บทที่ 40 หนี

แกร๊ก !

“อึบ! “เมื่อได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิดออกมา มือบางรีบยกขึ้นมาปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นทันควัน ไม่ให้ดังเล็ดลอดออกมาให้เขาได้สงสัยทำทีว่าหลับใหล ทั้งที่ความเกรี้ยวโกรธสุ่มอยู่ในใจนับร้อยพัน จนข่มตาหลับไม่ลงสักวินาทีเดียว

ก้าวเท้าออกจากห้องน้ำ มีเพียงผ้าขนหนูสีขาวพันไว้รอบเอวสอบ หยุดมองแม่ของล...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ