บทที่ 109 นางเป็นมารดาที่ดีกว่าข้า

เฉินมู่หยางเดินมาจนถึงชายป่าก่อนจะดีดตัวไปยังหลังเขา ศาลเจ้าร้างแห่งนี้ไม่มีใครผ่านมานานแล้ว มีสตรีคนหนึ่งยืนรอเขาอยู่ นางสวมหมวกผ้าคลุมใบหน้าเอาไว้ เมื่อเฉินมู่หยามาถึงนางก็ถอดหมวกออกก่อนจะยิ้มให้เขา

"มู่หยางไม่เจอเสียนานสบายดีหรือไม่"

"พี่สาว...ท่านมาได้อย่างไรกัน แล้วท่านสบายดีหรือไม่ขอรับ"

"ข...