บทที่ 7 ข่าวลือลับ 3/2
กว่าที่จะเสวยพระกระยาหารกลางวันเสร็จเล่นเอาข้าวของในตำหนักหยางหลงกระจัดกระจายไปทั่ว แต่ดูเหมือนผู้ที่เป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดจะไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไร
“พระสนมเพคะทรงทำเช่นนี้ฝ่าบาทจะไม่โกรธเอาหรือ
เพคะ” ซิวอิงที่เป็นคนรับชะตากรรมต้องมาเก็บกวาดผลงานชิ้นใหญ่ของนายตนพูดขึ้นบ้าง
“โกรธก็ดีสิ”
โถ่! พระสนมเป็นเช่นนั้นจริงท่านได้มีหวังหัวหลุดจากบ่าเป็นแน่
หลายวันมานี้ฮ่องเต้เว่ยหรู่อี้เสด็จมาตำหนักหยางหลงไม่ขาดสายแต่ดูเหมือนว่าการมาขอพระองค์ในแต่ละครั้ง ข้าวของเครื่องใช้ในตำหนักจะพังเป็นว่าเล่น เดือดร้อนปี้หลันกงกงต้องคอยสั่งให้ขันทีน้อยคอยมาเก็บกวาดแล้วนำของใหม่มาเปลี่ยน กว่าที่เจ้าของตำหนักแห่งนี้จะสงบลงในแต่ละวันก็เล่นเอาเหนื่อยไปตาม ๆ กัน เห็นทีไทเฮาจะคิดผิดเสียแล้วกระมัง
“วันนี้เราจะทำงานที่นี่” และนี่ก็เป็นอีกวันที่ปี้หลันกงกงกับซิวอิงต้องหนักใจอีกครั้ง ฝ่าบาทพระองค์คิดจะทำสิ่งใดกันแน่ทำไมชอบแหย่รังแตนนักเล่า
“แต่นี่เป็นตำหนักของกระหม่อม”
“แต่นี่เป็นวังของเรา ตำหนักแห่งนี้ก็อยู่ในวังของเรา”
“อย่างนั้นกระหม่อมไปเอง ทูลลาพ่ะย่ะค่ะ”
“นี่พระสนมท่านจะนั่งลงพูดคุยดี ๆ กับเราไม่ได้เลยหรือ” ไม่ว่าเปล่าฮ่องเต้เว่ยหรู่อี้ยังเดินไปขวางหน้าหลี่ซื่อซินเอาไว้
“ฝ่าบาท” หลี่ซื่อซินเรียกคนตรงหน้าที่เดินเข้ามาหาตนเอง
เรื่อย ๆ ทำให้เขาต้องถอยหลังตาม จนเกือบล้มหงายหลังกระแทกพื้น โชคดีที่วรยุทธ์ของเขาสูงทำให้ไม่ล้มหงายหลังไปเสียก่อน
“ชู่! อย่าโวยวายสิพระสนมรัก” พระหัตถ์ขาวแตะลงริมฝีปากได้รูปใบหน้างามแย้มสรวลออกมา ใครได้พบเห็นก็ต่างว่างามกันทั้งสิ้น แต่ไม่ใช่คนอย่างหลี่ซื่อซินที่จะหลงกล
“หึ ๆ ดูหน้าท่านสิมันดำทมิฬแล้วช่างตลกเสียจริง” ว่าแล้วฮ่องเต้เว่ยหรู่อี้ก็ทรงพระสรวลร่า ทำให้หลี่ซื่อซินโกรธควันออกหูอีกครั้ง เขาไม่ใช่ตัวตลกของฝ่าบาทนะ!
บัดซบ! เจ้าฝ่าบาทหน้าเต่า! เจ้าเต่าบัดซบ!
เห็นเช่นนั้นปี้หลันเหงื่อตก ลอบปาดเหงื่อที่ตอนนี้ท่วมกบาลเตรียมรอรับข้าวของที่พระสนมจะทำลาย หากเป็นเช่นนี้ต่อไปมีหวังท้องพระคลังต้องร่อยหรอเป็นแน่
“กงกงไปยกน้ำชามา”
“พะ… พ่ะย่ะค่ะ” ปี้หลันตอบเสียงสั่นเครือ
เหยี่ยวตัวใหญ่บินโฉบลงเกาะบนกิ่งไม้ข้าง ๆ ตำหนักหยางหลง ใกล้กันนั้นเจ้าของตำหนักแห่งนี้หยิบสาส์นจากเหยี่ยวขึ้นมาอ่านเนื้อความข้างในก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วทำลายมันทิ้งเสีย
เห็นทีเรื่องนี้เขาต้องหารือกับจางกั๋วซิง เผื่อเจ้านั่นจะมีความคิดอะไรดี ๆ กับเขาบ้าง เมื่อเขาสะสางเรื่องนี้จบจะได้ขอกลับไปประจำชายแดน ทิ้งตำแหน่งพระสนมบ้า ๆ นี้เสีย
“เจ้าคิดเห็นประการใด” จางกั๋วซิงที่สีหน้าไม่สู้ดีเงียบมาเกือบจะครบหนึ่งเค่อเมื่อได้ทราบข่าวจากผู้เป็นนาย
“ท่านแม่ทัพแน่ใจหรือไม่”
“เจ้าก็รู้ว่าข้าให้คนสืบเรื่องนี้มานาน แน่ใจแล้วจึงมาหารือกับเจ้า” หลี่ซื่อซินพูดสีหน้าเคร่งขรึมไม่แพ้กัน
“แล้วท่านจะทำเช่นไรต่อไป”
“ข้าเกรงว่าหากจัดการช้ากว่านี้อาจจะเป็นผลเสียได้แต่ถ้าทำงานไม่รอบคอบภัยอาจจะมาถึงตัวได้” หลี่ซื่อซินท่าทางหนักใจกว่าเดิมเมื่อคิดถึงเรื่องที่จะเกิดขึ้นในภายหน้า
“ท่านแม่ทัพ ท่านเป็นถึงพระสนมไยท่านไม่ทูลเรื่องนี้ให้ฝ่าบาททราบล่ะขอรับ”
“ไม่ได้เป็นอันขาด เรื่องนี้อันตรายกว่าที่เจ้าคิดมาก ดีไม่ดีเราจะมีโทษประหารได้”
“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ ท่านแม่ทัพโปรดวางใจข้าจะช่วยท่านจัดการเรื่องนี้เอง”
“เจ้าคิดดีแล้วหรือกั๋วซิง การนี้อาจทำให้เจ้าและครอบครัวเป็นอันตรายได้”
“ข้าเป็นทหารเหตุใดต้องกลัวอันตรายด้วยเล่าท่านแม่ทัพ”
“หึ! สมแล้วที่เป็นสหายข้า”
