บทที่ 97 สายสัมพันธ์ที่ไม่อาจตัด

ไหลเยี่ยนฟางนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ดวงตาที่เคยแข็งกร้าวสั่นไหววูบ ยามมองเห็นหยาดน้ำตาของน้องชายที่เคยวิ่งเล่นตามหลังนางมาแต่เล็กแต่น้อย ความทรงจำยามที่ไหลซือหว่านตัวน้อยเคยเอาตัวเข้าบังนางจากโทสะของโต้วหวายจู๋ กลายเป็นกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งที่รั้งกรงเล็บพยัคฆ์ของนางไว้

หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ