บทที่ 4 CHAPTER 3 จุดเริ่มต้น
CHAPTER 3 จุดเริ่มต้น
คลับ
นิ้วยาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเข้าไปดูโปรไฟล์อากาศ โลกกลมเหมือนกันนะที่เพื่อนเขาชอบเธอ นุ่งน้อยห่มน้อยผู้ชายที่ไหนไม่อยากได้บ้าง ?
"มึงดูนี่ไอ้คิน น้องส่งรูปในไลน์กรุ๊ปเป็นไงเด็ดป่ะ ?"
"..." มิหน้าทำไมมีเงินแต่งบ้านด้านในซะสวยเลย สร้างไลน์กรุ๊ปจ่ายเงินเข้าไปดู เหอะ รู้จักใช้ร่างกายทำมาหากินถึงแม้จะเป็นเพียงรูปถ่ายเห็นร่องอกก็เถอะ
"กูไปดีป่ะวะ ขับรถสองชั่วโมงก็ถึงแล้ว"
"ไปทำไม"
"ไปแจกทิป"
"มึงอยากให้ผู้หญิงแบบนี้มาเกาะตัวเอง"
"มาเลยช่วยมาสูบเลือดสูบเนื้อกูหน่อย อยากกระชุ่มกระชวย ถ้าได้แล้วเด็ดกูจับทำแม่พันธุ์เลยคนนี้แหละแม่ของลูก" วินพูดพลางทำหน้าเคลิบเคลิ้ม สวยน่ารักถือเป็นกำไรแต่ขยันสู้งานนี่แหละที่กูใฝ่
"เอามาทำเมีย ?"
"ใช่ เอามาช่วยทำมาหาแดกคงกอบโกยรายได้เป็นกอบเป็นกำ"
"..."
"แล้วมึงอ่ะ เป็นไงโอเคใช่ไหม"
"มีเรื่องอะไรไม่โอเค ?" หันไปมองไอ้วินที่ขยับห่างให้สาวสวยมานั่งแทรกกลาง
"เปล่ากูก็แค่ถาม เผื่อมึงยังฝังใจ"
"ไม่" ตอบกลับเสียงเรียบโอบเอวผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังชงเหล้าให้
"กูต่อนะ มึงต่อไหมกูจ่ายแล้ว" วินยักคิ้วชวนเพื่อนรักให้ผ่อนคลายกับผู้หญิงตรงหน้า ถึงไม่ชวนมันก็ต้องเอาอยู่แล้วของคุ้นเคย มาไม่เอาเท่ากับมาไม่ถึง
"อืม.." ไม่ตอบรับเปล่าดันคนด้านข้างให้ลงไปนั่งคุกเข่าออรัลเซ็กซ์ให้
"จ่ายแพง ไม่อิดออด หึ.." วินหัวเราะในลำคอมองคนตรงหน้าที่กำลังครอบความใหญ่ให้เขาอยู่
"ไม่มีเงินคงไม่ทำ"
"มีวันนั้นด้วยหรอ ?"
"ไม่มี" หึ..ไม่มีวันที่พวกเขาไม่มีเงินหรอก สำหรับผู้หญิงหิวเงิน เงินสำคัญอยู่แล้วล่ะ!
ไม่ต้องอธิบายให้มากความ เธอได้เงินเขาได้ปลดปล่อยมันก็เจ๊ากันไปแต่ถ้าอยากผูกมัดบอกเลยไม่มีทาง! เจ็บแล้วจำ..
•••••
[อากาศ]
"คนอ่านข้อความกูไวมากกก" ยิ้มกริ่มหันจอให้เพื่อนรักดู
"คนอ่านกูก็ไวเหมือนกัน แต่คนนี้แซวบ่อยโอนเงินเกินบ่อยมาก" หันให้ดูโปรไฟล์หล่อคล้ายนักธุรกิจ
"เฮ๊ย เดี๋ยวนะกูก็ด้วย" รีบย้อนดูข้อความในไลน์
"ใช่จริงด้วย คุณชนะ.."
"ชื่อวิน!!" เรียกคุณชนะเจ้าของชื่อได้ยินขำตายเลยอีปริมเอ๊ย
"เออนั่นแหละ แสดงว่าจีบเยอะน่าสูบเลือดสูบเนื้อจัง"
"มึงอยากสูบเลือดสูบเนื้อเขา แต่เขาอยากกินกูนะดูนี่"
"โปรไฟล์ดีมากไม่สนใจเลยหรือไง เผื่อจับผู้รวยได้" ปริมกระแทกไหล่เพื่อนรักเอ่ยแซว
"ไม่เอาอ่ะ เขาเบื่อเดี๋ยวก็ไป"
"ใช่สิ!! ใจคนรอมันอยู่ไกลนี่เนอะ ไกลลับหูลับตาหายลับไปเลยถ้ากลับมาพร้อมลูกเมียมึงจะอกแตกตายไหมเนี่ย" สบตาเพื่อนรักไม่กะพริบ รู้ว่ามั่นคง รู้ว่าตั้งใจรอ..มันหลายปีมากแล้วนะอากาศ บางทีแผ่นดินอาจจะเจอรักใหม่ไปแล้ว
"แผ่นดินไม่ทำแบบนั้นหรอก"
"อะไรที่ทำให้มึงมั่นใจ มั่นหน้าขนาดนี้"
"นี่ไง.." ชี้ไปที่หัวใจ ตรงนี้แหละที่ทำให้ยึดมั่น มั่นคงรอคอยอย่างมีความหวัง คำสัญญามันคงไม่มีความหมายถ้าไม่ใช่ผู้ชายชื่อแผ่นดิน..
แผ่นดินที่เป็นมากกว่าเพื่อนแต่ไม่ใช่แฟน..ตอนนั้นเราต่างคนต่างเด็กเกินกว่าจะใช้คำว่าแฟน ถ้ากลับมาพัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างเราตอนนี้ 'มันคงดีมาก'
"ห้าปีแล้วค่ะแม่คุณ!!" ชี้กลับไปที่หัวใจย้ำ ซ้ำ ห้าปีแล้วค่ะแผ่นดินไปตั้งแต่อายุสิบแปดเรียนจบมัธยมปลาย ตลอดห้าปีแทบไม่ติดต่อมาเลยคงมีเยื่อใยอยู่หรอก
"สิบปียังได้เลย ค่อย ๆ สร้าง"
"สร้างฝันขายฝันหรอ เบื่อค่ะ" ปริมกลอกตามองบน มั่นหน้ามั่นโหนกเหลือเกินว่าเขาจะยังซื่อสัตย์เหมือนตัวเอง ให้ตายเถอะ อีอากาศตื่นค่ะ อากาศแผ่นดินของคู่กันแต่สติหน่อยความเป็นไปได้ติดลบมากเพื่อนสาว!
"ความจริง กูก็รอนะ รอดินไปด้วยรอใครสักคนไปด้วย..ใครสักคนที่เข้ามาถนอมหัวใจ" มองทอดไปยังวิวด้านนอก สักคนที่เข้าใจไม่ทิ้งขว้างไม่ทำให้ใจต้องแหลกสลายเหมือนสองปีก่อน..
แม่คนเดียวทุกอย่างพังยับขนาดนี้..ถ้าอากาศอีกคนล่ะจะขนาดไหน..
"จะอยู่แบบนี้อีกนานแค่ไหน"
"ตอบแทนเท่าที่จะทำได้"
"มึงก็รู้นี่..ว่า.."
"รู้ แต่บุญคุณมันต้องทดแทนมึงเข้าใจกูใช่ไหม ?"
"กูกำลังพยายามเข้าใจสิ่งที่มึงทำอยู่" ส่ายหัวไปมา แต่พยายามอยู่นะ
"ขอบคุณนะ" ยิ้มมองหน้าเพื่อนรัก เพื่อนรักตั้งแต่เข้าเรียนมัธยมต้นจนถึงปัจจุบัน..
"มึงยังมีกูอยู่เคียงข้างเสมอ อะไรที่หนักเกินตัวปล่อยมันไปเถอะกูเป็นห่วงมึงนะ"
"ไม่มีเขาจะมีกูที่ยืนสวยอยู่ทุกวันนี้หรอ ลองนึกย้อนกลับไปเผื่อมึงจะเข้าใจกูมากขึ้น" ดึงแขนเล็กของอีปริมมาโอบกอด
"หน้ามึงดีอยู่แล้วค่ะ อีกาดไปไกล ๆ" ผลักหัวให้ไสออกไป ทำเป็นพูดเหอะ
"ป๊าดีมาก..ดีกับกูมาก ๆ" ถึงแม้ว่าป๊าเต็มจะดุด่า บ่นบ้างไม่เคยมีวันไหนที่ไม่รู้สึกรักและเป็นห่วงเลยสักนิด นอกจากแม่ก็มีป๊าที่คอยอยู่เคียงข้างเสมอ ถึงแม้ว่าอากาศจะเป็นเพียงลูกนอกไส้ก็ตาม..
ลูกนอกไส้ที่ถูกเฝ้าประคบประหงม..จนถึงวันแตกหัก วันที่แม่แปรพักตร์ นั่นแหละคือจุดเริ่มต้นของคำว่าชีวิต
