพูดแบบนั้น บ่นกับตัวเองเรื่องฉันปกป้องโอม พ่อแม่บุญธรรมเองก็ไม่ได้พูดอะไรปล่อยให้เรื่องนี้เป็นเรื่องของครอบครัวฉันไปก็พอ