บทที่ 2 ชนะศึกทางใต้ 1/2
เมืองต้าเหลียง
“ขอบคุณท่านแม่ทัพมากนะขอรับ ถ้าไม่ได้พวกท่านเห็นทีต้าเหลียงคงไม่รอดเป็นแน่ สงครามครานี้ชาวบ้านเดือดร้อนไปทุกหย่มหญ้าจริงๆ” เจ้าเมืองต้าเหลียงกล่าวด้วยความนอบน้อมและซาบซึ้ง
เจ็ดปีมานี้เมืองต้าเหลียงถูกแคว้นโจวรุกรานเลยแห้งแล้งไปมาก บวกกับเมืองต้าเหลียงอยู่ติดทะเลทำให้เสบียงที่ได้มาต้องถูกส่งให้แคว้นโจว ชาวเมืองอยู่อย่างอด ๆ อยาก ๆ โชคดีที่แม่ทัพหลี่นำทัพชนะทัพโจวได้ เมืองต้าเหลียงจะได้กลับมาสงบสุขอีกครั้งหนึ่งเสียที
“ท่านเจ้าเมืองกล่าวเกินไปแล้ว มันเป็นหน้าที่ของพวกข้าที่ต้องปกป้องบ้านเมือง”
“ขอบพระคุณท่านมากขอรับท่านแม่ทัพ ข้าขอบคุณพวกท่านแทนชาวบ้านต้าเหลียงด้วยจริงๆ”
หลี่ซื่อซินมองเจ้าเมืองต้าเหลียงที่น้ำตาคลอเบ้า เจ้าเมืองต้า
เหลียงผู้นี้ถือเป็นขุนนางที่มีจิตใจดีอีกคนก็ว่าได้ ถึงแม้นเมืองต้า
เหลียงจะถูกโจวรุกรานเป็นเวลานาน เจ้าเมืองคนนี้ก็ไม่ยอมหนีไปไหนกลับอยู่ช่วยชาวเมืองที่ยากลำบาก คอยนำอาหารจากจวนเจ้าเมืองมาแจกจ่ายประชาชน นับเป็นขุนนางที่น่ายกย่องผู้หนึ่ง
“ข้าขอตัวลา รักษาสุขภาพด้วยท่านเจ้าเมือง”
“น้อมส่งท่านแม่ทัพ” เจ้าเมืองต้าเหลียงพร้อมด้วยชาวเมืองโดยรอบบริเวณนั้นต่างพากันคุกเข่าลงประสานมือคำนับด้วยความซาบซึ้งใจ
“ไปเถิดกั๋วซิง”
“ขอรับ ทหารออกเดินทางได้!”
บัดนี้ทัพแคว้นเว่ยนำโดยแม่ทัพใหญ่หลี่ซื่อซินได้จัดทัพนำขบวนทหารนับแสนนายกลับเมืองหลวง ข่าวการกลับมาของแม่ทัพ
หลี่ดังไปทั่วเมืองและเรื่องหน้าตาของแม่ทัพหลี่ที่ทุกคนอยากเห็นสักครั้ง ว่ากันว่าโหดเหี้ยมยิ่งนัก
แม่ทัพหลี่ผู้นี้สามารถจับข้าศึกมาทรมานพร้อมนั่งกินข้าวไปด้วย ช่างเป็นแม่ทัพที่โหดเหี้ยมยิ่งนัก ลูกเล็กเด็กแดงที่ได้ยินชื่อท่านแม่ทัพต่างก็ขวัญหนีดีฝ่อร้องไห้กระจองอแง ชาวบ้านบางคนจึงใช้ชื่อท่านแม่ทัพมาขู่พวกเด็กที่เกเร ว่าถ้าหากไม่เชื่อฟังพ่อแม่ท่านแม่ทัพจะจับกินเสีย
ทัพแคว้นเว่ยได้มาถึงเมืองหลวงเป็นที่เรียบร้อย ชาวเมืองต่างมามุงดูเพื่อที่จะได้เห็นแม่ทัพไร้พ่ายสักครา เหตุใดจึงวาสนาดีได้อภิเษกกับฮ่องเต้กัน แต่ก็ต้องกลับบ้านไปด้วยความผิดหวังเพราะไม่ได้เห็นใบหน้านั้นเหตุด้วยท่านแม่ทัพได้สวมหน้ากากเอาไว้
เหตุที่แม่ทัพจะต้องสวมหน้ากากก็เพราะป้องกันศัตรูจะจำหน้าได้และมาลอบฆ่า แม่ทัพจึงจำเป็นที่จะต้องสวมหน้ากากเพี่อปิดปังใบหน้าของตนเองเอาไว้เพราะถ้าหากขาดเขาไปเพียงหนึ่งบ้านเมืองก็จะระส่ำระสายได้
เมื่อเข้ามาถึงวังหลวงงานฉลองชัยก็ถูกจัดขึ้นอย่างสมเกียรติ ครั้นถึงพระราชวังเขาก็ถอดหน้ากากออกเพื่อรายงานผลงานในครั้งนี้ให้กับเจ้าเหนือหัวทรงทราบ
เว่ยหรู่อี้ในชุดมังกรสีทองนั่งบนบัลลังก์อย่างสง่า พระพักตร์ยิ้มแย้มชวนหลงใหล ผู้ใดที่ได้มองก็ว่างามดั่งเทพเซียนนับเป็นโชคดีของแคว้นเว่ยที่มีฮ่องเต้รูปโฉมงดงามเช่นนี้
หลี่ซื่อซินเดินไปยังหน้าแท่นพระพักตร์ก่อนจะคุกเข่าลง
“ทูลฝ่าบาทกระหม่อมแม่ทัพใหญ่หลี่ซื่อซินพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพหนุ่มพูดพลางเหลือบมองเจ้าเหนือหัวเล็กน้อย ใบหน้างดงามนั้นทำให้เขาเหมือนถูกสะกดเอาไว้ ทุกอย่างนิ่งเงียบไร้เสียงจากที่ก่อนหน้านี้ครึกครื้นจากเสียงดนตรีบรรเลงก็ต้องหยุดลง
ฮ่องเต้มองมายังร่างของแม่ทัพใหญ่ที่อยู่เบื้องล่างก็แย้มพระสรวลน้อย ๆ ออกมา นี่น่ะหรือแม่ทัพหลี่ที่เขาว่าหน้าตาโหดเหี้ยม ชื่อเสียงเลื่องลือ มองดูแล้วก็ไม่เห็นจะน่ากลัวดังที่เขาลือเลยสักนิด
คนตรงหน้าร่างกายกำยำก็จริงแต่ไม่มากนักเมื่อเทียบกับพระองค์ที่ไหล่แคบกว่าเขาเพียงเล็กน้อย ยังไม่แค่นั้นสายตาที่มองมายังพระองค์ก็ไม่ได้ดุดันจนน่ากลัวแต่มันกลับน่าเกรงขามเสียมากกว่า มองดูแล้วชายตรงหน้าก็ไม่ได้ถึงขั้นหน้าตาน่าเกลียดอย่างที่พระองค์คิด
“มาแล้วหรือท่านแม่ทัพ เรารอท่านอยู่พอดี” สุรเสียงไพเราะเอื้อนเอ่ยพระพักตร์งามประดับไปด้วยรอยยิ้มชวนหลงใหล
“พ่ะย่ะค่ะ บัดนี้กระหม่อมได้รับชัยชนะเหนือแคว้นโจว กระหม่อมได้ปล้นเรือสำเภาและทรัพย์สมบัติของแคว้นเว่ยกลับมาและได้นำตัวองค์รัชยาทแคว้นโจวกลับมาด้วยเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”
ฮ่องเต้เว่ยหรู่อี้ได้ยินเช่นนั้นก็พอพระทัยเป็นอย่างมาก พระองค์ไม่รอช้าสั่งให้อำมาตย์ประกาศราชโองการในทันที
หลี่ซื่อซินและคนอื่น ๆ คุกเข่ารอรับราชโองการ เขาได้รับทองคำร้อยหีบ ผ้าแพรล้ำค่าอีกสองร้อยหีบ ตามด้วยที่ดินอีกนับร้อยไร่ ป้ายทองประจำตระกูล แถมเขายังได้รับทหารเพิ่มอีกหกหมื่นนาย
หลี่ซื่อซินฟังด้วยความพึงพอใจแต่มาถึงข้อสุดท้ายนี้สิเขาว่ามันไม่ใช่ละ
พระราชทานสมรสให้ฮ่องเต้กับท่านแม่ทัพหลี่ซื่อซิน
ได้ฟังเช่นนั้นก็น่ายินดีอยู่หรอกหากแต่ให้เขาแต่งเข้าวังเป็นพระสนมเนี่ยนะ
บิดามันเถิด! เขาไม่มีทางยอมถึงแม้นฮ่องเต้จะรูปงามเพียงใดก็ตาม พระสนมเนี่ยนะ เขาเนี่ยนะจะเป็นพระสนม! ไม่มีทาง!!
“มีอะไรหรือท่านแม่ทัพ” เว่ยหรู่อี้ถามเมื่อเห็นท่าทางของคนตรงน่าแปลกไปจากเดิม
“พ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมว่าเมื่อครู่ท่านอำมาตย์คงอ่านผิดไป”
“ผิดตรงไหนหรือท่านแม่ทัพ” อำมาตย์หลิวกล่าวถาม เพราะเขาก็อ่านตามตัวอักษรในราชโองการทุกประการไม่มีทางผิดพลาดเป็นอันขาด
“ข้าว่าท่านอ่านผิดข้อสุดท้ายนะท่านอำมาตย์ ข้าน่ะหรือจะเป็นพระสนม”
“ไม่ผิดหรอกท่านแม่ทัพข้าอ่านถูกแล้ว ไทเฮาพระราชทานสมรสให้ท่านกับฝ่าบาท”
