บทที่ 12 12

“เฮียไม่ได้เป็นคนเจ็บนะ คนที่เจ็บคือหมวย จะยอมกินเองดีๆหรือจะให้เฮียป้อน”

“ไม่ให้เฮียป้อนและหมวยก็ไม่กิน!” อาฉีมองคนที่เริ่มทำตัวพยศใส่เขา ไอ้นั้นก็ไม่กินไอ้นี่ก็ไม่เอา ได้! อยากให้เฮียกินแทนนักใช่ไหมเดี๋ยวเฮียจัดให้

“จะเอาแบบนี้ใช่ไหม ดี!” อาฉียกถ้วยยาขึ้นดื่มทีเดียวหมดแก้ว เขาอมไว้แล้ววางถ้วยยาลงบนโต๊ะใช้มือหนาบีบกรามเด็กดื้อบังคับให้อ้าปากก่อนจะประกบปากเธอด้วยปากของเขา

“อื้อ!!” หมวยทำเสียงประท้วงในลำคอเธอพยายามขัดขืนการป้อนยาทางปากนี้จากเขา แต่ดิ้นไม่ได้เพราะอาฉีกอดรัดตัวเธอไว้แน่นมากและถ้ายิ่งดิ้นน้ำหนักมือที่บีบกรามเธออยู่จะแรงมากขึ้น ตอนนี้อาฉีไม่ใจดีกับเธอแล้ว อยากดื้อก็ต้องเจอแบบนี้

จนสุดท้ายคนที่มีแรงน้อยกว่าก็ต้องเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ไป ยาทุกหยดไหลลงคอของเด็กดื้อ อาฉียังค้างปากของเขาไว้แบบนั้นรอให้มั่นใจว่าหมวยกลืนยาหมดแล้วจริงๆ และไม่รอให้เธอได้ตั้งตัว ลิ้นร้อนถูกแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กแล้วกวาดเก็บรสชาติยาที่ยังค้างอยู่ในปากให้เธอ เขากระหวัดรัดลิ้นเล็กดูดหนักๆเพื่อดึงเอารสขมออกจากลิ้นของเธอ รสชาติของยาขมมากไม่แปลกหรอกที่คนไม่ชอบอะไรขมๆอย่างหมวยจะต่อต้านขนาดนี้ แต่หวานเป็นลมขมเป็นยา ขมแค่ไหนอาฉีก็ต้องให้เธอกิน

ใช้ลิ้นดูดความขมออกจนตอนนี้ไม่มีความขมของยาหลงเหลืออยู่ในปากของหมวยแล้ว ความขมหายไปทว่ารสชาติบางอย่างถูกแทรกเข้ามาแทนที่ อาฉียังไม่ยอมผละริมฝีปากของเขาออก จากการป้อนยาตอนนี้เขาเริ่มทำมากกว่านั้น เขากำลังจูบเธอและเริ่มลุ่มลึกมากขึ้น จูบของเขากระตุนอารมณ์บางอย่างจนคนตัวเล็กเริ่มสั่นเทิ้มพร้อมกับลมหายใจขาดห้วง

“อื้อ” มือที่ตอนแรกกำเข้าหากันแน่นเพราะต้องการจะทุบคนที่บังคับให้เธอกินยา ได้เปลี่ยนเป็นกำเสื้อบริเวณอกของอาฉีไว้ ร่างกายของหมวยถูกจูบของเขาพรากสติของเธอไป ความรู้สึกตอนนี้ไม่ได้ตกใจแล้วแต่เธอกำลังเคลิ้มเหมือนเมาจูบของอาฉี

มือหนาที่บีบกรามเล็กในตอนแรกถูกคลายออกแล้วเคลื่อนสองมือมาประคองท้ายทอยของเธอไว้ อาฉีจูบกดคลึงสลับใช้ลิ้นค่อยๆสอนการแลกสัมผัสกับเธออยู่สักพักจึงตัดใจถอนริมฝีปากออก แอบเสียดายอย่างไม่น่าเชื่อแต่เขาต้องพักให้เธอได้หายใจหายคอบ้าง

“เฮีย ฮะ เฮียแกล้งหมวย” จะพูดแต่ก็หอบ ทั้งหอบทั้งเขิน อาฉียกยิ้มมุมปากมองแก้มแดงเหมือนลูกมะเขือเทศสุกของเธออย่างพอใจ พึ่งรู้ก็ตอนนี้ว่าเขาเสพติดชอบมองแก้มแดงๆที่เกิดจากความเขินเป็นธรรมชาติของหมวย

แล้วทำไมก่อนหน้านี้เขาถึงไม่เคยเห็นความน่ารักๆแบบนี้เลย เขาพลาดอะไรไปหรือเปล่า หรือเพราะเขาไม่เคยทำแบบนี้กับเธอ งั้นก็แย่แล้วสิเมื่อเริ่มครั้งแรกก็ไม่แน่ใจว่าจะไม่มีครั้งต่อๆไปเขาคงต้องทำให้เธอแก้มแดงบ่อยๆหน่อยแล้ว

‘ภรรยาตัวน้อยของเฮีย’ คิดแล้วขนลุกดีว่ะ แต่ชอบ

“ก็หมวยดื้อกับเฮียก่อน”

“เฮียบังคับให้หมวยกินยา ละ ละ แล้วเฮียก็จูบหมวยด้วย นั่นมันจูบแรกของหมวยเลยนะ” ยกมือขึ้นมาแตะริมฝีปากของตัวเอง ความนุ่มจากปากของเขาหมวยยังคงสัมผัสถึงมันได้ดี ปากของเฮียฉีนุ่มมาก ลิ้นของเฮียก็หวาน ‘ตายแล้วหมวยคิดอะไรอยู่!’

“เอ้า แล้วจูบแรกเป็นเฮียมันผิดตรงไหน นี่เฮียฉีนะ เฮียเป็นผัวหมวย ผัวเมียจูบกัน แปลกตรงไหนครับ อีกอย่างหมวยไม่มีสิทธิ์จะได้จูบกับใครทั้งนั้นนอกจากเฮีย” ถึงเราจะยังไม่ได้มีอะไรกันแต่สถานะของเราทั้งสองคนก็ถูกวางไว้ให้เป็นสามีภรรยากันอยู่แล้ว คนภายนอกรู้จักหมวยในฐานะผู้หญิงของ จาง อาฉี เธอคือภรรยาของเขา

หมวยจะไม่มีสิทธิ์ได้ใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นและเธอจะชอบคนอื่นไม่ได้ด้วย เพราะมันจะเป็นเหมือนว่าเธอกำลังนอกใจเขาซึ่งเป็นเรื่องที่ตระกูลจางจะไม่มีวันยอมรับ ในขณะเดียวกันอาฉีเองก็จะไม่ยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นเพราะเขาเป็นคนที่มีภรรยาแล้ว รอแค่เราแต่งงานกันตามฤกษ์ที่ซินแสเลือกไว้ให้

“แต่หมวยยังไม่ได้เป็นเมียจริงๆของเฮียสักหน่อย แล้วตอนนี้เฮียก็ยังไม่ใช่ผัวของหมวยด้วย” เธอก็พูดตามสิ่งที่เป็นจริง เราสองคนตามหลักแล้วยังไม่ได้เป็นสามีภรรยากันสักหน่อย นอนร่วมเตียงเดียวกันก็ยังไม่เคยเลยสักครั้ง ตอนนี้เหมือนเป็นสามีภรรยากันหลอกๆมากกว่า

“เดี๋ยวถึงเวลาก็ได้เป็น ตอนนั้นเฮียจะทำให้เรียกผัวจ๋าทั้งวันเลย...” เชี่ยกูพูดอะไรออกไปวะเนี่ย ปากแม่งลั่นพูดไปตามอารมณ์ ยอมรับว่าเขารู้สึกไม่พอใจที่เธอพูดว่าเขาไม่ใช่ผัวของเธอ มันจี้ดที่หน้าอกอย่างไงก็ไม่รู้ ตอนนี้ยังไม่ใช่เพราะเขายังไม่อยากรังแกเธอต่างหาก เรื่องของเรามันไม่ได้เริ่มจากความรู้สึกชอบพอกันหรือความรัก มันเป็นการทำตามสัญญาของผู้ใหญ่ แต่...

ถึงเขาจะทำเหมือนเฉยๆกับเธอก็ใช่ว่าเขาจะไม่ได้รู้สึกไม่พอใจคนตัวเล็กเลย ตอนนี้อาจจะยังไม่ได้ถึงขั้นรักเพราะเขาเองก็ยังไม่แน่ใจ และก็ยังไม่รู้ความรู้สึกของอีกคนด้วย การที่เขาไม่รีบรังแกเธอทั้งที่จะทำเขาก็ทำได้ เพราะเขาอยากให้เราสองคนได้มีเวลาศึกษากันหากวันนึงเกิดชอบกันแบบคนรัก เมื่อนั้นการจะร่วมรักกันมันจะมาจากความต้องการของเราทั้งสองคน เห็นเขาเป็นคนห่ามๆแต่เรื่องนี้เขาใส่ใจมากนะ