บทที่ 44 ปฏิเสธไม่ได้ว่าต้องการ

44 ปฏิเสธไม่ได้ว่าต้องการ

“อื้อ....พอแล้วค่ะ”

พราวตะวันรีบผลักร่างของดานิเอลออก เพราะเขากำลังทำให้สติของเธอเตลิด แล้วนี่ยิ่งเป็นโรงพยายาลด้วย ถ้ามีใครมาเห็นเข้ามันจะดูไม่ดี

“แผลของคุณหายดีหรือยังคะ”

“อืม ฉันไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก ถ้าไม่มีใครบางคนเอาตัวมารับกระสุนแทน ป่านนี้ฉันคงกลายเป็นผีเฝ้าป่าไปนาน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ