บทที่ 9 บทที่ 3 : ต้นเหตุ A
Chapter 3
ต้นเหตุ
ก่อนหน้านั้นสองสัปดาห์
หลังจากสอบเสร็จก็ถึงเวลาที่วัยรุ่นวัยเรียนจะได้ปลดปล่อยกันบ้าง ทรงพลและเพื่อนๆ จึงนัดกันไปพักผ่อนที่เกาะกระดาด จังหวัดตราด นับเป็นแหล่งท่องเที่ยวชายหาดที่ยังคงความเป็นธรรมชาติไว้แบบสวยสมบูรณ์ เกาะกระดาดถือเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่น่าสนใจอยู่ไม่น้อยเลยและเกาะที่สวยงามแห่งนี้เองก็ถูกเลือกให้เป็นสถานที่พักผ่อนรวมกลุ่มสังสรรค์ก่อนจบการศึกษาของทรงพล ปลายฟ้าและเพื่อนๆ เป็นรุ่นน้องก็จริงแต่เรียนเร็ว หนุ่มสาวจึงชวนมาเที่ยวด้วยเพื่อความครึกครื้น รวมๆ สมาชิกทริปนี้ก็เกือบยี่สิบคนได้ บังกะโลบนชายหาดกับบรรยากาศเป็นกันเอง ทำให้สองหนุ่มสาวได้โอกาสใกล้ชิดกันมากขึ้น
“ดื่มอะไรไหมครับน้องปลาย?” ทรงพลถามขึ้นอย่างเอาใจ
“น้ำส้มก็ได้ค่ะ” ปลายฟ้าตอบทิ้งรอยยิ้มหวาน
“น้ำนางเอกตลอด” รุ่นพี่หนุ่มอดแซวไม่ได้ขณะลุกเดินไปหยิบเครื่องดื่มให้รุ่นน้อง
“ปลายฟ้าไม่ดื่มเหล้า พวกเครื่องดื่มมึนเมาปลายไม่เอาเลยค่ะ” หญิงสาวปฏิเสธอย่างน่ารักไร้เดียงสา ขืนแตะเครื่องดื่มพวกนั้นดุสิอาหนุ่มอย่างธีร์จุฑาเป็นได้จับเธอตีก้นลายแน่ๆ
“ดีแล้วละครับ” ทรงพลยื่นแก้วน้ำส้มให้หญิงสาว
หนุ่มสาวกลุ่มนี้ก็นัดกันมาเที่ยวทะเล เป็นการพักผ่อนก่อนที่แต่ละคนจะแยกย้ายกันไปเรียนต่อในระดับอุดมศึกษาตามความฝันของแต่ละคนแต่สำหรับปลายฟ้า ไม่มีใครคิดว่าเธอจะปลีกตัวจากครอบครัวไฮโซมาได้ แต่ใครจะรู้ว่าเธอหนีอาหนุ่มอย่างธีร์จุฑามาโดยไม่บอกกล่าว ไว้เที่ยวเสร็จกลับถึงบ้านเธอจะบอกทีหลัง อาธีร์ใจดีพูดอ้อนๆ หน่อยก็ยกโทษให้เธอเหมือนทุกๆ ครั้งนั่นล่ะ
ปลายฟ้าเป็นเด็กสาวที่มีความสวยจนน่าจับตา ทรงพลแอบชอบมานานแต่ไม่กล้าเอ่ยปากหรือเผลอทำอะไรไปเกินเลยแม้ว่าเพื่อนๆ จะบอกให้เดินหน้าจีบ เพราะปลายฟ้าก็มีท่าทีชอบทรงพลอยู่ไม่น้อย แต่ด้วยความแตกต่างกันทางฐานะ ทรงพลจึงไม่กล้าจะคว้าดอกฟ้า เพียงได้ดูแลใกล้ชิดเท่านี้เขาก็มีความสุขมากแล้ว
“เวลาผ่านไปเร็วจังเดี๋ยวบ่ายวันนี้ก็ต้องกลับแล้ว” เด็กสาวคนหนึ่งในกลุ่มพูดขึ้นอย่างแสนเสียดาย ว่ากันว่าช่วงเวลาแห่งความสุขมักจะผ่านไปอย่างรวดเร็ว
“นั่นสิ” ปลายฟ้าสนับสนุนพร้อมยื่นปากนิดๆ อย่างเซ็งๆ
“ยังไม่อยากกลับเลยเนอะ กลับไปก็นั่งเหงาอยู่ที่บ้านเพราะยังไม่เปิดเทอมเลย” รุ่นพี่อย่างทรงพลพูดขึ้น
“ก็หางานพิเศษทำสิ” เพื่อนสาวอีกคนเสนอเพราะเธอก็กำลังหางานพาทไทม์อยู่เหมือนกัน
“ใช่ค่ะพี่พอล พยายามเข้านะคะ” ปลายฟ้าส่งยิ้มจริงใจให้กำลังใจรุ่นพี่
“ไม่เลือกงานไม่ยากจน จำไว้” ก้องภพรุ่นพี่อาวุโสสุดอีกคนในแก๊งค์เดียวกับทรงพลพูดปลุกใจพร้อมยกกำปั้นขึ้นมากระทุ้งศอกลงข้างลำตัวเป็นสัญลักษณ์ฮึดสู้
“ปลายโชคดีเพราะบ้านรวยมีธุรกิจของครอบครัวสบายไปเลย ต่อไปถ้าเรียนจบก็ไม่ต้องกังวลเรื่องหางานทำให้เหนื่อยเหมือนพวกเรา” เพื่อนคนหนึ่งเอ่ยขึ้น หลานสาวประธานบริษัทธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ชื่อดังไม่มีตกงาน
“ใช่ แถมยังเรียนเร็ว อายุน้อยดูสิจบพร้อมกันกับพวกเรา”
“ไม่หรอกค่ะ ปลายคงไปเรียนต่อ เห็นคุณอาว่าอย่างนั้นนะคะ แต่ปลายยังไม่ตัดสินใจ” หญิงสาวเล่า ปลายฟ้าอยู่ในความดูแลของธีร์จุฑาในฐานะอา หลังจากบิดามารดาของเธอเสียชีวิตจากเครื่องบินตก เธอก็มีคุณย่าและอาธีร์เลี้ยงดูตั้งแต่เด็ก พอโตขึ้นมาจะทำอะไรก็ต้องขออนุญาตท่าน โดยเฉพาะธีร์จุฑา เพราะเขาวางแพลนไว้ว่าหลังเธอเรียนจบเขาจะส่งเธอไปเรียนต่อด้านการโรงแรมที่อังกฤษ
“เอาน่ะ ถือว่าวันนี้มาเที่ยวพักผ่อน ก่อนจะแยกย้ายกันไปเรียนต่อนะ”
“ใช่ค่ะ จากนี้ไม่รู้อีกกี่เดือนกี่ปีจึงจะได้เจอกัน”
ทั้งสองมองหน้ากันอย่างลึกซึ้ง สิ่งนั้นทำให้เพื่อนๆ เริ่มแน่ใจว่าทั้งทรงพลและปลายฟ้าต่างก็ต้องมีใจให้กัน เพราะทั้งสองสนิทสนมกันเกินรุ่นพี่รุ่นน้อง แล้วทรงพลก็มักจะให้ความช่วยเหลือ เป็นที่ปรึกษาด้านการเรียนกับปลายฟ้าเสมอ
