บทที่ 11 11

“เฮียจะพาหมวยไปไหน” ถูกเขาเดินจับมือมาแต่ยังไม่รู้ว่าอาฉีจะพาตัวเองเดินไปไหน แต่จากเส้นทางน่าจะพาเธอกลับไปที่ห้องนอน ‘อ๋อ พาไปกักบริเวณต่อ’

“...” อาฉีแค่ส่งยิ้มให้เธอแต่เป็นรอยยิ้มที่หมวยเห็นแล้วระแวงอย่างไงก็ไม่รู้

สิ่งที่หมวยคิดถูกต้องเพราะอาฉีพามาที่ห้องนอนของเธอจริง แต่สิ่งที่หมวยไม่อยากจะคิดและแอบภาวนาในใจว่า

‘ขอให้เฮียไม่บังคับเรากินยาด้วยเถอะ อี๋ ยามันขมเกินไปหมวยไม่อยากกิน ฮือ’

อาฉีเดินตรงไปที่โต๊ะกาแฟหน้าทีวีเพราะเขาเห็นถ้วยยาวางอยู่ตรงนั้น หยิบถ้วยยาขึ้นมาดูก็พบว่าปริมาณยาพร่องลงไปแค่นิดเดียวเท่านั้น แบบนี้ต้องเรียกว่าจิบเรียกว่ากินไม่ได้ เธอฉลาดพูดกับเขามาก บอกว่ากินยาแล้วซึ่งก็ไม่ผิด ใช่เธอได้กินมันจริงแต่กินในปริมาณที่น้อยมากๆต้องเรียกว่าจิบ แล้วที่บอกว่าเกือบเยอะก็ถูกอีก เพราะมันลดไปนิดเดียวแต่ก็ถือว่าลดเลยกลายเป็นว่าเหลือเกือบเยอะ เกือบเยอะที่ไม่ได้แปลว่าลด

‘ตัวแสบ’

“หมวยมากินยาให้หมด” พูดกึ่งออกคำสั่งพร้อมกวักมือเรียกให้เธอเดินเข้ามาหา แต่ถ้ายอมเดินเข้าไปหาเขาง่ายๆก็คงไม่ใช่หมวยที่อาฉีรู้จัก

“มานี่! มาหาเฮีย” กวักมือเรียกอีกครั้งและสิ่งที่อาฉีได้จากหมวยคือเธอยืนส่ายหน้ายังไม่ยอมเดินเข้าไปหาเขา

อาฉีผ่อนลมหายใจอย่างพยายามทำให้ตัวเองใจเย็นแล้วเดินเข้าไปอุ้มตัวเด็กดื้อขึ้น หมวยมีสีหน้าตกใจขึ้นมาทันทีเธอรีบยกแขนขึ้นมากอดรอบคอของคนตัวสูงไว้เพราะกลัวตก ก็เขาเล่นมาอุ้มเธออย่างไม่ทันตั้งตัวนี่ หมวยก็ตกใจนะสิ

อาฉีอุ้มเธอมาที่โซฟาแล้วนั่งลงโดยให้คนตัวเล็กนั่งอยู่บนตักของเขาใช้แขนแกร่งข้างหนึ่งกอดรัดตัวเธอเอาไว้ ยืนมือไปหยิบถ้วยยาที่หมวยกินไม่หมดขึ้นมาจ่อที่ปากของเธอ

“กินให้หมด”

“เฮียฉี ไม่เอา หมวยไม่กินแล้ว” ทั้งกลิ่นทั้งสีหมวยกินไม่ลง ทนมองก็ไม่ได้ทำให้หมวยรีบหันหน้าหนีถ้วยยาที่อาฉีจ่อปากเธออยู่แต่เธอดันหันผิดทาง แทนที่จะหันหลบหมวยดันหันมาทางอาฉีทำให้ปลายจมูกของเธอฝั่งเข้าที่แก้มของเขาเต็มๆ ‘กรี๊ด’

คนที่ถูกหอมแก้มกะทันหันไม่ได้มีท่าทีตกใจอะไร อาฉียังนั่งนิ่งและทำเหมือนสนใจถ้วยยาในมือมากกว่า ต่างจากหมวยที่ตอนนี้ช็อกไปแล้ว หัวใจของเธอเต้นระรัว เธอไม่เคยถูกเนื้อต้องตัวอาฉีขนาดนี้และนี่ก็เป็นอุบัติเหตุ เธอไม่ได้ตั้งใจและที่ตกใจอยู่ก็เพราะกลัวเขาจะเข้าใจผิดคิดว่าเธออยากหอมแก้มเขาน่ะสิ

น่าอายจะตาย ถึงแก้มเฮียจะเนียนไร้รูขุมขนก็ใช่ว่าเธออยากจะหอมแก้มเขาสักหน่อย

“เป็นอะไร ได้หอมแก้มเฮียแล้วนิ่งไปเลยเหรอ” เห็นคนตัวเล็กนิ่งไป เลยนึกอยากแกล้ง อาฉีรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจจะหอมแก้มเขา มันเป็นอุบัติเหตุเลยทำให้หมวยตกใจค้างอยู่แบบนี้ และอยากจะบอกว่าไม่ได้มีแต่เธอที่เป็น เขาเองก็ตกใจเหมือนกัน หัวใจข้างในมันกระตุกไหวอย่างน่าสงสัย เธอกับเขาอยู่ด้วยกันมาร่วมปีเพื่อเตรียมตัวเป็นสามีและภรรยา แต่เราแยกห้องนอนกันและไม่เคยมีสัมผัสหวานๆกันเลยสักครั้ง หอม จูบ ไม่เคยเลยครับ

“อืม...เฮียรู้วิธีที่จะทำให้หมวยอยู่นิ่งๆได้แล้ว” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นบนใบหน้าของอาฉีเมื่อเขาคิดอะไรดีๆออก เขากับเธอใครๆก็รู้ว่าเรามาอยู่ด้วยกันในฐานะสามีกับภรรยา แล้วถ้าเขาอยากจะใช้สิทธิ์เล็กๆน้อยๆของความเป็นสามีก็คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง นี่เขาก็ถือว่าเป็นสุภาพบุรุษกับหมวยมากแล้วนะที่ไม่เคยรังแกเธอเลย

“เฮียจะทำอะไรหมวย” เห็นรอยยิ้มแบบนั้นหมวยชักจะเริ่มกลัวๆเขาขึ้นมาแล้วสิ เพราะเธอเดาไม่ออกว่าเขาคิดจะทำอะไร จะหาวิธีอะไรมาแกล้งเธอหรือเปล่า ปกติอาฉีไม่ได้เป็นคนชอบแกล้ง เขาออกไปทางจริงจังมากๆด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้หมวยเริ่มไม่แน่ใจสะแล้วสิ

“ทำแบบนี้ไง”

ฟอดๆๆ กดจมูกลงไปบนแก้มนุ่มๆสูดดมความหอมที่อาฉีมักจะได้กลิ่นจางๆเวลาอยู่ใกล้กับหมวย ทว่าตอนนี้เขากลับได้กลิ่นนั้นชัดมาก แก้มนุ่มๆนี่โครตหอมเลย หอมจนอยากสัมผัสมากกว่านี้ จากกดจมูกลงไปบนแก้ม อาฉีเปลี่ยนเป็นแนบริมฝีปากลงบนแก้มของหมวยแทน เขาเม้มปากขบแก้มเธอเบาๆ

“เฮียฉี...” ใบหน้าของหมวยขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของเธอเบิกโตขึ้นเพราะความตกใจและอาฉีทำให้เธอประหม่าแบบที่ไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน เขากำลังทำเธอเขิน

“กินยาให้หมด” เปลี่ยนประเด็น ใช่ เขาก็รู้ตัวว่ากำลังทำให้คนตัวเล็กเสียอาการ แต่ชอบนะ รู้สึกชอบมองแก้มแดงๆของเธออย่างไงก็ไม่รู้มองแล้วใจมันตึกตักดี

“หมวยไม่อยากกินแล้ว...เฮียกินยาแทนหมวยได้ไหม” อ่าว! แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ คนที่เจ็บคือเธอไม่ใช่เขาสักหน่อย ให้กินยาแทนกันได้อย่างไงเล่า