บทที่ 2 CHAPTER 1 อากาศ
CHAPTER 1 อากาศ
อากาศ ม่านฟ้า
เด็กสาววัย 23 ปี ทำงานตั้งแต่เด็กเรียนไม่จบ เพราะแม่ผู้มีพระคุณจึงทำให้ปัญหาครอบครัวเกิดขึ้นไม่รู้จบ
"ป๊ากาดจะออกไปทำงานแล้วนะ เลิกไปบ่อนท้ายซอยสักทีเห็นหรือเปล่าเวลาทวงหนี้โหดขนาดไหน" อากาศเดินไปหาผู้เป็นพ่อ ยื่นเงินจำนวนสามพันบาทให้ทว่าป๊ากลับปัดทิ้งไม่ไยดี
"กาดมีแค่นี้" ลดตัวย่อลงเก็บธนบัตรสีเทาจำนวนสามใบที่ปลิวไปคนละทางวางให้ผู้เป็นพ่อบนโต๊ะข้างลำตัว
อากาศเดินออกจากบ้านที่เปรียบเสมือนสลัมไม่มีผิดด้วยใจดวงน้อยที่ห่อเหี่ยว..สองปีมานี้ป๊าเป็นหนักขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งไม่คุยกับกาด
"รีบขึ้นรถสิจ๊ะ ผักกาด"
"ชื่ออากาศค่ะ เจ๊สมถุย"
"ชื่อสมหญิง นะลูกนะอากาศ" สมหญิงสาวสองกวักมือเรียกอากาศให้ขึ้นมานั่งบนรถ
"เจ๊สม มีงานอะไรให้ทำอีกไหมร้อนเงิน" พูดออกไปไม่ลังเล ได้ยินข่าวคราวมาบ้างว่าป๊าไปติดหนี้บ่อนอคิณไว้หลายพัน เล่นอะไรไม่เล่นทายสูงต่ำ 'ดวงดีเหลือเกินป๊า!'
"กะจะให้กูโชว์มึงทุกงานเลยหรือไง"
"ได้ไหมคะเจ๊" หันไปทำตาใส
"เด็กในสังกัดกูมีเยอะ ต้องแบ่งให้ทั่วถึงไม่อย่างนั้นคนคงว่ากูลำเอียง! อะไรก็มึงอะไรก็กาด!"
"ก็กาดสวยและเก่งนี่ จริงไหม"
"จริง" สมหญิงส่ายหัวเอือม อวยตัวเองเก่งที่หนึ่งความสวยมั่นหน้าให้สิบเต็มสิบ
อากาศขึ้นเวทีไปยืนโยกเย้าท่ามกลางแสงสีละอองน้ำและฟองน้ำด้วยท่าทางเย้ายวน หนุ่มหน้าเวทีกระโจนมือยื่นเข้ามาโยนข้าวโยนของขึ้นมายังจุดที่ยืน..
"น้องกาดลงมาหน่อยครับ" แบงค์สีม่วงส่ายไปมาเรียกอากาศที่ยืนล้างรถคันหรูโชว์บนเวที..
อากาศหันไปเห็นยิ้มกริ่ม เดินลงมาก้มไหว้ย่ออย่างงามชายหนุ่มคนนั้นพยายามจะยัดเงินใส่ร่องอกทว่าอากาศกลับคว้าไว้ทันและดึงเงินมาอย่างรวดเร็ว..
เสียงโห่ ฮือฮากันให้แซ่ดดังขึ้นด้านล่าง..
หลังจบงาน
"ได้ทิปแล้วชิ่ง ใครล่ะผักกาดไง!" ปริมเพื่อนสาวคนสนิทเอ่ยแซวขึ้น
"ทิปไง! แต่จะใส่ร่องนมไม่ได้!" ส่ายหน้ายิ้มไปมาหยิบแบงก์ม่วงขึ้นมาโบกพัด
"เดี๋ยวเถอะจะโดนดึงลงสักวัน!!"
"ไม่ไปขอบเด็ดขาด กลัวร่วงลงไปแล้วโดนกระทืบหมดกันความสวยที่มี"
"เดี๋ยวเถอะ ระวังไว้ชิ่งเก่งนักนะ" ปริมจิ้มไปที่หน้าอกขนาดใหญ่แซวกันไปมายิ้มจนตาหยี๋ ก่อนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน
ระหว่างที่อากาศกำลังเดินอยู่ในซอยบ้านได้ยินเสียงคนทะเลาะกันดังขึ้น อาจมีเสียงพังข้าวของด้วย..ทำให้กาดรีบวิ่งเข้าบ้านไปแอบส่องดูตามรอยแยกของไม้กระดานและสังกะสี..
"หล่อจริง ~" ยืนตัวบิดไปมา นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นคุณอคิณมาทวงหนี้เอง รองเท้าเงาวิบวับสะท้อนแสงนั้นดูสะดุดตาเสียจริง! 'กร้าวใจมาก' ดูโหดน่าค้นหา..
เบ้าหน้าฟ้าประทาน หล่อไม่มีแม้แต่สิว! ตาคมคิ้วเรียงสวยจมูกโด่งประหนึ่งว่าหมอเกาหลีเสกให้
ตุบ!! เสียงเจ้าของบ้านโดนเหวี่ยงมากระแทกแผ่นไม้ฝาบ้านดังเป็นฝั่งเดียวกันที่อากาศแอบมอง..
"รุนแรง!" มือเล็กจับหัวใจที่เต้นรัวด้วยความตกใจ เหวี่ยงมาแบบนี้สังกะสีบ้านพังจะให้ชดใช้สักสามหมื่น พ่อคุณคนรวย ทั้งหล่อทั้งรวย..
ตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมาเห็นจนเป็นภาพชินตา สำหรับวัยรุ่นข้างบ้านที่ไปเสียพนันให้บ่อนท้ายซอย สิ่งที่ประทับใจที่สุดคงเป็นคุณอคิณล่ะมั้ง หล่อล่ำ..รวยมาก ดูโหดจนไม่กล้าเข้าไปทักทาย..
"ป๊า พรุ่งนี้กาดออกต่างจังหวัดนะ" เดินไปยังที่ประจำของป๊าทว่าว่างเปล่า ไม่มีคนอยู่..
"ไปอีกแล้ว!" ทำหน้าเบื่อหน่ายส่ายไปมาอยากรู้นักมีอะไรดีนักหนาไม่เห็นจะน่าไปเลย
บ่อนอคิณ
"ป๊าเต็มอยู่โซนไหนคะ" เอ่ยถามพนักงานด้านหน้าด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
"ด้านหลัง ตรงไปสุดทาง"
อากาศเดินตามทางที่พนักงานบอก เจอเข้ากับคุณอคิณที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ระหว่างทางเดินทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระส่ำไม่เป็นท่า ดึงหน้าตึงตรงดิ่งไปยังป๊าเต็มที่นั่งหรี่ตาลุ้นสูงต่ำอยู่
"ป๊า กาดจะไปทำงานต่างจังหวัดนะ"
"ได้เงินเท่าไหร่"
"วันละเจ็ดพันมั้ง ไม่แน่ใจหักค่ากินใช้อีกหรือเปล่า"
"เอาเงินมาให้กูก่อน!" แบมือมาขอเงิน
"กาดให้ได้แค่ห้าพันนะ อีกห้าพันกาดต้องเอาไปเป็นค่าเดินทาง" หยิบเงินจากกระเป๋าสะพายข้างออกมานับให้ป๊าไปห้าพัน และอีกห้าพันที่ถือกำลังเก็บลงกระเป๋า..
พรึบ!
"นี่!!"
"พ่อ ?" ชี้ไปที่ผู้ชายวัยกลางคนที่ดูค่อนข้างแก่เพราะไม่ดูแลตัวเอง
"ค่ะ ขอเงินคืนด้วยค่ะ"
"พ่อเธอติดเงินฉัน ห้าพันพอดี" คลี่แบงก์เทาออกส่ายพัดไปมากระตุกยิ้มมุมปากมองหน้าอกขนาดใหญ่..พลางตวัดลิ้นเลียขอบปากเจ้าเล่ห์
"..." อากาศหลับตาลงผ่อนลมหายใจให้สม่ำเสมอหันไปยิ้มให้คนตรงหน้า ลุกขึ้นยืนสาวเท้าเข้าไปใกล้..มือเล็กคว้าแบงก์ตรงหน้ากลับมาด้วยความเร็วแสง วิ่งสุดชีวิตหมายหนีออกจากบ่อน
"อากาศ!!"
