บทที่ 11 เจ้าสาวหลงยุค (2) จบตอน

“มิอยากเป็นกระไรทั้งสิ้น เรารู้ตัวแล้วว่าเราข้ามภพมาที่นี่ เรามิใช่คนในยุคนี้ ท่านต้องหาวิธีพาเรากลับไปที่พระนคร เจ้าคุณพ่อคงตามหาเราจนว้าจนวุ่นเป็นแน่แท้”

“เธอเลิกเพ้อเจ้อก่อนพิมแก้ว” เสียงเข้มพูดขึ้นเป็นการปรามภรรยาเด็ก ทั้งที่เธอเองก็ว้าวุ่นใจเรื่องที่เพิ่งรับรู้ว่าตนเองข้ามภพมายังยุคสมัยปัจจุบัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ