บทที่ 9 ช่วยเหลือ

ตอนที่ 9

[โอม ธารา’Prat]

หลังจากที่ต้องตากับคุณแม่ออกไปดูบ้านจัดสรรที่กำลังทำใหม่ผมที่เป็นสามีก็ได้แต่รอคอยให้ทั้งสองกลับมาแต่เมื่อทั้งสองกลับมาถึงสิ่งที่ผมรับรู้คือต้องตากำลังจะคลอดลูก ผมจะพาต้องการไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด ต้องตาคลอดลูกออกมาเป็นผู้ชาย 

ผมดีใจมากเลยครับเพราะว่าผมกำลังจะเป็นพ่อคน และผมก็มีลูกชายเป็นของตัวเอง ผมเดินไปดูที่ห้องคลอดเด็กแรกเกิดก็ได้พบเด็กผู้ชายคนนึงนอนอยู่ข้าง ๆ ลูกชายของผม ใบหน้าของเด็กคนนี้เหมือนกับผมมาก อาจจะเป็นความบังเอิญหรืออะไรก็ไม่รู้ มันจึงทำให้ผมกับเด็กคนนี้หน้าตาคล้ายกัน คุณแม่เดินมาดูก็เข้าใจผิดว่าเด็กที่อยู่ข้าง ๆ ลูกชายผม เป็นลูกชายของผมเช่นเดียวกัน

"ตาโอม ดูสิเด็กคนนี้หน้าตาเหมือนลูกเลยนะ น่ารักมาก"

"คุณแม่ก็พูดไป ลูกใครก็ไม่รู้ แค่หน้าเหมือนผมเท่านั้นเอง เด็กเกิดมาก็หน้าตาคล้ายกันแบบนี้ทุกคนนั้นแหละครับ"

"งั้นถ้าพยาบาลอุ้มเด็กคนนี้ไปห้องของใคร พวกเราก็ตามไปดูไหมว่าใครเป็นแม่ของเด็ก แม่อยากเห็นหน้าแม่ของเขาจริง ๆ ว่าจะสวยขนาดไหน"

" คุณแม่ล่ะก็ จะตามไปดูเขาทำไมครับ แล้วแม่ไม่อยู่เฝ้าต้องตาล่ะครับ"

"แม่ก็จะมาดูหน้าหลานไง ไหนคนไหนลูกของแกกับต้องตา"

"คนนั้นไงครับแม่น้องเอิร์ธ น่ารักน่าชังใช่ไหมครับ"

"ผิดคนหรือเปล่า ทำไมเด็กคนนี้หน้าไม่เหมือนแกเลย ไม่เหมือนโอมก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่นี้ไม่เหมือนต้องตาด้วยไง ถามจริง ๆ เด็กคนนี้เป็นลูกของแกจริง ๆ ใช่ไหม"

"ทำไมคุณพูดอย่างนั้นล่ะ"พ่อผมพยายามจะห้ามแม่ผม พ่อมองมาที่ผมก่อนที่ผมจะมองไปที่หน้าของลูกตัวเอง

"เดี๋ยวต้องตามันท้องกับใคร ถึงให้แกมารับผิดชอบแบบนี้ คิดจะสวมรอยหรอ ตอนงานแต่งยัยวิว ด่ายัยวิวว่าเด็กในท้องเป็นลูกของคนอื่น ฉีกหน้าตาทางบ้านเขาจนพ่อแกกับพ่อยัยวิวแตกคอกัน เด็กออกมาฉีกหน้ายัยต้องตาแท้ ๆ !"

"คุณแม่พอเถอะครับ มันผ่านมานานแล้ว อยากให้พูดถึงเรื่องดี ๆ นะครับทุกวันนี้ผมยังไม่รู้เลยว่าวิวหนีไปอยู่ไหน"

"ก่อนที่ต้องตาจะมาโรงพยาบาล ฉันก็เห็นยัยวิวมากับผู้หญิงคนนึงดูท่าทางจะเป็นแม่สามีใหม่ของของยายนั่นละมั้ง มีสามีคงจะนั่งคอยดูแลอยู่ตลอดเวลา เห็นท้องโตขนาดนั้นคงจะคลอดใกล้ ๆ กันนี่ละมั้ง ถ้าเกิดว่าลูกของยัยวิวเป็นลูกของแกจริง ๆ ฉันว่าแกคงไม่มีหน้าที่ไปพบยัยวิวหรอก ก็แกก็เป็นคนตัวตั้งตัวตีไม่อยากแต่งงานไม่ใช่หรอ"

"ขออนุญาตนะคะ ญาติคนไข้ให้ถอยออกมานิดนึงนะคะ พอดีเจ้าหน้าที่จะทำงานนะค่ะ"

ผมมองตามเด็กที่อยู่ข้าง ๆ ลูกของผมที่ถูกอุ้มไปยังห้องนึงที่อยู่ใกล้กับห้องของผม เพราะผมเดินตามไปไปส่องดูคนที่เป็นแม่ของเด็กทั้งสองคนนี้ ก็คือ

"วิว"

" ไม่ต้องตรวจ DNA ก็รู้ว่าลูกของใคร ฉันไม่น่าเชื่อจะต้องตาเลย"

"ต่อให้น้องเอิร์ธเป็นลูกของคนอื่น แต่ก็เป็นลูกของต้องตาคนที่ผมรักผมจะรักให้เหมือนกับลูกของผม แม่อย่าพูดเรื่องนี้เลยนะครับ"

"มันแทงใจดำแกหรือไง คนที่ตอแหลก็คือยัยต้องตานี้แหละ แกจะเอายังไง"

"ต่อให้ลูกของต้องตาไม่ใช่ลูกผม แต่ผมก็ยังจะรักอยู่ดี แม่อย่ามาด่าน้องเอิร์ธอีกนะครับ"

"ลูกตัวเองแท้ ๆ ไม่คิดจะรับมาเลี้ยงดู แต่ลูกคนอื่นน่ะทั้งรักทั้งเอ็นดูฉันจะคอยดูว่าคนอย่างเมียแกจะอยู่กับแกได้นานแค่ไหนกัน"

"คุณแม่..."

แม่ผมทำตามที่พูดจริง ๆ แม่กับพ่อไล่ผมกับต้องตาออกจากบ้าน พวกเรามีเงินติดตัวแค่สองหมื่นเช่าห้องอยู่และตอนนี้ผมกำลังหาเงินอยู่ ต้องตาไม่ยอมทำงานอ้างแต่ว่าปวดท้องเจ็บแผลผ่าคลอด ผมทั้งเลี้ยงลูกและทำงาน ผมมาทำงานขายหมูบปิ้งกับเลี้ยงลูกไปด้วย เงินที่เอาไว้เช่าห้องที่เหลือก็เอามาขายหมูปิ้งหมด เงินที่ขายหมูปิ้งก็ซื้อนมให้ลูกกิน ต้องตาไม่ยอมให้ลูกกินนมเลย 

3 เดือนต่อมา

"ต้องตาเธอจะเก็บของไปไหนกัน"

"ใครจะไปทนอยู่กับนายได้โอม พ่อแม่ไล่ออกจากบ้าน มาอยู่แค่ห้องเช่าเล็ก ๆ แบบนี้ใครเขาจะทนได้!"

"แต่โอมก็ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยนะ อีกแค่ปีเดียวโอมก็เรียนจบแล้วนะอดทนอีกนิดเดียวนะ"

"รู้มั้ยที่ฉันกลับมาหานายเพราะอะไร เพราะนายรวยยังไงล่ะ ถ้าไม่รวยฉันไม่พาลูกมาที่นี้หรอกนะ"

"ตอนฉันรวยเธอมาหาฉัน แต่พอฉันจนเธอจะหนีฉันหรอ ไม่สงสารลูกบ้างหรือไง"

"ลูกหรอ ใครอยากได้ไอ้เด็กนี้เป็นลูกกัน มารหัวขนอย่างมันใครเขาอยากได้กัน อยากได้ก็เอาไป ฉันไม่เอาไปเป็นภาระของฉันหรอก"

"ต้องตาฉันรักเธอนะอย่าทิ้งฉันไปเลยนะ"

"ความรักมันกินไม่ได้หรอกนะ ขนาดยัยวิวรักนายจะตายยังไม่ได้นายเลย นายมันโง่เองที่เชื่อฉัน ยัยวิวมันท้องกับนายมันรักนายคนเดียวมาตั้งแต่เด็ก ฉันเลยหลอกใช้มันเป็นสะพาน เพื่อให้ได้นายมาครอง แต่ฉันในตอนนี้เจอคนที่ดีกว่านายพันเท่า ฉันไม่ปล่อยให้โอกาสของฉันหลุดลอยไปแน่นอน ลาก่อน อ้อ ไอ้เด็กนี้ถ้าอยากได้ก็เอาไป ถ้าไม่อยากได้ก็โยนทิ้งไป"

"ต้องตาอย่าไป!"

"หึ!!"

ผมกอดลูกชายเอาไว้แน่น ยืนมองคนที่ผมรักเดินจากไปพร้อมกับผู้ชายคนใหม่ที่เข้ามาเมื่อสามเดือนก่อน ผมทะเลาะกับแม่เรื่องของต้องตาและพ่อก็ได้รู้ว่าน้องเอิร์ธไม่ใช่ลูกของผม แต่ผมยังยืนกรานว่าเขาคือลูกของผมจริง ๆ แต่ทะเลาะกันไปกันมาสุดท้ายผมถูกไล่ออกจากบ้าน โดนครอบครัวตัดหางปล่อยวัดไปเลยจริง ๆ

ต้องตาเริ่มมีคนใหม่หลังจากพักรักษาตัวได้ 1 เดือน คน ๆ นั้นเขาเป็นนักธุระกิจที่มีเงินทองมากมาย ตัวของผมเองก็กลายเป็นคนจนที่เงินค่าเทอมยังต้องทำงานจ่ายเอง ผมเก็บของที่มีอันน้อยนิดเดินกลับบ้านของผมที่ไกลมาก ผมไม่มีเงินติดตัวแม้แต่บาทเดียว ผมเอาเงินไปซื้อนมกระป๋องมาให้ลูกกินไปพลาง ๆ ก่อน ผมสงสารลูกของผมมาก เขาไม่น่ามาเจอกับอะไรแบบนี้

เอี๊ยดดด!!!

"โอม"

"วิว..."

"ทำไมถึงเดินล่ะทำไมไม่นั่งรถเอา"

"คือฉัน..."

"ขึ้นรถเดี๋ยวไปส่ง"

"ไม่เป็นไรเราเกรงใจ"

"ขึ้นรถ"

"แต่..."

"ขึ้นรถมาเดี๋ยวนี้"

ผมเดินขึ้นรถของวิวทันทีผมกลัวว่าลูกผมจะร้อนแดดผมเลยยอมขึ้นรถมา

"ชื่ออะไร"

"เด็กคนนี้ชื่อน้องเอิร์ธ"

"อืม น่ารักดี"

"ขอบใจนะ"

"เรื่องอะไร"

"ทุกเรื่อง"

"โดนต้องตาทิ้งมาหรือไงถึงมาพูดดีกับฉัน"

"ขอโทษนะที่ทำร้ายเธอ"

"เรื่องมันผ่านมานานแล้ว ไม่อยากแค้นอะไรอีกแล้วล่ะ"

"ขอโทษทุกอย่างที่ผ่านมาเลยนะ"

"ชั่งเถอะถือว่าเป็นประสบการณ์ชีวิต กินข้าวหรือยังไปกินข้าวกันมั้ย"

"คือ..."

"เดี๋ยวเลี้ยงเองน่า ดูจากสภาพจากคุณชายกลายเป็นเด็กจน ๆ ไม่น่าดูเลยมึงอ่ะ กินข้าวแล้วกลับบ้านไปขอโทษพ่อกับแม่ซะเข้าใจป่ะ"

"วิวหายโกรธแล้วหรอ"

"เรื่องมันนานจนไม่รู้ว่าจะโกรธทำไม แค่โดนเอาฟรีมีลูกมาแบบฟรี ๆ แต่ฉันจะว่าไม่โกรธก็เป็นไปไม่ได้ใช่มั้ยล่ะ ตอนแรกก็โกรธอยู่หรอก แต่คิดไปคิดมาโกรธเกลียดไปก็เท่านั้น ไม่มีอะไรที่ผิดหรอกที่นายไม่รักฉัน"

"ขอโทษ..."

"เลิกขอโทษสักที มั่นใจในตัวเองหน่อยสิวะ ไปลงไปกินข้าว"

แง้ ๆ

"เดี๋ยวโอมมึงให้เด็กสามเดือนกินนมผงหรอ เด็กก็ท้องอืดน่ะสิ เอามานี้"

วิวล้วงคอให้น้องเอิร์ธอ้วกออกมา ก่อนจะใช้ผ้าสะอาดชุบน้ำเช็ดปากให้น้องเอิร์ธ ก่อนที่จะให้น้องเอิร์ธกินนมของวิวเอง

"เด็กวัยนี้อย่าพึ่งให้กินนมผงให้กินนมแม่ไปก่อน แล้วค่อย ๆ เปลี่ยนนมให้ทีละนิด เลือกนมสำหรับอายุเด็กด้วยท้องจะได้ไม่อืดแบบนี้"

"ขอบคุณนะ"

"แล้วถ้าเอาเด็กคนนี้ไปที่บ้านแล้วพ่อกับแม่ไม่เอา มึงจะทำยังไง"

"แต่งงานกันมั้ย"

"ทำไมถึงคิดงั้น"

"อยากแต่งงานเพื่อชดเชยทุกอย่าง"

"ไม่ต้องหรอกการแต่งงานไม่สำคัญแล้วล่ะกูไม่เป็นไร"

"ถ้าเราแต่งงานกันน้องเอิร์ธจะได้มีแม่ที่คอยดูแลจะได้ไม่โดนทิ้งอีก"

"แน่ใจหรอที่จะแต่งงาน"

"อืม"

"ฉันสัญญากับตัวเองว่าจะไม่แต่งงานอีก แต่ถ้าจดทะเบียนกันก็ได้"

"ขอบคุณมากนะ"

ผมไม่รู้ว่าเพราะอะไรบทสนนานี้จึงจบลงที่ผมขอวิวแต่งงาน เธอเข้ามาตอนที่ผมลำบากมากที่สุดหรือเปล่า ตอนที่ลำบากเธอทิ้งความเจ็บปวดและอดีตทิ้งไปโดยง่าย ผมโคตรจะเห็นแก่ตัวผมกลัวว่าน้องเอิร์ธจะไม่มีใคร ไม่มีแม่ดูแลไม่ใครเลย